ps.punt.nl
Narcistische Persoonlijkheidsstoornis
Bij de narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS) is er sprake van ongezonde zelfliefde, die zelfs kan overgaan in grootheidsfantasieën met een overdreven drang bewonderd te worden. Ook hebben zij vaak een gebrek aan inlevingsvermogen in anderen. Daarnaast bestaat er ook de inzichzelf gekeerde, gevoelige narcist. Deze persoon richt zich constant op anderen om kritiek ten koste van alles te voorkomen. In beide gevallen is het probleem dat ze niet kunnen omgaan met de zelfliefde en eigenwaarde. Het verschil is alleen dat ze er beiden heel anders mee omgaan.
 
Personen met NPS kunnen in de eerste instantie overkomen als charmant en interessant. Wanneer relaties langer duren komt hun egocentrisme naar voren. Ze willen vaak een voorkeursbehandeling. Als dit niet gebeurt, voelen ze zich gekwetst/ondergewaardeerd en zijn hierdoor gevoelig voor depressieve verschijnselen. Aan de andere kant kan dit ook leiden tot woedeaanvallen.
 
Wanneer is er sprake van een NPS?
 
De diagnose van een NPS kan worden gesteld als er sprake is van vijf of meer van de volgende situaties:
  • Vindt zichzelf fantastisch en enorm belangrijk.
  • Ziet zichzelf als uniek en meent dat hij.zij alleen begrepen kan worden door even unieke of speciale mensen/instellingen.
  • Eist overdreven bewondering van de omgeving.
  • Is bereid anderen te gebruiken om zijn doel te bereiken.
  • Is vaak jaloers en denkt dat anderen dat zijn op hem/haar.
  • Gelooft dat hij/zij meer rechten heeft dan anderen. Hij/zij wil dat anderen zich aanpassen aan zijn (vaak onredelijke) verwachtingen van een voorkeursbehandeling.
  • Heeft een onderontwikkeld inlevingsvermogen. Hij/zij kan of wil geen rekening houden met de behoeften of opvattingen van anderen.
  • Gedraagt zich arrogant.
 
 
 

Reacties

Pagina12345>>>
Klaartje op 10-01-2010 22:57
Hallo allemaal...
 
Wat herkenbaar allemaal..
 
Heb zelf begin januarie einde gemaakt .. aan 7 jarige lat- relatie...
Tjonge wat is het moeilijk...
om ondanks dat je alles weet... los te laten .. en blijven los te laten...
Heb hem gewezen op narcist zijn... hij beloofde.. met mijn gegeven er mee naar maatschappelijk werk te gaan en aan zichzelf te gaan werken..
 
Ben blij met al jullie verhalen... en hoop mijn poot stijf te houden.. en niet naar hem terug te gaan...
 
Groetjes Klara
M op 26-02-2010 16:16
Ik zelf heb een zwaar vermoeden dat mijn aanstaande ex-man aan nps lijdt.
Toen we uit elkaar gingen liet hij mij weten dat hij op zoek was naar de verbeterde versie van zichzelf, zijn geluk gaat voor alles, hij zocht iemand die hem inspireerde en hij was op zoek naar het ultieme geluk. En dat terwijl we ons zo rijk mogen rekenen met 2 kids, (3 en 1 jaar). De reden van onze breuk ligt niet aan hem, ik was niet spannend, avontuurlijk, impulsief en inspirerend genoeg meer. En hij was blij dat ik aangaf dat de kids de eerste paar jaar nu eenmaal de meeste aandacht krijgen. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat hij al een ruime tijd een dubbelleven leidt. Als ik hem op zijn gedrag aanspreek dan heb ik te maken met een kat in het nauw en doe ik aardig/lief dan gaat alles goed. Hij heeft er zeer veel moeite mee dat zijn familie mij opvangt. Dit is even in het kort mijn situatie.
 
op 11-03-2010 13:31
Reactie op 'The Fish'
 
Ik zou niet van te voren zulke gedachtensprongen maken (''als ik NPS heb dan is dat een soort doodvonnis'').
Het is lastig, dat wel. Maar je kunt er ook iets mee. Misschien niet genezen, maar wel leren hoe je er beter (hanteerbaar) mee om kunt gaan. E.e.a. is ook afhankelijk van de mate waarop je op NPS scoort. Er zijn echt veel personen die met de juiste inzichten en motivatie (en een goede hulpverlener) tot goede resultaten komen.
Door op deze site een reactie achter te laten toon je al dat je inzicht hebt. Voor een doorgewinterde narcist zou dat onmogelijk zijn. Die twijfelt niet aan zichzelf en dus liggen zaken altijd bij anderen maar niet bij hemzelf.
Jij bent in staat om naar jezelf te kijken en zaken te herkennen.
Zie dat dus als een mooie eerste stap. Het zal niet makkelijk zijn, maar het inzicht is er en dat is al waanzinnig belangrijk.
Stap 2; ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen naar een goede hulpverlener.
Stap 2b: probeer open te zijn naar de mensen uit je directe omgeving, de mensen om wie je geeft. Laat zien dat je er iets aan wilt doen en je zult merken dat je omgeving dat niet als een zwakte ziet maar juist als een heel sterk punt. Alles is beter dan doorklooien.
Hoe dan ook, ik wens je veel succes!
 
Marcel
 
 
anoniem op 01-04-2010 01:43
Wreed was hij, hij kon ineens lachen, om niets, maar ook plots enorm kwaad worden ook om niets. Er was geen pijl op te trekken. Niets, kon je van hem op aan. Als jij zei de lucht is blauw, was de lucht bij hem altijd groen. Als je iets wist, wist hij het altijd veel beter. Als er iets fout ging, was het nooit zijn schuld. Het lag altijd aan haar, zij was dom, stom, achterlijk, een kreng, een gemeen wezen die hem het leven zuur maakte, maar het was andersom.
 Toch zag hij niet wat hij aanrichte, hij vond zichzelf nml de meest geweldige persoon die ooit op aarde had rondgelopen en alles wat hij deed was super en geweldig en goed. Ja hij vond zichzelf wel een beetje een volmaakt wezen. Tegen iedereen loog hij dat het gedrukt stond. Drugs gebruiken wie hij? Echt niet, ja een trekje savonds pas voor hij ging slapen. Verder nooit hoor! Nee hoe verzon je zoiets nou? Eén trekje maar.
 Liefde zat er niet in hem, wel liefde voor hemzelf en wat een ander hem kon geven, hij was een zogenoemde nemer, een zuiger van energieen, een gebruiker van mensen. Natuurlijk was dat niet waar natuurlijk. Want hij was toch zo geweldig? Kijk eens wat ik betaald heb toen en toen, de data kwam nooit over een natuurlijk, dat het al maanden terug was dat hij eens wat goeds deed, echt goeds, maar wel in de hoop er iets voor terug te krijgen ach ja. Hij kon mensen knettergek maken als hij wilde. Hij was zich van geen kwaad bewust. Wist alles zo te draaien dat hem nooit enige blaam trefte, dat hij nooit enig kwaad in het zin had gehad. Naar buiten toe kwam hij altijd over als een geweldige toffe kerel. Iedereen vond hem sympathiek. Hij kreeg dat gewoon voor elkaar met glimlachjes op foute momentjes maar dat zag men niet. Men zag alleen maar een zeer vriendelijk manspersoon. Die zeer vriendelijk leek te zijn, oprecht ook, zie de blik in zijn ogen die je nooit aan keek recht in je ogen! Maar ook dat zag men niet, hij had iets over zich, een jongensachtig iets. Iets dat vrouwen en mannen vertelde van zijn zg onschuld. Wat hij thuis flikte, was allemaal gelogen uiteraard. Kom, kom zo was hij niet! Ondertussen hoorde men zijn verhalen aan. En men geloofde hem! Op zijn woord want hij kon zo goed liegen, liegen dat het gedrukt stond!
 Hij had een vriendin die bij hem weg wilde, maar, ze raakte opeens zwanger. Goed geregeld toch zoiets? Hangende pootjes, geweldig was dat. Toen ze 4 maand zwanger opeens een woedeuitbarsting mee moest maken van hem, vluchtte ze weg naar een blijf van mijn lijf. Ze kwam snel terug, kon geen kant meer op. Hij zei, weet je, jij hoort thuis bij het leger des heils! Ik zag laatst ook een meisje daar, bij vrienden ze leek precies op jou!Toen ze 7 maand zwanger was, schopte hij het hele huis aan gort, want, ze had griep en hij wilde naar de coffeeshop... Wat dacht ze wel niet dat hij een beetje bij haar ging zitten de hele dag? Kom kom...nee!Ze huilde, en hij rende naar haar toe en schreeuwde, als jij je bek niet houdt kutwijf dan snij ik je tong uit je bek! En zo ging hij weg die dag. Zeven maanden zwanger van zo’n leuke aardige en oh zo vriendelijke man.Een huis kreeg ze niet meer,..woonduur was weg, ze ging toch bij hem inwonen? Dat ze terug wilde na 2 weken, liet de woningbouw niet gebeuren. Nee kom zeg. Sleutels inleveren direct!Hij had haar in zijn macht. En goed ook.
 De avond voor de bevalling begon, ging ze maar naar boven, wilde verstandig zijn want zijn stemming was om op te schieten en met de hand aan de deurknop, zei hij, glimlachend en vriendelijk, weet je? Nou zei ze? Ze dacht ik reageer gewoon niet op wat hij gaat zeggen, maar wat hij zei was zo pijnlijk, het leek of ze een steek in haar 9 maand zwangere buik kreeg. Jij...zei hij smalend, jij bent een grote hoer! Ja dat ben je. De steek kwam keihard aan in haar buik. De pijn, het ongeloof, waarom zei hij dat? Ze kon het niet begrijpen. Maar het deed pijn. Ze keek hem aan en dacht, vanaf nu hou ik nooit meer van jou! Het is afgelopen voor jou.
 Een dag later Kwam de bevalling op gang. Geen normale weeen nee, 4 dubbel op. Rug buik benen en ziel. Alles deed pijn. Rond half twaalf terwijl die aardige man altijd rond 2 uur ging slapen en haar het liefst dit nog even liet weten. Terwijl ze sliep maakte hij haar altijd even wakker, ja ik ga slapen hoor! Ok...en dan had ze moeite weer in te slapen dat wist hij ook! Maar hij was ook zo belangrijk natuurlijk om even duidelijk te maken dat HIJ Naar bed was gekomen, naar haar... Alleen op deze belangrijke avond, ging hij om half twaalf al naar bed. Ze zei maar ik krijg toch nu ons kind? Ze begreep het niet. Hij lachte minzaam, wat denk je nu dat ik de hele nacht naast jou ga zitten hier?Paniekerig bleef ze achter, helemaal alleen, en die gruwelijke pijn doorstaand.
 Ze belde haar moeder, die ook niet kwam, want als ze kwam had ze er toch niets aan want haar moeder ging dan wel slapen want, ze moest toch immers werken de volgende dag? Ze belde haar oma, maar oma kon niet komen in de nacht en kon moeilijk lopen dat begreep ze ook wel natuurlijk. Was ze maar naar oma gegaan. Ze voelde zich zo godsverlaten die nacht. Niemand was er voor haar, niemand. En die pijn...was zo gruwelijk erg. Niemand kwam ze moest het alleen doen.
 Half zes kwam meneer beneden, hoever het al was? Nou niet ver natuurlijk met al die stress erbij. Er lag een schriftje naast haar, elke 5 minuten weeen maar het schoot niet op. Die hele dag leek een hel van pijnen. Rond half tien smorgens naar het ziekenhuis. Ondertussen ging hij nog even naar huis wat blowen. Vertrouwen had zij allang niet meer in hem natuurlijk. De ontsluiting kwam ook niet op gang, het wilde niet. Pas die avond laat, kwam er een gyneacoloog op de afdeling met een rustgevende stem en terwijl zij na 36 uur weeen, sliep tussen de weeen door zo uitgeput ze was, was zijn stem in de zee van weeen het enige dat rust gaf en haar er doorheen sleepte.Hij had nooit verwacht dat het nog een natuurlijke bevalling had kunnen worden. Toch had ze het gered. Een lieve prachtige zoon! Toen ze vroeg wat zijn eerste gedachte was toen hij het kind zag zei hij, Ik dacht die is van mij!Vergeten deed ze het nooit meer. DIE IS VAN MIJ! Alles was van hem, hij manipuleerde alles altijd zo dat het van hem was. Hij was God...
 Jaren later, terwijl hij al lang weg moest uit haar huis en hun zoon al 13 jaar oud was, kwam hij nog steeds langs en dacht nog dat hij heer en meester was in haar huis. Inmiddels had ze niemand meer, geen moeder, geen oma, geen familie die zich om haar bekommerde. Ze had totaal geen keus meer in het leven. De weg was gesloten. Voor hoelang nog? Gevangen in zijn cel. Opgesloten. Verloren. Geen weg te gaan. En ze deed alsof het haar niets deed dat hij. Op haar bank zat alsof het zijn bank was. Dat hij verwachtte dat ze nog steeds alles voor hem deed. Dat ze hem een kus gaf als hij dat wenste. Dat ze van hem hield. Zoals hij zg van haar hield. Maar ze hate hem. Intens. Bij alles wat hij vroeg, eiste. Hate ze hem. Al die jaren was ze thuis geweest had ze gezorgd voor haar kind. En niemand die voor haar zorgde. Niemand die zich druk maakte om haar. Niemand meer. Want iedereen leeft in een eigen wereld. Heeft het te druk met zichzelf oid. Ze designed. Ze schrijft. Gedichten. Ze schrijft verhalen. Maar...Is dat genoeg?
 Een narcist. Is geen mens om mee om te gaan. En om ervan af te komen. Dat kost je jaren. Want ze weten je precies te krijgen waar ze je willen hebben nml. Hoe ze het doen weet je niet. Je snapt het ook niet. Maar je doet dingen die je niet wilt. Niet wenst te doen. Je haat het als je het toelaat. Toestaat. En het gevoel dat je niets waard bent komt telkens in je op. Als mensen. Je weer eens laten vallen. Of als ze zich niets van je aantrekken. Kan een mens achter de mens kijken? Wie verdiept zich nog?Niemand
mar op 01-04-2010 07:54
Anoniem..
Ik krijg kippevel bij jou verhaal.Zo herkenbaar,zo de waarheid.
Ik kon het niet meer opbrengen hij heeft mij geestelijk kapot gemaakt.
11jaar pijn verdriet leugens was genoeg.
En nu zijn we al 2 jaar verder zonder hem(nou ja zonder hem) Ik heb kinderen van hem en er staan nog steeds vrouwen voor de deur die een relatie met hem hadden ,waar hij dan oppeens weer verdween omdat hij intussen ook al weer met andere vrouwen omging.En komen bij mij dan vragen stellen omdat hij weer alles heeft gelogen tegen hun.
Langzaam krabbel ik op en word ik weer sterker.Het vertrouwen in Mannen ben ik kwijt...
 
eef op 01-04-2010 14:36
Aan Niemand,
 
Ik wil even zeggen dat ik je/haar pijn voel en meeleef.
Probeer om hulp te zoeken, al is het maar eerst Maatschappelijk Werk, daar kun je tenminste terecht zonder verwijzing.
Er kómen betere tijden, ik weet het uit ervaring.
En blijf schrijven, hoe hartverscheurend het ook is om te lezen, ik werd erin meegesleept en je hebt talent.
Ooit komen er weer mensen in je leven die goed voor je zijn, het is moeilijk om vertrouwen te hebben maar het wordt zeker beloond.
Ook ik was alleen, ook ik dacht dat het nooit meer beter werd.
Toen ontmoette ik iemand die een goede vriendin werd en ik kan zeggen dat ik daar heel erg van ben opgeknapt.
Een nieuwe partner is echt geen "moeten" meer voor mij.
Ik weet nu dat er iemand is die zich altijd even afvraagt hoe het gaat, die ik kan vertrouwen en die me steunt. Ik kan zelfs zelf weer iemand steunen, er voor iemand zijn. Dit heeft lang geduurd maar het zal zeker gebeuren, probeer andere mensen toe te laten in je leven, al is het maar via werk.
 
 
Heel veel liefs
anoniem op 02-04-2010 01:41
Alsof het maatschappelijk werk iets begrijpt?
Wat heb je aan die mensen, wat heb je aan politie ze doen niets nml.
Zien ook niets.
 
eef op 02-04-2010 22:42
Aan Anoniem
 
Dan heb je veel pech daarmee gehad, hoor ik aan je reactie, wat rot!
Ik ben zelf naar Tegen haar wil gegaan, een stichting die het midden houdt tussen politie en maatschappelijk werk. Die deden in mijn geval dus wél wat; ze hielpen aan woonruimte ergens anders, met een nieuwe start en ook met het uit de voogdij zetten van mijn ex. Ik hoop echt dat je ergens terecht kunt, je moet hier niet alleen mee worstelen, hoe moeilijk die eerste stap ook is.
ella op 16-04-2010 22:26
ik zie geen uitweg meer. deze man is een ras narcist. en het geweld wordt steeds erger. iedereen praat zo makkelijk maar wat kan je doen als je partner bij jou woont. en er voor kan zorgen dat je je huis en baan kwijtraakt??
 
ik weet niet hoe hij reageert als ik sloten verander of verdwijn. wie heeft hier ervaring mee?
Roos op 20-04-2010 11:05
Ella, 
Het is mogelijk, ik ben ooit opnieuw begonnen. Ander huis, nieuwe baan en dat met twee kinderen van toen 1 en 3. Het is zwaar, ja, maar het is zo fijn om weer echt te kunnen ademen. Het was mijn huisje met mijn kindjes en mijn zelfstandigheid. Ondanks lange dagen, en dus echte vermoeiheid, wel de ruimte om weer mezelf te worden, mezelf weer te waarderen, mijn gedachten te ordenen. En natuurlijk ben ook ik tegen muren gevlogen, ik heb geschreeuwd en gehuild. Het duurt lang voor de chaos weer op orde lijkt, maar verlost zijn van een narcist is het waard.
Inmiddels getrouwd en een dijk van een relatie met een wereldvent!

Ik wens je sterkte: rug recht, hoofd omhoog, adem in en adem uit en je komt waar je wezen wil!
Roos
Roos op 27-04-2010 10:49
update: stapje verder in het proces. Loonbeslag bij de narcist door het LBIO. Hij had het in de hand, hij liet vanalles na en hij loopt het nu op. Hij heeft me inmiddels zo ver gekregen dat ik het hem van harte gun.
 
Het levert ook wat angsten op: hoe reageert hij hierop naar mijn kinderen, hoe onberekenbaar wordt hij?
 
Iemand ervaring hoe een Narcist met loonbeslag omgaat?

Roos
 
 
anne op 23-05-2010 12:46
Door alles wat ik ondervond en meegemaakt heb met een bepaalde persoon, meen ik te mogen concluderen dat ik met een narcist te maken had/heb. Bij z'n volgende relatie echter laat hij uitschijnen dat alles vredevol en sereen verloopt. Na 7 jaren van leugens, manipulatie, ontrouw, parasitair gedrag te dulden, zou ik willen weten of narcisten echt kunnen veranderen. Niet dat ik z'n nieuwe partner ongeluk wens of hun relatie, helemaal niet, 'kzou gewoon willen weten of ze toch kunnen veranderen en een duurzame relatie kunnen aangaan??? enerzijds zou het me toch een vorm van troost geven, klinkt neerbuigend, maar het zou me bevestigen dat ik toch niet al die jaren het verkeerd voor had, heb enkel maar gegeven in ruil voor ... niets. Ben zo leeg.
Ikke op 25-05-2010 01:14
Wat te doen, ik ben nu net weg bij (nog) man met Narcisitische Persoonlijkheidsstoornis. Ik weiger om ons kind alleen met hem te laten!
Ik vind het al erg genoeg dat hij de vader is, is zwaar gestoord,
kun je het voor elkaar krijgen via de rechter de omgang te ontzeggen?
Groetjes Ikke
op 25-05-2010 05:44
Zou zeggen: posten op rechtenforum.nl.
Diana op 27-05-2010 22:49
Antje die riekt naar spam...dat je dat kunt met die prijzen die je vraagt
Best wel sneu vind je niet?
marcelb op 27-05-2010 23:42
DagDiana
 
Ik heb Antje B al eerder aangepakt. Zie vorige berichten.
Het is niet alleen spam, ze doet maar wat. Geobsedeerd door haar eigen ellende staat de uitkomst van haar ''therapie'' al vast.
Geen enkele objectiviteit.
Dit is geen hulpverlener maar iemand die snel geld wil verdienen.
En dan besluit ze nog met de gotspe ''als iemand alles van narcisten en stalkers weet, dan ben ik het wel''.
Tsja Antje, je mag er dan een hoop van ''weten''. en ik gun je zeker niet hetgeen je hebt meegemaakt, laten we daar helder over zijn, maar je bent te vol wraak en zit vol onverwerkte emoties om anderen te kunnen helpen.
Weten is een ding, verwerken is iets heel anders. Laat staan een ander helpen in zo'n situatie.
 
Kom maar bij mij langs als je problemen hebt. Ik doe het gratis en voor niets!
Omdat ik het prettig vindt om mensen te helpen. Meer niet.
Ik heb geen website maar gewoon een mailadres en een telefoonnummer.
Dus als het je hoog zit en je wilt praten?
Gewoon mailen naar marcel.boerboom@zonnet.nl
Ik heb niet alle antwoorden, maar samen komen we er echt uit.
 
Groeten,
Marcel
 
 
 
olaf t op 28-05-2010 21:10
graag gedaan. ik kan ook zijn naam nadoen lol
Monique op 28-05-2010 21:46
Ik heb de energie er niet voor om alle reacties te lezen.
Maar het verhaal van peetje komt zo bekent voor.
Ik ben met mijn zoontje gevlucht naar een blijf van je lijf huis
Iedereen geloofde hem en mij vonden ze maar overspannen, het was ook een moeilijke tijd.
We zijn nu een nieuwe start begonnen in een nieuwe woonplaats, maar ik zit nu aan een hoop hulpverlening en kan bijna de zorg van mijn zoontje niet aan. Hij heeft mij echt geestelijk en lichamelijk kapot gemaakt.
Ik vind het fijn om wat verhalen gelezen te hebben.
groetjes monique
Merel op 28-05-2010 21:58
Ik moet mijn verhaal even kwijt en hoop reacties te krijgen, zodat ik weet of mijn inmiddels ex een narcist is.
In het kort, zo kort als het kan gaat het verhaal als volgt. Ik zat zelf 10 jaar in een relatie en zag op mijn werk regelmatig een leuke vent. Wat oogcontact gewoonweg flirten, deze leuke vent zag mij blijkbaar wel zitten en had via via mijn e-mailadres achterhaald, zo kregen we contact. Ik vond de aandacht leuk en ben erop ingegaan.....tijdens het mail contact kreeg ik de mooiste verhalen! Wat een supervent dacht ik...thuis besteedde ik nergens meer aandacht aan, dus deze relatie ging na 10 jaar (zonder ellende of wat dan ook, voorbij). Ik ging voor mijn nieuwe vent, met 2 kids (was al getrouwd geweest, maar daar was het ingedut dus hij had een ander! terwijl zijn vrouw nog moest bevallen van de 2e). Uiteindelijk is de relatie die hij na zijn ex-vrouw ook stukgelopen, omdat zij, naar zijn zeggen vreemd ging en borderline had.
Of dit waar is?
Maar goed, in het begin was niets te gek, alles ging goed tig smsjes en mailtjes per dag hoeveel hij wel niet van me hield en hoe gelukkig hij was en mooi ik was etc. etc. gewoonweg te mooi om waar te wezen, maar op een gegeven moment kwam er een omslag. Ik had wat commentaar gehad op bepaalde dingen en dit was niet goed. Hij werd anders en kon dan heel erg boos zijn en niet tegemoet komen, ik was niet goed, negatief, achterdochtig etc. etc. Dit alles werd per sms besproken, want in persoon is dit niet mogelijk en ook niet telefonerend, alleen sms. Nou, ik smeken en zeggen dat ik zou veranderen als hij maar weer bij me terugkwam en ja hij kwam terug...of ja, een dag/nacht daarna weer een sms of ik kon bellen; ik bellen hij kon het toch niet, ik had hem teveel verdriet gedaan...dat hij mij verdriet had gedaan?? Maar goed, vervolgens kon ik weer horen hoe zielig hij was en dat alles aan mij lag, want ik was wel zo gemeen....Maar goed, paar weken later toch weer samen en alles ging weer goed! Althans, ik leefde voortaan van dag tot dag, want ik wist nooit of er niet weer een sms zou komen dat hij het weer niet zou kunnen en ja, die kwam weer! Eerst met mijn verjaardag de liefste kaart en rozen sturen die er waren en een dag later was ik weer niets en kon hij het toch niet, want ja, ik was toch niet goed etc. etc. Ik weer huilen smeken en ja hij wilde me dan toch wel weer terug. Vervolgens ik weer terug, voortaan alles doen wat hij leuk vond, alles om hem maar tevreden te stellen. Echter toen ontdekte ik smsjes van anderen op zijn telefoon, dus ik confronteer hem daarmee, wat denk je?? Ik ben jaloers, achterdochtig, maak alles kapot etc. ik zag duidelijke teksten en niet van een, nee van meerdere vrouwen! En dan mij uitschelden voor vanalles en nog wat. Ik ook dit weer accepteren, want hij had er niets mee....vervolgens moet ik mee naar zijn hobby's paar keer gedaan, maar voelde me er niet bij thuis, dus probeerde ik het bespreekbaar te maken, nou dat lukte niet, want dan zegt meneer niets terug. Eenmaal weg krijg ik dan smsjes want dan lukt "praten"wel.....
Hij voelde zich beperkt en benauwed door mijn aanwezigheid! Ik doe verdorie alles zoals hij het wil....maar goed...ik weer aanpassingen maken, maar opnieuw vond ik smsjes van anderen! Weer mijn schuld ik ben jaloers en achterdochtig en hij wil niemand anders hij had mij toch?? Goed weer geaccepteerd, maar op een gegegeven moment is voor mij het licht gaan schijnen alles evaluerend zag ik in dat ik niet gelukkig werd van dit alles, zijn kinderen waren inmiddels mijn alles, maar ik heb ook nog recht op een gelukkig leven!
Dus tijdens een etentje probeerde ik dit aan te halen om te kijken hoe we samen een oplossing voor alles konden vinden, wat denk je?? Hij gaat geen gesprek aan, maar vraagt of hij naar huis mag! Een volwassen vent, vader van 2 kinderen! Maar goed, ik zei toen als je nu gaat is het over. Hij is daarop gegaan en 15 min later kwamen de eerste smsjes, hij had verdriet hoe had ik dit hem aan kunnen doen?? En daarna werden ze verwijtend, boos enorm boos hoe ik dit hem had kunnen aandoen etc. etc. Ik heb daarop proberen te bellen, maar sindsdien neemt hij geen telefoon meer op, alles gaat alleen per sms. Laatst ontdekte ik noge-mails die hij had gestuurd uit de tijd dat we samen waren, dus ik heb hem daar nog mee geconfronteerd, nou dat heb ik geweten, via de sms ben ik uitgescholden en vernederd. Ik was een schizofrene eenzame lamlendige kut, hij moest van me kotsen en ik was arrogant en een kut kreng en je kunt het zo gek niet bedenken. Ik ben slecht en hij is goed!! Maar ondertussen zeggen dat ik hem alles verwijt! En dan is er dagen geen contact, maar mis ik hem weer omdat hij zo lief kan zijn...dus neem ik hoe dom ook contact met hem op, dan is hij eerst lief en dan krijg ik weer verwijten en hoor ik weer wat ik hem heb aangedaan en dat hij geen verwijten van me wil, maar dat krijgt hij niet. Ik wil een oplossing voor beide, maar denk dat ik hem moet loslaten, want hij zal nooit rekening houden met mij hij vindt zichzelf zo belangrijk!
Hoe kom ik los van hem?? Heeft hij narcasistische trekjes?? Zo ja, dan kan ik verder er meer over lezen en proberen los te komen, want van de charmante vent van het begin is niets meer over. Het is zijn leven en zijn hobby en hoe hij het wil en niets anders.
mar op 28-05-2010 22:20
Hoi Merel..
Dit is zo herkenbaar voor mij..
Het enigste advies is ga verder met jou leven! En ook al kost dit veel verdriet,veranderen willen ze meestal niet want ze makeren niets zeggen ze zelf.
Jij bent het probleen,jij bent achterdochtig en ziet spoken volgens hun.
Ik ben nu 3 jaar alleen ,maar heb wel een kind van hem.
En ik geef mijn kind niet mee ,omdat hij ook nog een alcohol probleem heeft.
Als je niet stopt trekt hij je mee de afgrond in (is bij mij ook gebeurd)en je moet sterk in je schoenen staan om er weer uit te komen.Hij heeft zeker narcistische trekken.
Hij zal altijd jou overal de schuld van geven.en hij is zielig ..
Maak je los van die man .. Heb ik ook gedaan ben nog niet helemaal van hem af nu al drie jaar MAAR het is wel al een stuk rustiger thuis..
Ik heb mij verleden jaar voorgenomen "Hoe minder ik weet wat hij doet ,hoe hij leeft.
Hoe minder stress ..
Ik heb 11 jaar in deze ellende gezeten .vertrouwen in mannen is weg ,maar ben wel gelukkiger met mijn kin deren zonder hem.
Veel sterkte en wijsheid!!!!
olaf t op 29-05-2010 01:40
Antje,
 
Allereerst ik ben geen nieuw slachtoffer aan het zoeken, ik ben degene die knokt voor mijn huwelijk.
Daarbij ik en Marcel zijn niet de enige die zich irriteren aan het feit dt je gewoon dik reclame bent aan het maken voor je site.
 
Zelfs andere mensen denken zo erover.
 
En geloof me ik heb ruggegraad want ik heb ook mijn volledige naam erbij gezet. Zo ben ik dan ook weer.
 
Deze site is er om gevoelens en ervaringen te delen.
Niet om je praktrijk te promoten en als dat niet zo was voelde je je ook niet zo aangevallen.
 
 
Voor de dames Mar en Merel, narcist borderliner het komtallemaal zodicht bijelkaar, het lijkt verdomd zoveel op elkaar.
Wil je weten of iemand een narcist is of niet, dat kunnen wij je niet benatwoorden.
Hebben wij niet voor geleerd.
 
Misschien zijn het wel narcisten, misschien een borderliner of een sadist.
Misschien is het gewoon een puber die niet volwassen wil worden of gewoon een klootzak.
 
Ik zeg gewoon als jij je niet lekker voelt in je relatie, dat kan zijn geen aandacht krijgen, communicatie is weg, of je voelt je niet veilig.
 
WEGWEZEN!!!!
 
Niet twijfelen en gewoon gaan.
De eer aan jezelf houden en doe de deur dicht.
 
Ben je aan het twijfelen?
 
Voordelen nadelen optellen en klaar is de som en soms gewoon je hart volgen.
 
Voor Mar en Merel?
Wees blij dat je ervan af bent. Zorg voor je eigen geluk, ok voor Mar is het wat lastiger omdat jullie samen een kind hebben.
Dus je zal er altijd een connectie mee hebben.
 
Maar daar hebben we advocaten voor ( DIE HELAAS VEELS TE DUUR ZIJN ).
 
Het enige wat ik wil zeggen is zoek het niet te ver. Maak het niet te moeilijk.
Soms is het eenvoudig houden het makkelijkst. Verlies niet het overzicht van je leven.
 
Ik wens jullie allemaal veel succes met het maken van jullie keuze.
 
Met vriendelijke groet,
 
Olaf
 
olaf t op 29-05-2010 01:44
Terwijl ik dus mijn laatste post aan het schrijven was had je Antje dus een reply gestuurd over mij.
 
Antje voor de duidelijkheid, het is geen narcisme maar ik heb borderline, is toch iets anders.
 
Wel bij de les blijven. ;)
olaf t op 29-05-2010 02:09
Oh en Monique sorry ik was jou bijna vergeten.
 
Heel veel sterkte met de moelijke tijd die je nu doormaakt, ik hoop dat je terug kunt vallen bij familie en vrienden en hopelijk kun je wat met deze site.
 
Ik heb geleerd dat iets van je afschrijven helpt. Het heeft net zo'n therapeutische waarde. Doodsimpel omdat je je ei kwijt kan. Al is het maar in een schriftje.
 
Succes
Merel op 29-05-2010 09:29
Bedankt voor jullie reacties!
Ik probeer ook echt los te komen, maar en dan vraag ik me weer af of het een narcistisch trekje is....
We hebben dan geen contact, maar hij moet op mijn werk zijn (ons bedrijf is klant van zijn bedrijf) dus hij komt naar ons toe. Zakelijk en prive gescheiden houden dus ik open de deur etc. krijg ik later als hij weg is een sms met daarin: kun je de volgende keer niet normaal doen? Ik wist echt niet wat ik gedaan had! Dus ik vraag wat dan? Nou, ik keek met een bepaalde blik.....
Vervolgens heb ik smsjes die hij mij had gestuurd met daarin dat hij me zo haatte doorgestuurd, zegt hij snap je het zelf nog? Eerst hou je van me en nu haat je me. Ik zei, nee die heb jij mij gestuurd! Dus hij weet niet eens wat hij me allemaal stuurt! En steeds als ik äfscheid"neem van hem, weet hij weer iets te sturen of te zeggen waarop ik dan weer voor mijn gevoel moet reageren.
En het ergste van alles is en hij weet dat ook, ik hou heel veel van hem!
Echt iedereen in mijn omgeving zegt loslaten, hij is niet zoals het hoort te zijn, maar ik denk dan steeds aan zijn "lieve"kanten en denk zo kan het toch ook??
Maar ja, kom ik zijn kant uit zoals hij vraagt voelt hij zich beperkt, omdat ik er een heel weekend ben dus dan gaat hij gewoonweg 3 dagen voetballen en ik wacht thuis op hem of blijf bij zijn kids. Of hij moet toch even naar het cafe, ik kan mee, maar ja daar is niks aan! Dus als hij A vraagt doe ik A vraagt hij B doe ik B en nog vindt hij dan iets wat niet goed is!
Loslaten of niet??
 
mar op 29-05-2010 15:23
Antje..
Je geeft advies aan merel..
Maar tussen de regeltjes door haal je uit naar Olaf.
Denk niet dat Merel zit te wachten op een sneer naar Olaf in haar advies
En ook ik vind persoonlijk dat je verhaal hier kwijt kunnen ,en ervaringen van anderen en het anoniem blijven veel belangrijker is dan betaald advies of reclame zoals jou link hier elke keer weer.
En alsMerel hulp nodig heeft gaat ze dat echt weleerst doen metde huis arts
En ja Antje alles kost geld dat weet ik,maar via een doorverwijzing via huisarts is het vaak gratis of een kleine bijdrage.
Merel op 29-05-2010 18:34
Maar hoe weet je nu zeker dat het een narcist is?
Kan het ook niet gewoonweg een eikel zijn waar alles naar zijn zin moet zijn?
Zoals vanmiddag bv. via de sms he! Praten kan niet en telefoneren ook niet....
Hij gaat zijn voetbal niet opgeven voor mij. Dat vraag ik ook niet! Ik zeg alleen geen 3x in een weekend! En als je gaat vraag mij dan niet naar je toe te komen of te blijven! Laat mij mijn eigen ding doen!
Maar dan krijg ik; je moet eens wat minder veeleisend worden. Hij wil gewoonweg niet horen wat ik zeg!!
 
mar op 29-05-2010 18:47
Merel
Dat weet je nooit zeker..
Omdat de meeste (niet allemaal)niets mankeren zoals ze zelf zeggen en de schuld toch bij jou weer leggen.
Door te zeggen dat jij jaloers,achterdochtig,of door je lekker uit te schelden en het zo te draaien dat jij bijna nog gaat geloven dat jij iets mankeert ipv hij.
Je gaat er kapot aan , en iedereen om je heen zegt wel kap er mee MAAR je moet het wel zelf doen!
Ik ben er meerdere malen mee gekapt ,maar toch ook weer geprobeerd met hem.
Bij mij kwam de ommezwaai doordat mijn kinderen gingen zeggen Ma stop er mee anders willen wij niet meer thuis wonen.
En dat was bij mij mijn kracht om te stoppen en heb er geen minuut spijt van gehad.
Ik hoop dat je de kracht vind om hem los te laten.
 
 
marcelb op 29-05-2010 18:48
Jammer om te zien dat deze site vertroebeld wordt door gehakketak en een-op-een-gevechten. Dat doet onrecht aan de oproepen die er werkelijktoe doen.
 
Ik doe er zelf aan mee. Mea culpa. Maar ik kan sommige dingen niet gewoon laten passeren. Vandaar toch nog een keer een bericht aan Antje.
 
Even voor de duidelijkheid, ik ken Chris en Olaf niet, anders dan via deze site. Toch lees ik uit hun berichten betrokkenheid, integriteit en compassie.
Hoe komt het dat ik dat niet voel in jouw berichten Antje?
 
Jij probeert jouw betrouwbaarheid en expertise te staven door af te geven op Olaf, Chris en mijzelf. Door ons neer te zetten in de hoek van slachtoffers te zoeken op deze site, door ons hulp aan te praten die we allang hebben. Je probeert tweespalt te zaaien en onze welgemeende adviezen aan anderen zo neer te zetten dat het lijkt alsof we dat uitsluitend uit een soort van verborgen agenda doen. Je probeert ons neer te zetten als engerds waar je voor op moet passen.
Het is zo primitief en zo doorzichtig dat ik echt twijfel aan je sociale vaardigheden. Vooral omdat je zelf niet door hebt wat je aanricht. Met elke bericht maak je het erger voor jezelf.
Enals je dat nou deed in de rol van slachtoffer dan zou ik daar zo overheen stappen. Maar je profileert je hier steeds nadrukkelijk als therapeute.
Maarweet je, een therapeut is iemand die geen oordeel heeft, die een spiegel voorhoud aan zijn client, iemand die luistert en op een objectieve manier probeert orde in de chaos te scheppen. In een veilige setting.
Dat is een therapeut.
Wat jij doet is je eigen oordeel leidend laten zijn. ''Oh, een narcist, wegwezen!'' En daarmee ga je compleet voorbij aan mensen die hun relatie willen redden. Jouw eigen emoties en ervaringen drukken alle andere geluiden weg. Je luistert niet meer naar anderen en hebt je advies van te voren al klaar. Dat is dom. Je zou er goed aan doen om de nuance op te zoeken en de diepte in te gaan.
 
Persoonlijk heb ik diep respect voor Olaf (en anderen op deze site) die wel proberen om hun relatie te redden en daar moeite voor doen.
Onderkenning van het probleem, daar begint het mee.
En dan kan het niet zo zijn dat de uitkomst al van te voren vast staat!
 
Een tweede punt is je gebrek aan nuancering. Je gooit echt alles op een hoop. Een narcist is een narcist bij jou. Ik weet niet wat je allemaal geleerd hebt op je opleiding maar een paar elementaire zaken zijn waarschijnlijk aan je aandacht ontsnapt. Feit 1: iedereen heeft iets van narcisme in zich. Feit 2: het is dus niet zo dat je OF een narcist bent of niet, je hebt kenmerken daarvan en die lopen gradueel op. Wat ik wil zeggen is dat iemand met (geschat) 30% narcistische eigenschappen een heel ander iemand is dan een persoon die 90% scoort.
Nuancering, daar gaat het om.
 
Mijn derde en laatste punt betreft het verschil tussen openlijk en verborgen narcisme. De meeste reacties op deze site hebben betrekking op het openlijk narcisme. De verborgen vorm is heel anders. Dat betreft mensen met een laag zelfbeeld en die helemaal niet zichzelf verheerlijken en niet egocentrisch door het leven gaan. Het copingsgedrag (het omgaaner mee)is echter gelijk aan de openlijke vorm en die in zin zie je eenzelfde patroon. Maar dat vereist wel een andere behandelvorm.
Nuancering dus.
En dat is meteen het probleem dat ik met je heb. Jij zoekt geen nuances en daarmee ook niet naar oplossingen. Omdat je niet bereid bent om te luisteren en omdat je niet snapt dat elk probleem anders is. Je gooit glas, papier en restafval in dezelfde container. Voor jou is het allemaal afval en je begrijpt de restwaarde niet.
Dat is het probleem dat ik met je heb. Je vooringenomenheid en de manier waarop je bijvoorbeeld iemand als Olaf direct labelt.
Antje, voor iemand die zichzelf profileert als professional vind ik je erg primair en onvolwassen reageren. In elk geval een therapeut onwaardig.
 
Je weerwoord is voorspelbaar.
Jegaat mij afschilderen als een narcist met mooie praatjes, die zich beter voordoet en waar je voor uit moet kijken en blabla.
Dat mag je uiteraard doen. Maar besef nou eens dat al je reacties een voedingsbodem zijn voor meer negativisme. Jij bent gewoon geen therapeut omdat je mensen geen kans geeft om zichtzelf te helpen. Dat beeld is ontstaan. En de enige die je daar verantwoordelijk voor mag houden, dat ben je zelf.
 
Vriendelijke groet,
Marcel Boerboom
 
 
 
 
 
Monique op 29-05-2010 19:55
Hallo Olaft,
Dank je wel en ik ga zeker vaker terugkomen op deze site.
Helaas heeft mijn ex het voor elkaar gekregen dat ik mijn familie en vrienden kwijt ben.
Maar ik woon nu in een heel vriendelijk dorp en een gezellige straat.
Ik weet zeker dat ik snel weer een netwerkje opbouw.
Bedankt voor je tip.
Het werkt ook om te kijken wat je wel hebt en positief denken, dat is trouwens best moeilijk.
Groetjes Monique
Merel op 29-05-2010 21:51
Hi!
 
Bedankt voor de reacties!
Ik meen het. Mijn vriendinnen en familie hebben al eerder gezegd dat hij "iets" mankeert, maar wat? Ze zeiden al dat het niet"normaal"was zoals hij reageerde of deed tegen mij. Bv. toen het uit was en ik graag weer terug wilde kreeg ik smsjes, met teksten als: denk jij dat je jezelf kunt wegcijferen voor mij? Ik natuurlijk, ja! Alles om hem maar terug te krijgen, maar dit is toch een idioote vraag? Waarom zou iemand zich in een relatie moeten wegcijferen voor de ander?? Of ik ben nu bij het voetbal, ik zou willen dat als ik terugkwam jij op de bank zou zitten wachten op mij. Waarom?? Denk ik nu dan, toen dacht ik ok! Of we wonen een uur van elkaar af jij hebt toch niets waar je daar woont, eenzaam ben je daar. Ik verrijk je leven tenminste.
Pfff, zo kan ik uren doorgaan. Ik moet er van loskomen, maar ik denk steeds terug aan de leuke tijd en de aandacht die ik kreeg. Nu houdt hij niet meer van mij, althans daar ga ik vanuit, want echt zeggen gaat hij niet doen, omdat hij weet dat ik dan echt afhaak. Hij blijft maar herhalen dat ik te veeleisend ben.....
Ik schrijf het dus maar van me af! Maar bovenstaande trekjes zijn toch ook niet zoals het hoort of wel??
Alvast bedankt maar weer!!!!
 
gestoordeex op 29-05-2010 22:59
Is dit een narcist of gewoon een gestoord iemand?
olaf t op 30-05-2010 19:05
ìk denk dat het voor iedereen gewoon het beste is als iedereen zijn eigen ervaringen deelt met iedereen.
 
degene die bij hun partners blijven, degene die bij hun partners weggaan, degen die al weg zijn of waarvan hun vader of moeder een narcist is.
 
Ik denk dat we gewoon het beste kunnen leren uit andermans ervaringen en hier ook misschien hulp hebben met het maken van onze keuzes.
 
Ik wens iedereen in ieder geval heel veel succes.
 
By the way, Monique je hebt een zoontje.
 
Dat is toch al een hele goede reden om positief en om gelukkig te blijven.
Kijk maar eens hoe je je voelt als je de glimlach van je kind ziet.
 
 
MVG
 
Olaf T
olaf t op 31-05-2010 02:31
Het geeft toch een beetje een klein gevoel van overwinning na het zien dat berichten van een bepaald persoon allemaal zijn verwijderd.
 
Dit geeft mij een goed gevoel om hier te blijven schrijven en mijn ervaringen te delen.
 
Zowel mijn eigen foute dingen als zowel het tussen haakjes misschien een zoon zijn van een narcist. ( het leek somseerder een sadist af en toe).
 
In feite zijn we allemaal slachtoffer van deze hele vervelende persoonlijkheidsstoornis.
 
Maar samen staan we sterk.
 
Waarom heb ik borderline?
Als ik niet mishandeld was, was ik dan anders opgegroeid?
 
Geen crimineel verleden?
Geen alcohol en geen drugs.
 
Wie zal het zeggen?
 
Helaas dat kunnen we niet, we kunnen alleen maar het beste ervan maken/
 
Dus daarom vraag ik jullie.
Blijf schrijven.
 
Help ons helpen.
 
Met vriendelijke groet
 
 
Olaf T
 
 
 
 
 
payday op 31-05-2010 14:40
Tja, hoe zal ik eens beginnen, met mijn verhaal?
Ten eerste had ik liever ZIJN verhaal hier zien staan, zonder dat hij het gevoel zou hebben dat het woordje “narcistische persoonlijkheidstrekken” nou, zo neersabelend en alleen maar negatief en veroordelend bedoeld is, maar meer een constatering van kenmerken, die het leven van juist degene die hij het meest lief heeft kapot maakt, maar meer nog eigenlijk zijn eigen leven kapot maakt.
 Ik had liever ZIJN verhaal hier gezien, omdat het ipv een veroordeling, ook handvatten zouden kunnen zijn, waar je samen of hij alleen wat mee zou kunnen. (Want hij zag het wel!).
 
Bij alles wat ik hier lees en op andere sites, en mijn ervaringen op mijn werk, zie je ook dat het vaak niet alleen maar narcisme is wat de klok slaat, maar vaak meerdere persoonlijkheidstrekken, waarin een ieder weer anders reageert. Het in hokjes plaatsen, is louter handig om handvatten te hebben, om met dingen te kunnen leren omgaan, en ik zie bij mijn vriend ook niet alleen de diagnose “NPS” of  “OCPS”. Maar ook een mens, welke behoorlijk beschadigd is, en vaak depressief cq somber. En erg onzeker over zichzelf en er niet in geloofde dat er iemand zou zijn die van hem hield en er voor hem wilde staan, hem wilde ondersteunen.
 
Ik heb het niet gered met hem. En dat doet me veel verdriet, en hem ook dat weet ik zeker.
Waarom heb ik het niet gered? Waarom heb ik hem niet duidelijk kunnen maken, hoe het ook kan? Waarom heb ik hem niet kunnen laten zien, hoe het in een warm nest kan lopen? Waarom heb ik hem niet kunnen laten zien, hoe je voor je liefde kunt gaan staan, niet jezelf steeds op de voorgrond hoeven plaatsen? Kunnen laten zien, dat je beiden aan het roer kunt staan, zonder jezelf te verliezen? Waarom heb ik niet kunnen laten zien, dat openheid/eerlijkheid gewoon kan? Je niet hoeft te liegen bij degene die je het meest lief is? Dat transparantie ervoor zorgt dat je jezelf en de ander recht aan kunt blijven kijken? Dat grenzen stellen, of “nee”zeggen, geen afwijzing van zijn “zijn” betekend?
Waarom heb ik hem niet kunnen laten zien dat (blijvende) kwetsbaarheid loont, en dat dat je sterk maakt in het “samen”? En zo nog wel een paar…
 
Wat onze relatie met mij gedaan heeft, (en ondertussen natuurlijk ook met hem), staat allemaal beschreven op internet, ik herken mij erg in de info die te vinden is op www.infoNu.nl .
De teksten daar spreken boekdelen. Die info is daar te vinden, en daar wil ik ook niet al te diep op ingaan. Ik heb het als partner allemaal ervaren en gevoeld. Heel veel in ieder geval. In de grotere dingen, maar ook in hele kleine dingetjes, opmerkinkjes.
 
Wat onze relatie betreft, zijn al die dingen wel gepasseerd, en ik heb ook met hem daarover proberen te praten. En ook steeds dingen benoemt die er steeds weer gebeurden.
Ik denk namelijk wel dat ik hem heel erg heb laten zien, hoe het ook kan. En ik denk ook dat hij zich daar heel bewust van is geweest.
Ook heeft hij dat wel vaker benoemd. En ook wist hij heel vaak wel te benoemen wat hij met me deed, welke opmerkingen hij maakte. Hij wist zelfs te benoemen dat hij mij idd niet gelijkwaardig behandelde, dat hij denigrerende opmerkingen maakte, en dat hij er uiteindelijk niet voor mij stond maar vooral voor zichzelf. Hij zag wel dat hij loog, niet open en eerlijk en transparant was. Ik kreeg zelfs de credits voor het feit dat ik hem bewust had gemaakt van zijn mechanismen, en daar was hij me eeuwig dankbaar voor!......
 
Dit alles kreeg ik te horen, als we voor de zoveelste keer uit elkaar waren, hij voor de zoveelste keer weer op zijn eigen flat zat.
(Ook weleens door mij uit huis gezet, omdat hij denigrerende opmerkingen maakte of neersabelend over mij of over het gezin deed, mij “voor de grap” “vuile hoer”noemde, toch niet 24u per dag met gezinsgerelateerde dingen bezig kon zijn, zei dat het toch wel makkelijk was dat hij de boodschappen weleens betaalde, of dat ik hem alleen nodig had voor de praktische dingen of hem alleen maar nodig had om de deur uit te kunnen, of om alleen dingen te kunnen doen etc.)
 
Maar verder: Al die positieve dingen die ik dan te horen kreeg, de overweldigende liefde die ik dan kreeg, hij die de openheid zelf leek. Er kon dan weer open en eerlijk met elkaar gesproken worden, ik mocht er weer zijn, ik mocht praten met hem, ik mocht mijn ideeën delen met hem, mijn liefde liet hij dan weer toe. Ik werd de hemel ingeprezen. Daarnaast snapte hij dan, dat ik ook mijn eigen dingen moest kunnen doen, mijn vriendinnen niet moest hoeven laten stikken, en dat ik natuurlijk ook recht had om een opleiding te doen of iets anders voor mezelf. Ik mocht er zijn, met mezelf! Etc etc
Kortom, de gevoelige partner kwam helemaal naar boven, en hij stond er weer voor me, en ik “mocht” er voor hem staan.
Overweldigend gewoon! Wat een liefde was er dan weer!
Dat hij dan mij wel eens flink beetpakte en me doordringend aankeek en zei: “JIJ BENT VAN MIJ”, dat vond ik op die momenten een intense liefdesuiting. Hij was dol op me, en we zouden samen oud worden, hij dacht net zoals ik over relatie en er voor elkaar staan!
 
Joehoe, ik mocht er weer zijn, mocht weer voor hem gaan staan, en bezig zijn met hem. Niks te dol en overal kon over gesproken worden, zelfs over toekomstplannen!
In die periodes (jammer genoeg maar kort), verzon ik leuke dingen, nam ik initiatieven, veraste hem vaak, en ging ik er weer helemaal voor.
 
Totdat we weer wat langer bij elkaar waren, en ik weer oude gedragingen ging opmerken, of mijn mening uitte, mijn wensen kenbaar maakte, of duidelijkheid van hem vroeg, verantwoording vroeg. Dan werd dit genegeerd, of er werd gezegd “ja tuurlijk wil je dat”.
Hoe langer dat duurde hoe meer ik naar achter ging staan. Ondertussen probeerde ik het wel steeds bespreekbaar te maken. En hoe langer dit duurde, hoe meer ik naar achter ging staan, hoe meer ik me in een kooitje gestopt voelde. En als ik dan helemaal murw was, en hem uiteindelijk niet meer bood wat hij wilde, sloeg hij terug. En projecteerde ZIJN problemen op mij. Dan was ik “beschadigd", gaf ik hem geen fysieke aandacht meer, en was ik “kil en zakelijk”. En zei hij “jij durft je niet kwetsbaar op te stellen”.
 
En het klopte, op die momenten kon ik dat ook niet meer door alles wat er daarvoor weer gebeurd was, gezegd was, of juist niet gezegd was.
En wanneer ik dan weer iets meer voor mezelf opkwam, en mijn grenzen stelde, of ook eens de aandacht op mij probeerde te vestigen, wist ik eigenlijk al dat het niet lang meer zou duren voordat hij weer in zijn flat zou zitten. De opmerkingen begonnen dan weer, over mijn vriendschappen (die ik bijna kwijt was omdat ik er bijna twee jaar niet kwam), over dat ik er alleen maar op uit was om “alleen”dingen te doen, dat ik toch wel weer vaak weg was geweest (ik deed bijna niets meer, buiten de deur!) etc etc. Soms ook wanneer er andere mensen bij waren.
 
Al was het mijn moment, al was het mijn dag, mijn dingen, uiteindelijk draaide hij het zo dat het weer om hem draaide. En hij wist ook prima, dat ik dan voor hem ging, dat ik hem liet voorgaan, hoe druk het ook was, hoe ik me ook voelde, het werd uiteindelijk ZIJN ding, zijn moment.
En ik ging er voor hem staan. Ironisch genoeg vaak ook logisch, want ik zag wat er aan de hand was, ik wist waarom hij zo reageerde, en veel erger nog, hij werd ziek, levensbedreigend ziek. En ik ging er voor hem staan, ook om te laten zien wat dat is  “voor iemand gaan staan”, “voor iemand gaan”, “voor iemand kiezen”, laten zien dat hij belangrijk genoeg was.
 
Uiteindelijk natuurlijk ook, om hetzelfde terug te krijgen.
En dat gebeurde steeds maar niet, en daar ging ik langzaam kapot aan. Ik was mezelf niet meer, en kon mezelf ook niet zijn, omdat dat onderuit werd gemaaid.
 
Ik teerde op de mooie momenten, vaak de korte periodes dat we uit elkaar waren en weer nader tot elkaar kwamen, maar het was niet genoeg. Ik bleef zelf nergens meer, en ik verlaagde mij tot zaken die ik nog nooit had gedaan, nog nooit zelfs ook maar bedacht zou hebben…..in het verleden. Ik controleerde zijn mails een paar keer, zijn sms’jes een paar keer.
Ik wist dat dit te ver ging, ook voor mezelf, maar wilde hem zo graag vertrouwen.
 
Het proberen alles bespreekbaar te houden, mijn gevoel over dingen bespreken, hem confronteren met zijn gedrag, met het neerhalende. Dan weer eens gaf hij me gelijk (als we weer ver van elkaar verwijderd waren) en dan weer zag hij het niet zo, en was ik de schuldige.
Alles wat krom was werd recht gesproken, hij zou dingen gezegd/gedaan/voorgesteld hebben die er helemaal niet waren! Bespreekbaar te maken hoe anders hij met de buitenwereld omging dan met mij.
 
Al met al gewoonweg niet te doen.
Ik heb een hoop details weggelaten uit mijn verhaal, omdat het allemaal te vinden is op internet, maar zo heb ik me wel gevoeld, en zo zijn veel dingen wel gelopen.
 
Het is jammer genoeg niet te doen, ik hield ontzettend van hem, wilde helemaal voor hem gaan, er voor hem gaan staan. Hem laten zien hoe het in een warm nest kan lopen, waar iedereen elkaar helpt, er voor elkaar staat, durft te delen met elkaar.
En ik weet zeker dat hij wel wilde en op den duur het inzicht in zichzelf had.
Maar tussen dingen willen en dingen kunnen uitdragen, zit een groot verschil.
Tussen inzicht en dit in het dagelijkse kunnen veranderen, zit een wereld van verschil.
Tussen liefde voelen en dit ook kunnen uitdragen, zit veel verschil.
 
Ik kan niet de moeder/vader zijn van de “kleine gekwetste jongen”, die hij meedraagt, ik wilde wel de partner zijn van de volwassen vent die zijn “kleine jongen” de liefde gunt die hij verdient, en ervoor kon zorgen samen met hem dat die “kleine jongen”, leert wat liefde is, zodat hij ook liefde kan geven/ontvangen zonder achterdocht/angst om wederom verlaten te worden en het weeer alleen te moeten doen.
  
Wat er voor mij voor gezorgd heeft dat het alles bij elkaar toch vier jaar heeft kunnen duren, is dat ik zag en wist dat er onder die maskerade van gemene opmerkingen, subtiele denigrerende dingen, de slachtofferrol waarin hij zich constant manoeuvreerde, de schuldvraag die hij steeds bij de ander neerlegde, het niet flexibele, het achterdochtige/jaloerse gedrag, het liegen, het zich steeds naar de buitenwereld als een kameleon gedragen, het zichzelf nooit helemaal blootgeven, altijd achterdeurtjes hebbend, de machtsspelletjes etc etc
 
Een vent zit, die schreeuwt om liefde, schreeuwt om aandacht, om duidelijkheid.
En heel veel liefde in zich heeft, ook al ketst de kleine jongen hem steeds op de vingers “niet doen, kijk uit, laat je niet paaien”.
 
Een man die uiteindelijk hetzelfde wilde als ik binnen een relatie, en wat we bij elkaar alleen maar vonden als we uit elkaar waren en er weer wat te winnen viel.
 
Het is niet te doen, niet vol te houden.
Eerlijk is eerlijk, ik hou toch ook wel van mezelf…..en van mijn kids, en ik voel me toch ook wel belangrijk.
 
Ik had het hem zo graag gegund, een gezin waarin het veilig is, warm is en waar vertrouwen heerst, waar iedereen er even veel toe doet…….
 
Ik kan het niet laten om nu eens even een flink potje te janken…..
Zijn hart op sterk water zou veel groter zijn als de onze, zijn huid, niet om doorheen te komen…
 
Sterkte lief
Merel op 31-05-2010 18:20
Payday ik heb op www.infonu.nl gekeken voor je verhaal, maar kan het niet vinden. Ik wil namelijk zoveel mogelijk lezen om zelf los te komen, ik hou nog ontzettend veel van hem, maar moet opgeven door alles wat er gebeurd is. Het maakt me onzeker en klein en daarom moet ik wel, maar liever zou ik net zoals jij hem de warmte van een gezin laten voelen, want die momenten waren ZO fijn!!!
op 31-05-2010 18:52
Hoi Merel,
 
Ik heb daar niet zelf op geschreven, maar het is een link waar heel veel staat over relaties waarbij persoonlijkheidsproblematiek een grote rol speelt.
Ik zal even zoeken naar de direkte link:
 
Denk nu niet gelijk dat het alleen maar om narcisme draait, vaak zit er veel meer aan vast. Ik herken hier veel van mijn relatie, maar ik zie het niet alleen maar zo negatief als daar staat. Weet je, je vraagt er niet om, om dit soort problemen over te houden aan een jeugd die niet was om over naar huis te schrijven.
payday op 01-06-2010 14:31
Wat een verhalen hier op de site zeg! Wel indrukwekkend.
En Marcel, ik geloof dat ik blij ben dat ik die verhalen van Antje niet gelezen heb, als ik dat zo lees allemaal.
 
Een therapeut moet je juist uitlokken om samen met je te sparren over je probleem en wat de oplossing zou kunnen zijn. Moet je soms natuurlijk confronteren met je eigen gedrag, maar er dan ook weer staan voor je om te kijken wat er allemaal nog kan. Je uitdagen om eens verder om je heen te kijken dat alleen naar jezelf. etc etc.
 
Maar alle kleuren glas en papier etc in 1 glasbak gooien, kan ook een voordeel hebben. Als je het namelijk goed husselt, dan is het natuurlijk wel kapot, maar als je met een bergje van die troep, samen met je partner of je therapeut weer een beetje een mens weet te bouwen, met lijm voor binnen en buiten (laatst een mozaik cursus gedaan!), zodat het wat kan hebben,
dan heb je wel een mooi gekleurd geheel (lees mens). Met hier en daar een scherp randje (lees glas), hier en daar een teer stukje (lees papier).
 
Zo zie je ook dat als je van elk gehusselde troep door elkaar, apparte bergjes maakt en daar weer iets moois van metselt,
dat het nooit en te nimmer dezelfde kunnen zijn, ieder bergje is uniek, van kleur en van samenstelling.
 
Ieder mens is uniek!
Geen enkel probleem dat in de boeken staat pakt voor iedereen hetzelfde uit,
dus maakt ook dat je idd nooit alle borderliners, NPS'ers etc etc over 1 kam kunt scheren. Mischien moet Antje zelf maar eens in schematherapie (schijnt een goeie te zijn op dit moment!)
Iemand met DIS moet haar maar eens uitleggen waarom je niet iedereen over 1 kam kan scheren, zelfs bij 1 en dezelfde persoon niet!
marcelb op 01-06-2010 16:20

Hallo Payday,

 

 

Je schrijft makkelijk en beeldend.

 

Je stukje over het restafval (en daar weer een beter mens van kleien) spreekt wat dat betreft boekdelen.

 

 

Je verhaal zelf is vreselijk herkenbaar.

 

En hoe schrijnend het ook is, wat me raakt is heldere analyse. Je snapt wat er gebeurde maar je keek er niet alleen naar en liet het ook niet zomaar lopen. Uit hetgeen je beschrijft toon je enorm veel compassie en begrip. Daarnaast spreekt er een diep houden van uit.

 

Het moet erg moeilijk voor je zijn om afstand te nemen en uiteindelijk te moeten toegeven dat een relatie tussen jullie niet kon werken. Uit alles blijkt dat je zielsveel van deze man houdt.

 

 

Het zijn die twee kanten in een narcist die maken dat je enerzijds niet bij hem kunt blijven en anderzijds is er die kwetsbaarheid en die liefdevolle kant. Want in tegenstelling tot wat veel mensen denken is een narcist echt in staat om liefde te geven. En misschien wel veel intenser dan anderen. Probleem is alleen zijn wantrouwen, zijn bindingsangst. Hij MOET weten dat hij het helemaal is voor de ander en daar moet hij ook nog eens continu in bevestigd worden. Anders functioneert hij niet.

 

En bij het minste of geringste (of hij zoekt zelf een aanleiding) ontstaat er destructief gedrag. Gedrag dat zich richt op het ten gronde richten van hetgeen hem nu juist zo dierbaar is. Want in zijn hart wil hij niet kwetsen. Diep van binnen zit een kleine onvolwassen jongen die schreeuwt om aandacht en liefde. Hij kwets uit angst, omdat hij niet wil verliezen. Hij is bang. Hij heeft vaak niet in de gaten (soms ook wel maar dan is het proces sneller dan hij kan tegenhouden) dat hij juist daardoor alles op het spel zet. In wezen zichzelf vernietigd en daarmee alles wat voor hem liefdevol was.

 

Het kwetsen is niet bedoeld om te kwetsen. Het is een ultieme vorm om aandacht te krijgen, ook al is die destructief.

 

Ik ben er van overtuigd dat narcisten meer dan wie ook verlangen naar liefde. Naar verbondenheid, naar versmelting. Niet alles is gebaseerd op list en bedrog. Dat is de buitenkant. Ze gebruiken dat om zo te kunnen krijgen wat ze willen.

 

Het trieste is dat als ze dat eenmaal hebben/voelen, ze dat niet vast kunnen houden. Ze willen dat wanhopig graag maar gaan te ver in het afdwingen daarvan.

 

Afdwingen is denk ik een goed woord.

 

Narcisten hebben niet geleerd om onvoorwaardelijk in een relatie te stappen. Wel voor zichzelf, maar ze zien niet dat de ander ook een eigen leven leidt. Ze zien de dingen die een ander doet als een bedreiging in plaats van als een verrijking. Begrijpen niet dat een ander niet alleen met jou bezig kan zijn maar dat dit geen invloed heeft op de manier waarop je van iemand houdt.

 

 

Je hebt dat zo mooi verwoord met de zin ‘’Zijn hart op sterk water zou veel groter zijn als de onze, zijn huid, niet om doorheen te komen’’.

 

 

Ik was daar even stil van. Omdat je in die ene zin de hele problematiek hebt samengevat. Het gaat om willen en verlangen en tegelijkertijd om niet kunnen.

 

 

Ik ben blij met je reactie op deze site. Omdat je een stuk nuancering geeft.

 

Dat je een narcist niet alleen maar afschildert als een onmens maar dat je ook begrijpt dat hij in zijn cocon van onmacht zit.

 

 

Ik wens je veel sterkte bij de verwerking van dit verdriet. Juist omdat ik begrijp hoeveel je van deze man houd en vanwege het dubbele gevoel dat je hebt om deze onmogelijke liefde een plek te kunnen geven.

 

 

Marcel

 

marcelb op 01-06-2010 16:21
Sorry, nu doe ik het zelf ook. In Word typen en dan plakken. Wat een spaties.
 
Cirkel op 01-06-2010 18:05
Hoi Marcel,
 
Had je prive een mail gestuurd, vroeg mij af of hij is aangekomen?!
 
Groet,
Cirkel
Pagina12345>>>
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Inhoud van deze Site
Welkom op mijn site over Persoonlijkheidsstoornissen.
Op deze site zal ik het vooral gaan hebben over:
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl