ps.punt.nl
Schizoïde Persoonlijkheidsstoornis
De schizoïde persoonlijkheidsstoornis wordt gekenmerkt door een verregaande afstandelijkheid in relaties met familie en vrienden. Wat vaak tot een afgezonderd en geïsoleerd leven met weinig sociale contacten kan leiden.
 
In contact met anderen, uiten zij zich weinig. Daardoor wordt het contact vaak als saai en nutteloos beleefd. Zij zullen zich niet aan anderen binden en zij zullen steun van anderen afwijzen.
 
Het denken van mensen met een schizoïde persoonlijkheidsstoornis is vaak afstandelijk en kil. Hierdoor zullen zij slecht sociaal kunnen functioneren. Het komt ook soms voor dat deze mensen ook leiden aan depersonalisatie (het gevoel buiten de werkelijkheid te staan).
 
Wanneer is er sprake van een Schizoïde Persoonlijkheidsstoornis?
 
De diagnose van een schizoïde persoonlijkheidsstoornis kan worden gesteld als er sprake is van vier of meer van de volgende situaties:
  • Geen behoefte aan diepgaande relaties, inclusief familie.
  • Geeft bijna altijd de voorkeur aan activiteiten waarin hij/zij alleen is.
  • Weinig of geen interesse in sexuele ervaringen met anderen.
  • Weinig of geen zin in activiteiten.
  • Heeft geen goede vrienden behalve de naaste familieleden.
  • Reageert onverschillig op complimenten of kritiek van anderen.
  • Het gevoel is kil, afstandelijk of afgevlakt.

Reacties

Pagina123
Ramon op 29-12-2005 17:25
Hoi marcie,
 
Ik heb zelf een schizoide persoonlijkheid.
 
Als je meer wilt weten. kijk even op me blog of stuur me een mailtje
me emailadres staat op me blog.
 
Ramon
op 14-04-2006 11:32
 'Het denken van mensen met een schizoïde persoonlijkheidsstoornis is vaak afstandelijk en kil. Hierdoor zullen zij slecht sociaal kunnen functioneren.'
 
het probleem is dat ik vaak mensen niet 'cool' vindt
vaak vindt ik mijn medemens maar een trieste blije rukker
anderen zullen mij misschien wel wat kill vinden
maar eigenlijk is het juist het tegenovergestelde
ik voel me zo emotioneel overvaardig dat ik de emoties van anderen vaak gewoon niet interessant vindt (vaak ook kinderlijk en hinderlijk) 
 
ik vraag me soms dan ook af of mijn schizoide stukje niet gewoon een natuurlijke reactie is ,op mijn wat een meestal wat te eenvoudig ingestelde medemens 
 

op 14-04-2006 11:40
oh en ramon
 
ik ben je nu al op meeredere schizoide-onderwerp -sites tegen gekomen
 
je hebt kennelijk toch wel veel de behoefte om met anderen in gesprek te komen
mischien dan wel alleen op internet
maar de behoefte is er wel degelijk
ik twijfel daardoor een beetje of jij wel een zogenaamde /haast onbehandelbare A-cluster schizoide persoonlijkheid hebt
ik denk dat een schizoide persoon (zoals ik) ook op internet alleen wilt zijn
ik vindt jou wel erg open voor vreemden
dus of je bent wanhopig
of je bent niet schizoide
 
en als je het wel bent dan zal het zweet je soms wel uitbreken als je op je weblog een reactie bekijkt
in dit geval mijn komplimenten hoor
 
groeten
 
Christmas 
mayi op 28-11-2007 17:51
Hoi iedereen, ik heb ook een schizoide persoonlijkheidstoornis en zou graag in contact willen komen met mensen die hier ook aan lijden.
 
groetjes Mayi 
mayi op 05-12-2007 21:15
Ik heb ook een schizoide persoonlijkheidstoornis, ik ben op zoek naar mensen die hier ook aan lijden. Je kunt mailen naar mayi.1985@hotmail.com, zou ik heel fijn vinden.
groetjes mayi 
Justine op 02-03-2008 14:39
Hallo mensen,
 
Ik heb pas ontdekt dat mijn vriend deze stoornis heeft.
 
Ik zit vol vragen en hoop dat iemand mij kan helpen.
 
Realiseren mensen die aan deze stoornis lijden dat ze hun emoties niet kunnen uiten? Of voelen ze de emoties niet?
Misschien een domme vraag, maar het is heel belangrijk voor mij, aangezien ontelbare gesprekken en woordenwisselingen (waarop hij of nauwelijks reageert of heel woedend wordt) niets uithalen.
 
Is het mogelijk dat iemand voor korte tijd wel interessein sociale of intieme kan tonen en beleven?
 
Verergeren de symptomen met de jaren?
 
En ja, als laatste: is het mogelijk een relatie op te bouwen en hoe kan ik het beste handelen.
 
Heel erg bedrankt alvast!
 
Justine.
MIla op 27-01-2009 22:27
Ik heb hetzelfde verhaal als Justine. ik weet er geen raad mee. en Justine wat heb jij ermee gedaan en wat je ermee bereikt?? zou je met me kunnen delen?? en aan anderen, alle informatie mbtomgangsmanieren ed zijn welkom.
ik ben ten einde raad, omdat ik deze persoon ook heel erg leuk vind.
 
je mag me ook mailen dolle-mila-@live.nl
 
Alvast thnxx
Ursula op 18-03-2009 11:55
Hallo, ik ben 39 en bij mij is jaren geleden al een schizoide persoonlijkheidsstoornis geconstateerd. Ik heb nog nooit mensen ontmoet die dit ook hebben en merk dat ik hier wel veel behoefte aan heb. Ik zoek herkenning want ik voel me een behoorlijk buitenbeentje. Zijn er mensen die zich hierin herkennen en met mij zouden willen delen hoe jij je staande houdt in een wereld waarin sociaal zijn centraal staat? Je kunt me mailen: udelaat@home.nl
Fariele op 28-04-2009 16:23
Bij mis is dat onlangs ook geconstateerd, ik zou er trekken van hebben. Maar zou er wel intensieve behandeling voor nodig hebben.
Alleen wat jullie schrijven heb ik lang niet zo heftig.

Ik wil namelijk (ergens) wel diepgaande relaties met vrienden, zou graag willen dat ik me op mijn gemak voel om activiteiten te doen met anderen, etc.
 
Maar het is maar dat ik mezelf en andere zo afkeur dat het niet gaat. Niet alsin dat niemand me "moet", maar meer als iemand dichtbij komt ik diegene juist meer op afstand hou.
 
Is dit herkenbaar voor jullie, of totaal niet?
Ursula op 28-04-2009 17:57
Bij mij is het ook zo dat ik wel een behoefte heb aan diepliggende relaties, maar daar ik me zelden op mijn gemak voel bij mensen (waarschijnlijk ook door afkeuring van anderen en mezelf, al had ik het nog nooit zo verwoord) ga ik contacten uit de weg. Ik zou willen weten: hoort dat bij schizoide? Zijn er echt mensen die zonder reden er totaal geen behoefte aan hebben dingen met anderen te ondernemen? Of ligt daar altijd iets onderliggends aan ten grondslag? En spreek je dan nog wel van schizoide? Er zijn ontzettend weinig mensen bij wie dit wordt geconstateerd en nog minder mensen die daarover van gedachten willen wisselen. Ik ben benieuwd of iemand wil reageren.
George van de Walle op 06-05-2009 14:52
Hallo, ( echte of vermeende lotgenoten)
Sindskort ben ik erachter gekomen (door een vernoeming in een leesboek) dat ik aan een schizoide stoornis lijdt. Zelf lijdt ik er niet zo onder , maar mijn partner wel. Blijkbaar kan ik me moeilijk verplaatsen in haar gevoelens, begrijp haar slecht, heb moeite met mijn eigen gevoelens te verwoorden.Dit is nu mijn derde langdurige relatie.(2 jr, 18 jr( vanwege 2 kinderen !) en nu de huidige, 5 jaar).Iedere keer beland je weer op dat "dode "punt,je wilt je relatie verdiepen, je weet ergens dat er meer moet zijn, maar je kunt niet verder. Er is een gevoelsmatig "zwart gat".Als een relatie al te diepgaand wordt, begin je die persoon af te stoten, hem of haar op een afstand te houden.Achteraf bekeken, doe ik dit ook met vrijwel al mijn vriendschapsrelaties.Zo gauw ik (meestal onbewust) merk dat de relatie wat hechter of intiemer wordt, neem ik geen initiatief meer tot contact.Bewust meer contact hebben, leidt ook niet tot hechtere relatie of dieper gevoelsleven. Frusterend ! Literatuur geeft aan dat de reden vermoedelijk ligt in gevoelsmatige verwaarlozing op jongere leeftijd. Medicijnen noch therapie schijnen daar veel aan te kunnen veranderen. Echter, hoe eerder de diagnose, hoe groter de kans op mogelijke reparatie of bijsturing.Maak hier gebruik van, door veel erover te lezen, eens met je huisarts praten, en eventueel met een psycholoog . Mochten er mensen zijn, die mij raad of tips kunnen geven, betreffende behandeling of anderzijds, graag!
Jana op 10-06-2009 01:43
Hey,
Ik heb net een test op facebook gedaan. 'welke persoonlijkheidsstoornis heb jij?' (hoe onozel het ook klinkt) en ik kwam uit op schizoide. Ik wist echter totaal niet wat dit was en heb het dan maar even opgezocht.
Nu vond ik dat ik wel veel van de kenmerken heb.
 
- Ik ben het liefst alleen
-Ik haat het om iets van activiteiten te moeten doen. (als ik daardoor in contact moet komen met anderen.) tekenen, lezen en gamen doe ik bv wel graag.
- ik kom naar het schijnt heel kil en afstandelijk over.
- ik zal mijn echte gevoelens nooit uiten en ik weet ook niet goed hoe ik dat moet doen.
- mijn moeder heeft ongeveer dezelfde kenmerken (alleen wat erger) en mijn broer heeft het syndroom van asperger.
 
Ondanks deze kenmerken wil ik echter wel contact met anderen. ik heb nu ook een relatie van ongeveer 3 jaar en bij hem kan ik mezelf zijn. bij andere mensen lijkt het net of ik sta constant in defence mode. (weet niet hoe ik het anders moet zeggen)
 
Nu is mijn vraag natuurlijk: Heb ik SPS of niet?
 
 
Tony op 24-09-2009 16:15
Ik denk dat ik Schizoide ben, maar weet het niet zeker. Misschien ben ik Ontwijkend, alhoewel ik eigenlijk weinig tot geen behoefte heb aan relaties met anderen. Ook ben ik emotioneel afgestompt; ik voel weinig tot niets voor anderen, alhoewel ik wel in staat ben me schuldig te voelen als ik anderen per ongeluk kwets of in problemen breng.
 
Buiten het schizoide, denk ik dat ik aan veel andere dingen lijd, die al dan niet iets met schizoide te maken hebben of er een gevolg van zijn. Zo kan ik bijvoorbeeld bij mezelf constateren: avolitie, anhedonie, (sociale) angsten, fobies (insecten), en vroeger toen ik nog wel eens in contact kwam met meiden/vrouwen ook "erotomania", wat ironisch is met mijn andere aandoeningen. (denken dat iemand iets in je ziet zitten en tegelijkertijd sociale angsten hebben en niet begrijpen waarom ze iets in je zien zitten en daardoor kil overkomen).
 
Hierdoor ben ik uiteindelijk in het geheel niet onafhankelijk. Voor de directe omgeving zal ik waarschijnlijk overkomen als onvolwassen en onzelfstandig in een lichaam van 36 jaar. Iemand die nog thuis woont en zijn zaakjes zelf niet kan/wil regelen.
 
Ik zit geestelijk helemaal in de knoop maar niemand weet het (of ziet het) omdat ik redelijk goed kan doen alsof er niets bijzonders aan de hand is. Door schulden en werkeloosheid is de druk zo groot dat de oppervlakkige depressie nu een zware is, maar gezien mijn schizoiditeit (als dat een woord is) zou ik het nooit kunnen toegeven, tonen of hulp zoeken. Aangezien dit veilig en anoniem is telt dit niet echt mee.
Mila op 24-09-2009 16:57
Hey,
 
Ik wil graag reageren op wat Tony schreef. ik vind het knap van je dat je dat inziet en ook toegeeft, toegeven aan jezelf is het moeilijkste. ik kan uit je verhaal opmaken dat je dus heel erg zelfbewust bent, wat het een stuk makkelijker maakt. dit is dus een grote stap in de goede richting.  verder, zou je je zelf moeten afvragen; wil ik hier wat aan doen? wil ik dit gevoel af? wil ik me beter voelen? wil ik wel diep van binnen hechte relaties opbouwen? kan ik wel mensen vertrouwen? als je deze vragen kan beantwoorden, vooral de eerste 3 zijn belangrijk...
 
ik hoop dat je hiermee iets doet..
 
suc6!
 
Mila
Tony op 24-09-2009 18:38
@ Mila,
 
Ik ben bang dat je niet goed weet van 'schizoide' inhoud. Dat bedoel ik niet vervelend, maar de symptomen zijn dat iemand die schizoide is, vrijwel niet in staat is wat aan zijn situatie te doen, als hij/zij dat al wil (velen willen niet). De psychologische barriere is te groot. Het is als over een valkuil vol krokodillen springen, zelfs al zou je de afstand moeten kunnen redden. En dan continu, niet slechts een keertje. Het is een geestelijke drempel die niet te nemen is. Alsof er een betonnen muur zit tussen jezelf en hulp zoeken. De echte "ik" zit diep van binnen gevangen en komt er nooit meer uit. De risico's zijn te groot. Daarom is het ook een stoornis. Het is geen kwestie van willen. Het is gewoon zo ontwikkeld. Ik kan toegeven dat ik waarschijnlijk schizoide ben, omdat dit anoniem is en ik dus 'niets te verliezen' heb. Wordt het vervelend dan is de verlossing 1 muisklik verder. Maar weten wat ik heb is iets anders dan er iets aan kunnen doen.
 
Hier is het ironische: "Wil ik me beter voelen"? Ja, maar "beter" voelen zoals jij dat ziet is in dit geval sociaal meedoen, gevoelens uiten e.d. Het zijn juist die dingen die voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld zijn, die een schizoide kunnen laten lijden.
Naar feestjes gaan, gezelligheid, waar 'normale' mensen lol hebben, zijn voor schizoiden vervelend, zelfs vermoeiend. Als ik naar een verjaardag in de familie moet zit ik vaak al van tevoren vol met spanning. Aan het eind van de avond heb ik letterlijk vermoeide spieren in mijn benen.
 
Intimiteit kan voor sommigen als een marteling zijn. Er wordt een emotionele openbaring van ze (ons) verwacht die onmetelijke angsten met zich meebrengt.
"Beter" voelen voor mij is met rust gelaten worden. En het ironische is dat daardoor weer de kwaliteit van het leven verarmd wordt. Voor mezelf sprekende kan ik slechts zeggen dat ik me niet rot meer wil voelen. Ik wou dat ik deze stoornis niet had ontwikkeld; dat ik "gezond" was. Maar de weg die iemand als ik zou moeten nemen om enigszins "gezond" te worden is te lang en pijnlijk om te overwegen. 
 
De kilheid en afstandelijkheid van schizoiden is een defensie-mechanisme tegen de mogelijkheid gekwetst te raken. Het hart zit in een fort. Voor zover ikzelf een gooi kan doen naar diepere oorzaken is het zo dat een kind aanspraak moet kunnen maken op een minimum hoeveelheid gezonde genegenheid. Soms tonen ouders die liefde niet, of niet op een manier die het kind kan zien of een manier die het nodig heeft. Men 'voelt' zich niet geliefd of dit nu terecht is of niet.
 
Niemand zal ze nog kwetsen. Voor niemand zullen ze nog hun emotie tonen. Men raakt afgestompt. Het zit er nog wel, diep van binnen, maar zo diep dat sommigen zelf niet meer denken dat het er nog is.

Dit klinkt deprimerend voor geliefden van schizoiden, maar je zult zeer weinig kunnen verwachten. Je zult waarschijnlijk nog vele malen makkelijker een drugsverslaafde kunnen overtuigen hulp te zoeken.

Gezien mijn situatie kan ik er nu wat over schrijven. Morgen kan het anders zijn, er geen zin meer in hebben. Als iemand toevallig vragen heeft en ik ze kan beantwoorden, zou ik het misschien kunnen doen.
Tony op 24-09-2009 19:03
Ik zou overigens iedereen die Schizoide is, aan willen raden om NOOIT kinderen te nemen voor zover ze daar al aan dachten. 
Je zult ze niet de genegenheid geven die ze nodig hebben, en als gevolg zullen ook zij emotionele afwijkingen kunnen ontwikkelen waar ze de rest van hun leven last van hebben.
Tony op 24-09-2009 19:27
 @ Justine,
 
Als je dit nog leest:
Voorop gesteld reageer ik vanuit mijn perspectief, en die kan anders zijn dan van je man/vriend:
 
Vraag: "Realiseren mensen die aan deze stoornis lijden dat ze hun emoties niet kunnen uiten? Voelen ze die emoties niet?"
 
Antwoord: In mijn geval beiden. Ik voel me emotioneel afgestompt. Ik voel veel dingen niet die ik wel zou "moeten" voelen. Of ik voel ze minder goed. Dit kan zijn omdat het diep van binnen blijft zitten, als een soort defensie-mechanisme. Maar ik kan mezelf niet goed genoeg analyseren om het zeker te weten.
Als ik echter wel sterke emoties voel, zijn mijn emoties het water en mijn uiterlijk vertoon de dam. Het komt er gewoon niet doorheen.
 
Vraag: "Is het mogelijk dat zo iemand voor korte tijd wel sociale of intieme gevoelens kan tonen of beleven?"
 
Antwoord: Het schijnt dat sommige Schizoiden slechts een zeer beperkte hoeveelheid mensen emotioneel toelaten. Doorgaans eerstegraads familie. Ikzelf laat niemand toe. Het is mijns inziens geen kwestie van niet willen, alhoewel men het wel zo presenteert, en misschien ook zichzelf vertelt. Maar het is eerder een kwestie van niet in staat zijn. Het is psychologisch vrijwel een onmogelijkheid.
 
Vraag: "Verergeren de symptomen met de jaren?"
 
Antwoord: Naar mijn schatting wordt het alleen maar erger, tenzij iemand met SPS toevallig geholpen wordt via therapie/medicijnen e.d. Verder is het een soort neerwaartse spiraal. Iemand wil met rust gelaten worden, waarna het contact nog schaarser wordt waardoor elke nieuwe poging tot intimiteit als een nog grotere inbreuk op hun gemoedstoestand wordt gezien. Emotioneel isolement went. Hoe meer het went, hoe erger de inbreuk.
 
Vraag: "Hoe (en of) is het mogelijk een relatie op te bouwen?"
 
Antwoord: Ligt eraan wat je eigen behoeften zijn. Als wat je vriend/man te bieden heeft te weinig voor je is, zal het zeer moeilijk worden. Voor zover er een kans van slagen is zul je aan de ene kant moeten accepteren dat er wellicht niets meer in zit, en aan de andere kant op zijn hoogst zeer voorzichtig moeten zijn. Hoe meer je pusht, hoe meer hij zich terugtrekt. Je zult ten alle tijden moeten onthouden dat hij zich maximaal op zijn gemak moet voelen voor je iets onderneemt.
 
Dit alles zeg ik wel als iemand die zelf nooit een relatie heeft gehad. Ikzelf ben nooit zover gekomen. Misschien dat het jou helpt na te denken over hoe je hem uberhaupt in een relatie hebt weten te krijgen. Diezelfde tactiek zou je nu weer van pas kunnen komen.
Tony op 24-09-2009 19:34
@ Ursula,
 
Het zou kunnen dat je Ontwijkend Persoonlijkheidsstoornis hebt, in plaats van Schizoide. Als je Schizoide bent heb je niet zo veel behoefte aan sociale contacten. Ontwijkend hebben die behoefte naar het schijnt wel en vaak zelfs hevig, maar zijn gewoon te angstig voor afwijzing, oordeel e.d. om contact te zoeken en maken.
Ikzelf heb de behoefte niet, maar tegelijkertijd weet ik dat dit komt omdat wat er van mij gevraagd zou worden iets is wat me teveel moeite zou kosten, emotioneel + psychologisch. Er zouden dingen van me verwacht worden die ik waarschijnlijk niet kan geven en juist daarom zou ik vol met stress zitten. Ik heb dus een reden dat ik geen of weinig behoefte heb aan sociale contacten.


Tony op 24-09-2009 19:43
@ Fariele,
 
Dat iemand of afstand houden die "dichtbij" komt heb ik gehad met enkele meiden toen ik jonger was. Voor zover ik ooit behoefte aan intimiteit heb gehad, was het voor eventuele vriendinnen die ik zou willen hebben. Een soort "soul mate". Ik ben een paar keer verliefd geweest en kon op mijn eigen beperkte, oppervlakkige manier "charmant" en vriendelijk zijn. Echter, zodra deze meiden te dichtbij kwamen en schijnbaar meer dan oppervlakkige belangstelling begonnen te tonen werd ik kil, afstandelijk en soms zelfs geagiteerd. Het was als een magneet die steeds omdraaide: aantrekken en afketsen. Ik wilde enerzijds dichterbij komen (omdat ik verliefd was) maar schepte weer afstand toen het me te veel werd.
 
Het is me dus nooit gelukt om de enige soort relatie waar ik eventueel interesse in had (een romantische), meer te laten zijn (voor zover dat sowieso mogelijk was) dan vriendschappelijk op een zeer oppervlakkige manier.
Tony op 24-09-2009 19:48
@ Jana,
 
Je lijkt SPS te hebben (alhoewel je misschien ook in aanmerking komt voor Asperger, dat schijnt er erg op te lijken).
 
Maar de vraag is, hoe graag wil je contact met anderen?
Daar kan het verschil in zitten tussen SPS en Ontwijkend.
Als je heel graag contact met anderen (je bent eenzaam) wil maar doodsbang bent, ben je waarschijnlijk ontwijkend.
Als contact met anderen zo veel van je zou vergen dat je er niet eens echt naar verlangt, ben je waarschijnlijk Schizoid.
Mila op 24-09-2009 21:17
@Tony,
 
Ik weet dergelijk wat SPD is, ik studeer bijna af in psychiatrie en psychologie. je hebt dan gelijk dat ik niet kan voelen wat jij voelt, maar dat betekent niet dat ik het niet begrijp. Ik kan me voorstellen dat wnr je een bepaalde gedrag hebt ontwikkeld het heel moeilijk is om het te veranderen, maar ik geloof absoluut niet dat het onmogelijk is om een andere denkwijze/gedrag aan te leren. alhoewel het in je eentje heel moeilijk zal zijn.
 
je kan je verhaal hier heel goed kwijt, miss zou je kunnen denken aan internettherapie, waar je evt ook anno mag blijven. Ik merk ook dat je heel negatief bent ingesteld, misschien is het een idee om daarmee te beginnen, stel voor je zelf kleine stapjes, te beginnen met; het glas is half vol ipv half leeg ;-)

en geloof me, ik begrijp heel goed dat het niet makkelijk is, maar ik weet 100% dat waar een wil is altijd een weg is...
 
Just think about it!
 
Gr, Mila
Mila op 24-09-2009 21:20
@ All,
 Ik zal een stukje plaastsen over SPD, dit is meer wetenschappelijk dan het stukje dat hierboven staat beschreven.
 

Schizoid Personality Disorder (SPD) is one of a number of ‘Cluster A’ disorders categorized as Personality Disorders. Patients with Schizoid Personality Disorder are usually distant, detached, and indifferent in social relationships. They are loners who prefer solitary activities and they rarely express strong emotions. Though some symptoms of SPD may be similar to those exhibited in Schizophrenia, the disorder is not the same. Many people with schizoid personality disorder are able to function well in society, though they do tend to choose jobs where they can work alone. SPD patients are introverted, withdrawn, solitary, emotionally cold and distant. They are absorbed with their own thoughts and fear intimacy, exhibiting indifference to their surroundings and to others in their family or circle of friends. The cause of schizoid personality disorder is not known, though it is suspected that genetics and environmentcan play a part. Some doctors speculate that a childhood absent of warmth and emotion can contribute to the development of this disorder. Patients with a family history of schizophrenia are more susceptible to this disorder.

It is important to distinguish SPD from other disorders with similar symptoms, like schizophrenia (SPD does not include hallucinations, delusions, or disconnection from reality), and from Avoidant Personality Disorder (unlike APD patients, SPD patients really do prefer to be alone). Narcissistic Personality Disorder patients may exhibit some signs of SPD, because they often lack empathy and are cold toward others, but their desire to be alone is driven, instead, by the idea that most people are not worthy of their company). So while the schizoid and the narcissist are both disinterested in social interaction, the narcissist is incapable because of his lack of empathy and sense of grandiosity. The prevalence of SPD may be hidden by the fact that many SPD patients do not seek treatment.

What are the symptoms?
  • Has few or no close friends, associates
  • Shows emotional detachment in most if not all circumstances
  • May never marry, continues to live with parents far into adulthood
  • Indifferent to praise or criticism
  • Is not proactive, likes to daydream
  • Prefers solitary activities
  • Little or no interest in sexual experiences with another person
  • Pervasive detachment from social relationships, restricted range of emotion
  • Is aloof and detached

Less severe symptoms of this disorder may be diagnosed as Solitary Personality, and are not considered a classic ‘disorder’.

How is it diagnosed and treated?

Doctors will perform standard physical and mental health testing to rule out other disorders and disease. Some disorders that may mimic the symptoms of SPD include Schizophrenia, Avoidant Personality Disorder, and Narcissistic Personality Disorder. The Solitary Personality Type is a non-pathological form of this condition and typically does not require treatment.

To diagnose SPD, at least three of the following signs must be present:

  • Patient finds pleasure in few if any aspects of life
  • Is unaffected by praise or criticism
  • Little or no interest in sex with others
  • Has few if any friends
  • Appears unemotional, cold, distant, unfeeling, does not express anger or warmth
  • Prefers to work and participate in activities alone
  • Preoccupied with daydreaming and fantasy
  • Symptoms do not occur as part of a schizophrenic or mood disorder episode

Treatment(s) can include:

  • Psychotherapy
  • Family Therapy
  • Behavioral Therapy and Coping Skills to overcome fear of interaction and attachment
  • Group Therapy
  • Self-Help Groups
  • Medication if appropriate: Medication is not typically used for this disorder, except where anti-anxiety medication may be of help with severe symptoms
Tony op 24-09-2009 21:48
Beste Mila,
 
Als je goed weet wat SPS is, waarom vroeg je in een eerdere reactie dan hoe om te gaan met een situatie die vergelijkbaar is met die van Justine? Je zou -als je inderdaad goed weet hoe het in elkaar steekt- toch zelf redelijk tot goed weet hoe je met een dergelijke situatie om moet gaan, en hoe je zo'n probleem moet benaderen.
 
Het lijkt me een beetje merkwaardig dat je daar om raad vraagt om mij als daadwerkelijke SPS "patient" vervolgens duidelijk te maken dat je goed weet hoe iemand als ik ongeveer in elkaar zit.

Daarbij komt bovendien dat als je werkelijk veel weet van SPS, je ook zou moeten weten hoe simplistisch optimistisch je verhaal klinkt in de oren van iemand met SPS. Ik ben bang dat als je straks SPS patienten krijgt, je al heel snel ongeduldig zult raken als die patienten het glas allemaal lang weigeren half vol te zien. Vooral gezien het feit dat veel SPS-patienten helemaal niet vinden dat ze uberhaupt een probleem hebben.

Ook zou ik je aanraden om niet zo snel met termen als "negatief" te komen. Dat is op zich al een negatief overkomend oordeel en als je wil dat je SPS-patienten straks dichtklappen moet je dat soort woorden vooral gebruiken (niet dus). Als ik als patient in je kantoor had gezeten had de vertrouwensband meteen al schade opgelopen.
Je begrijpt toch dat ik een stoornis heb of niet? We hebben het hier niet over een tijdelijke winterdepressie die wel "eventjes" overgaat als je maar positief bent en denkt aan de aankomende lente. Als het zo makkelijk was.....

Ik wil eigenlijk niet lullig doen, maar met je reactie kom je een beetje over als iemand die pusht en die de mentale toestand van iemand met SPS niet goed inschat. Zeg maar onderschat.
Misschien dat je daarom raad vroeg in een reactie van januari, omdat je aanpak, ondanks je opleiding, in de praktijk niet zo lekker lijkt te werken.

Nu weet je hoe een SPS-patient zich wellicht voelt als reactie op wat jij schreef/zei. En hoe hij denkt.
Dit is een oprechte reactie en die kun je straks wellicht ook verwachten, of misschien erger.
Gezien het feit dat dit anoniem is op internet geef ik je die reactie. In een kantoor, face to face, had je dit waarschijnlijk nooit gehoord en zou je het nooit horen.
milaaa op 24-09-2009 22:12
De informatie die binnen een opleiding wordt gegeven is anders dan die vanuit een patientperpectief, de raad die vroeg was omdat ik nooit een persoon tegen kwam die spd heeft. ik wou meer weten van praktijkgevallen, ik had wat ik geleerd had ook al toegepast maar werkte niet.. theorie is zkr anders dan praktijk. ik wil  btw ook niet met patienten werken met zulke stoornissen sterker nog, ik ga niet eens het hulpverlening in. mijn specialisatie is totaal iets anders (heeft weinig te maken met psychisch stoornissen, maar meer neurologisch) , bovendien vind ik bepaalde "stoornissen"  gwn aanstellerij. (ik weet dat ik dit niet hoor te zeggen als psychaiter/psycholoog) maar zo denk ik er over.
begrijp me niet verkeerd, denk dat jouw geval wel ernstiger is dan waar ik het over heb.
Tony op 24-09-2009 23:47
@ Mila,
 
OK.
Excuses voor mijn wat sterke reactie. Ik kon het verschil tussen je opleiding en je praktische kennis van mensen met SPD niet plaatsen.
 
Ik weet niet welke stoornissen je aanstellerij vindt en hoeveel daarvan klopt, maar ik hoop in ieder geval dat je dat t.o.v. zulke mensen ten alle tijden voor je houdt.
Als je het mis hebt heb je geen idee hoeveel schade je berokkent door iemand als een "aansteller" te behandelen of betitelen.
Ursula op 25-09-2009 17:41
Hallo Tony,
 
Dit is precies wat ik me af vraag. Er wordt gezegd dat schizoide mensen geen behoefte hebben aan contact, maar zijn er mensen die zonder reden er geen behoefte aan hebben? Is er niet altijd iets waardoor dit is zoals het is? En dan is dat onderliggende toch het probleem? Ik denk dat het probleem bij mij zit in het me altijd 'anders' voelen dan anderen.Ik moet het zeg maar uit mijn tenen halen om een gesprekje op gang te houden, terwijl anderen het uit hun mouw lijken te schudden. Ook is mijn informatieverwerking traag, waardoor eral 3 onderwerpen voorbij zijn voor ik een reactie op het 1e onderwerp heb. Dat maakt communicatie lastig en dus trek ik me zoveel mogelijk terug, kan ik me ontspannen. Overigens heb ik ook trekken van ontwijking volgens de test, in mijn ogen spreekt dat elkaar zo tegen. Ik lees ook vaak over gebrek aan emotie, daar is bij mij helemaal geen sprake van. Ik ben juist behoorlijkemotioneel.
En Mila, ik schrik van jouw kijk op bepaalde stoornissen als aanstellerites. Ik denk dat het heel verstandig is dat jij geen mensen gaat helpen. Ik geloof wel dat schizoide te overwinnen is, maar het is een taai, langzaam en moeilijk te doorbreken pad.
milaaa op 25-09-2009 20:44
Hi,
 
Wat ik bedoel met aanstellerij heeft geen betrekking op SPD. Ik weet dat SPD een ernstige stoornis is en zkr geen aanstelstoornis is. wat je vaak ziet is dat juist deze stoornis een onderdiagnose krijgt terwijl een "in een dipj zitten veel serieuzer wordt genomen. in een dipje zitten of een seizoendepressie vind ik aanstellerij, je kan er wel uit komen zonder 6sessies van een psycholoog te moeten krijgen. en ik wil niet GGZ in, omdat ik het niet eens ben met veel richtlijnen binnen de GGZ en niet omdat ik niet met patienten zou willen werken. verder is het ook zo, dat  ik niet 24/7 psychiater ben, daarbuiten hoef ik niet op mn tenen te lopen en continu te letten op wat ik zeg. deze forum is geen behandelkamer, ik hoef dus hier niet de psychiater uit te hangen....

vaak zeggen mensen, "ik heb het heeeel moeilijk of het is zwaaar" in vergelijking met wat is het dan heeel moeilijk/zwaar vraag ik me dan af??


NB. ik vind deze blog heel interssant en wil best mee blijven praten, maar ik wil niet gezien worden als een psychiater en gewezen op beroepsethiek.
Tony op 25-09-2009 20:56
@ Ursula,
 
Ik kan alleen voor mezelf spreken, en dan moet ik zeggen dat ik weinig behoefte heb aan contact omdat ik me gewoon weinig interesseer in andere mensen. De meeste gespreksonderwerpen boeien me gewoon niet en het soort eigenschappen en gedrag dat van me verwacht zou worden zijn dingen waarvan ik weet dat ik ze niet kan geven. Ook kan ik me vrij snel storen aan de manier van doen van anderen. Ik kan me ook vaak afvragen waarom bepaalde mensen zich om sommige dingen druk maken, omdat ik me zelf daar nooit druk om zou kunnen maken. Ik moet eerlijk zeggen dat er een stukje narcisme in me zit. Ik voel me soms beter dan anderen, maar ik denk dat het iets automatisch is, in mezelf, om enig balans aan te brengen ten opzichte van het deel van mij dat juist weer een minderwaardigheidscomplex heeft.
 
Kort gezegd, kan ik denk ik wel zeggen dat ik iets behoorlijk tekort kom wat mensen "empathie" noemen, oftewel interesse en meelevendheid met anderen.
Ik kan ook emotioneel worden, maar ten eerste houd ik dat ALTIJD in me, en ten tweede heeft het bijna altijd betrekking op mezelf. Voor zover ik emotie voel is dat bijna altijd gebaseerd op hoe IK door iemand bejegend of toegesproken wordt, of wat voor invloed iets heeft op mij. Ik kan emotie voelen die betrekking heeft op anderen, maar dat is vaak vrij oppervlakkig en vluchtig. En er moet veel aan de hand zijn voordat ik het voel.
 
Ik denk dat door een chronisch tekort aan iets wat ik in mijn jeugd nodig had, ik nu bijna niet meer in staat ben om onzelfzuchtig te denken.
Daarom denk ik ook dat de achterliggende gedachte bij weinig belangstelling voor contacten bij schizoide mensen, is dat schizoide mensen niet zien wat zulke contacten hen oplevert.  What's in it for me, vragen schizoide mensen zich af (over eventuele contacten), en komen tot de conclusie dat ze er niet veel aan hebben.

Over het niet spontaan kunnen zijn herken ik me perfect in je. Ook ik kan niet spontaan zijn, en het feit dat ik in een situatie terecht kom waar ik zou moeten meedoen zet mijn lijf onder hoogspanning. In veel gevallen kan ik met de grootste moeite niet meer bedenken dan korte antwoorden, waardoor ik weet dat ik weer ongeinteresseerd overkom, en het feit dat (ik denk dat) ik beoordeeld wordt maakt het alleen maar erger voor me. Dat jij je anders voelt, komt waarschijnlijk omdat ook jij iets "tekort" bent gekomen wat mensen normaliter mee horen te krijgen van jongs af. Misschien emotioneel kille ouders. Dat wil niet zeggen slechte ouders, maar gewoon emotioneel kil. Geen knuffels e.d. Misschien op school ook nog impopulair waardoor je daar ook niet op warmte hoefde te rekenen.
Dat zorgt voor gigantische onzekerheid die over de jaren alleen maar erger wordt en steeds bevestigd wordt omdat mensen weer op je reageren alsof er iets mis met je is. Je ontwikkelt je op die manier niet als mens en raakt je spontaniteit compleet kwijt. Je bent bang spontaan iets te zeggen dat anderen "stom" of "saai" of "oninteressant" vinden, dus zeg je liever helemaal niets. Soms voel je je gedwongen om maar IETS te zeggen, en dan moet je je best ervoor doen. Klinkt dit bekend? Want zo werkt het bij mij.
 
De vraag bij jou is: als je emotioneel bent, hou je dat ten alle tijden in je en kom je voor anderen kil en ongeinteresseerd over? En heb je veel behoefte aan veel contact, of wellicht slechts aan contact met 1 of 2 of een klein aantal personen?
 
Het antwoord op die vragen bepaalt denk ik of je Schizoide of Ontwijkend bent. Uiterlijk is er volgens mij geen verschil, maar hoe je je van binnen voelt bepaalt denk ik of je het ene of het andere bent.
 
Aan hoeveel symptomen voldoe je in het stukje van Mila (op 24 september om 21:20)?
 Ik voldoe zelf aan allen, behalve dat ik niet onverschillig *ben* voor kritiek of lof van anderen, maar dat ik slechts net doe alsof.
 
Tony op 25-09-2009 21:20
Op de Engelse "Schizoid Personality Disorder" pagina van Wikipedia staan trouwens een aantal juiste dingen onder "Guntrip" en "Akhtar" die zeer juist zijn.
 
Bij "Guntrip" onder "loneliness" staat bijvoorbeeld dat iemand met schizoide in een menigte eenzaamheid kan voelen. Bij mij was dat niet zo heel lang geleden het geval toen ik een man met genegenheid de rug van zijn vrouw/vriendin zag wrijven.
 
Bij Akthar in de tabel staat dat iemand met schizoide jaloezie kan voelen voor iemand die geweldig spontaan is, en ook dat heb ik zo nu en dan wel eens. De dochter (uit een ander huwelijk) van mijn zwager bijvoorbeeld is altijd vrolijk en verschrikkelijk spontaan. Ik heb wel eens gedacht: hoe krijgt ze het voor elkaar om zonder probleem en angst gewoon te doen en zeggen wat in haar opkomt?

Die DSM-IV criteria op Wikipedia zijn absoluut niet toereikend. Mensen met interesse voor SPS doen er goed aan ook Guntrip en Akhtar serieus te nemen. Ik herken me niet overal even goed in, maar veel snijdt hout.
milaaa op 25-09-2009 21:40
Tony,
 
Jij lijkt me zeer goed op de hoogte van wat je allemaal hebt, maar heb je die diagnose zelf gesteld of is het eerder met egte vragenlijsten gedaan (door een prof.)? want wat op internet staat is niet altijd betrouwbaar. er moeten nl 4 vragenlijsten moeten worden ingevuld plus een interview om zo een diagnose te stellen...  ik las dat je het had over  kille ouders en geen warme jeugd, zou er een kans zijn dat je ook aan bordeline lijdt? lijd je aan SPD al van kleins af aan of is het  later ontwikkeld? er nl evidentie dat Bordeline ook een biologisch oorzaak heeft.

Ik heb wel bestanden met vragenlijsten die binnen het GGZ worden toegepast om die stoornissen te meten, maar ik kan ze helaas niet kopieren, omdat die alleen kunnen worden geopend op de uni.

trouwens, over die spontaniteit, vaak is het beter dat je het niet hebt. beter zwijgen dan iets verkeerds zeggen en ik praat uit ervaring;-)




Tony op 25-09-2009 22:29
@ Mila,
 
Ik ben niet door iemand anders beoordeeld. Ik weet op dit moment niet eens precies meer hoe ik uiteindelijk terecht ben gekomen bij al de informatie zoals die bijvoorbeeld op Wikipedia staat. Maar wat ik wel weet is dat ik meteen wist dat het als een handschoen paste.
 
Ik weet niet of het normaal is dat iemand met Schizoide (er even vanuit gaande dat ik het heb) zelf zo goed op de hoogte kan zijn over wat er mis zit, en zo ja, hoe vaak, maar ik ken mezelf vrij goed en voel geen bewuste of onbewuste noodzaak het aan mezelf te ontkennen.
 
Ik weet ook niet 100% procent zeker dat ik SPS heb. Soms denk ik "Ontwijkend", en ik lees ook dat Asperger en Autisme er veel op lijken maar ik herken mezelf uiteindelijk toch het meest in SPS. Het feit dat ik mezelf niet alleen herken in DSM-IV, maar bovendien ook in dingen die ik lees van Guntrip en Akthar, zegt me vrij veel.
 
Net even gekeken hebbende bij "Borderline" op Wikipedia, moet ik zeggen dat ik me afgezien van wat kleine dingen er nauwelijks in herken. Borderline lijkt iets te zijn dat heel expressief en emotioneel is, een beetje hysterisch, en zelfs kan leiden tot zelf-mutilatie. De symptomen die ik lees bij Borderline klikken echt veel minder dan die van Schizoide of Ontwijkende. Ik ben juist iemand die allesbehalve aandacht trekt. Ik zou het niet eens kunnen als ik al zou willen.
 
Overigens is het misschien handig te weten dat van mijn zus sinds enkele jaren bekend is dat ze lijdt aan paranoide schizofrenie. Ze dacht dat collega's op het werk er op uit waren haar te vermoorden en zag hints/boodschappen in het dagelijks verkeer. Daar neemt ze nu medicijnen voor.
milaaa op 25-09-2009 23:06
@Tony,
 
Ik vind zelf het ook opmerkelijk *(positief) dat jij er zelf zoo veel van afweet en het gwn toegeeft.ik vraag me egt af wrm je geen hulp zoekt als je al zo ver bent?  wist je dat SPD een voorloper is van schizofrenie? en zijn er trouwens meerdere mensen in je familie die aan schizofrenie/ SPD lijden? want er is nl wel een kans dat er ook een erfelijke factor mee speelt.. zo ja, dan is er dus een kans dat je schizofreen zou kunnen worden, sterker nog naast de erfelijke oorzaak, is er natuurlijk ook het feit dat SPD schizofrenie kan voorspellen.


Tony op 25-09-2009 23:46
@ Mila
 
Het is voor mij op dit moment heel makkelijk dit allemaal zo toe te geven, ten eerste omdat het volstrekt anoniem is, en ten tweede omdat ik toevallig in een fase zit dat ik er in mijn hoofd mee bezig ben door persoonlijke omstandigheden waardoor ik weer ben geconfronteerd met de gevolgen van mijn eigen inertie.
Vooralsnog is het onmogelijk voor mij om dit naar buiten toe toe te geven en/of hulp te zoeken.
Ik fantaseer vaak en dan ook over hoe het eruit zou zien als ik die barriere doorbreek en duidelijk maak aan iemand dat ik geestelijk in de knoop zit. Maar dan fantaseer ik dus over iemand die ik gewoon niet ben, die iets doet wat ik tot op heden nooit heb kunnen doen.
In fantasieen verloopt alles altijd perfect.
In de praktijk komt het er gewoon niet uit.
Hulp vragen is nog honderd maal erger dan iets simpels als een gewoon doorsnee gesprek voeren met een familielid en dat lukt me al met moeite.
 
Ik sluit niet uit dat het er misschien eens van komt maar ik ben al 25 jaar of langer zoals ik nu ben.
Als het gebeurt is het waarschijnlijk omdat er geen andere mogelijkheid meer over is.
 
P.S. Geen andere familieleden met Paranoide Schizofrenie en ook niet met hetzelfde verschijnsel als ik. Ik moet er wel bij zeggen dat mijn zus lange tijd in een relatie heeft gezeten waar ze mishandeld werd en nadat ze uiteindelijk vertrok, hij haar nog een tijd lastig bleef vallen. Vlak daarna had ze bovendien ook nog schulden. Het was pas een tijdje daarna dat ze plots een tijd opgenomen moest worden.
Dus of het erfelijk is of dat het gewoon een gevolg is van een optelsom van dingen in het leven, zou ik zelf niet weten.
M op 29-09-2009 17:51
Mijn vader heeft het + AHD.. Het is heel moeilijk, ik heb gisteren besloten het contact met hem te verbreken, omdat ik het nietmeer aankan. Ik heb zelf ADHD en meerdere trauma's.
 
Om de meest onlogische dingen maakt hij ruzie en scheld hij mij verrot dat ik een achterlijke idioot ben en dat ik waardeloos ben en dat het hem geen bal interesseerd wat ik denk wil of voel en mij nooit meer wil zien.
 
Weet je hoe lijnlijk dat is, om dat met regelmaat te horen van kleins af aan?!
 
Als je 5 bent snap je het niet, dat je vader je verrot slaat, omdat je je filtstiften niet in je etui doet als je aan het tekenen bent. Of als je iets op de grond laat vallen.
 
Of dat als je in het ziekenhuis ligt je vader niet langskomt, omdat hij ziekenhuizen haat, terwijl ik net aan de dood was ontsnapt.
 
Of dat je in je jasje gehezen wordt door je mamma als je 5 bent, omdat het pappa weekend is en dan de telefoon gaat dat Pappa geen zin heeft en wat anders gaat doen. Je mamma dan moet werken en je bij wildvreemde mensen wordt gedumpt.
 
Je niet met je vader kan praten, je hele leuke dingen met hem doet ( ja dingen die hij leuk vind op dat moment en die jij toevallig ook leuk vind) Als je vraagt, pappa zullen we gaan fietsen? Nee daar heeft je vader geen zin in, je zoekt het maar uit wat je gaat doen.
 
Je vader je nooit wilt helpen als je zijn hulp of adviesnodig hebt als vader.
 
Ik kan nietmeer, ik ga er aan kapot. Ik heb mij 26 jaar lang afgevraagd wat ik nu toch verkeerd doe, wat ik nu toch moet doen zodat hij wel van mij gaat houden.
 
Die man zal nooit veranderen. Het ik wil je nooit meer zien patroon zal altijd terug blijven komen. Als ik niet 'gek'wil worden, moet ik afstand van hem nemen. Hij is niet het enige trauma wat ik moet verwerken.
 
Nog nooit heeft iemand me zo veel pijn kunnen doen in mijn leven als mijn vader. Ik ben heel erg gepest en ik kan je vertellen, dat was heel zwaar, maar zelfs dat is nog niks vergeleken bij de pijn die ik heb vanwege mijn vader en zijn rol in mijn leven als vader.
M op 29-09-2009 17:52
typfoutje, hij heeftt sizoidale + adhd
Tony op 29-09-2009 19:32
M.
 
Ik heb eigenlijk nog nooit gehoord van iemand met SPS die gewelddadig is, dus de handtastelijkheid waar je over schrijft verbaast me een beetje. Ik heb zelf (denk ik) SPS dus ik kan wel een klein beetje begrijpen hoe hij zich opstelt maar in plaats van slechts kilheid en onverschilligheid lijkt er bij hem ook sprake te zijn van pure woede. Misschien doordat de ADHD er een component aan toevoegt waardoor hij handtastelijkheid niet schuwt?

Ik kan zelf ook geirriteerd raken en ongeduldig zijn, maar in het algemeen doe ik juist mijn best om vriendelijk te blijven tegen mensen, soms zelfs overdreven, om er zeker van te zijn dat ik zo eventuele conflicten vermijd. Als ik mezelf ben zou men zich immers misschien geroepen voelen me lastig te vallen met wat ze van mijn houding of stemming vinden en ik zit er niet op te wachten lastig gevallen te worden met hun meninkjes.

Je vader lijkt overigens een beetje op de mijne, alhoewel de mijne niet zo handtastelijk en aggressief was. Wel kon hij verbaal uithalen als hij geirriteerd raakte door iets belachelijk kleins. Zo haalde hij bijvoorbeeld eens verbaal uit toen hij TV zat te kijken en ik iets zat te eten wat bij het kauwen naar zijn zin teveel geluid maakte.
Veel negatieve feedback, vrijwel geen positieve.

Als ik jou was zou ik doen wat nodig is om jezelf beter te laten voelen en als dat betekent bij hem weg te blijven, het zij zo. Als ik me een klein beetje in hem verplaats (als iemand die zich wellicht een beetje voelt zoals hij) kan ik je vertellen dat je bij hem niet zal krijgen waar je naar op zoek bent. Althans, niet voordat hij succesvol hulp heeft gekregen. De man waarnaar jij op zoekt bent, voor zover die nog bestaat, zit diep van binnen hem opgesloten achter slot en grendel. De rest is pantser.
Het is geen kwestie van niet echt willen, maar gewoon niet kunnen. Dat heeft niets met jou te maken, maar waarschijnlijk met iets in zijn opvoeding/jeugd dat ervoor heeft gezorgd dat hij onmogelijk nog warme gevoelens voor iemand kan voelen.
M op 29-09-2009 20:53
Hoi Tony,
 
Bedankt voor de reactie, dat vind ik echt heel aardig en fijn.
Mijn vader heeft een heel moeilijk karakter.
Mijn overgrootopa leed aan Schitzofrenie, mijn tante is manisch depressief en mijn oom, tja die woont ergens in een hutje op de hei in frankrijk..
Mijn andere oom heeft tirranische woedeaanvallen en mijn andere tante is nogal behoorlijk macrobiotisch biologisch dinamysch ingesteld.. volgens mij heb ik nog mazzel met mijn adhd+ ambivalente gehechtheid, bindings verlatingsangst..
Tja, mijn vader heeft idd geen moeite met lichamelijk contact, NEE, hij is zelfs oversext bezig en ging vreemd toen hij met mijn moeder was. Zijn huidige vriendin is een emotieloze koele kikker die een hekel heeft aan kinderen, dus het kwam haar vooral vroeger goed uit, als ik uit beeld was.. naja totdat mijn vader zich op haar begon af te reageren.
Het doet me echt pijn, ik heb hem een aantal mails gestuurd een paar dagen terug hoeveel pijn het doen, geen reactie, niks..
Maar wat goed van u/ jou, om er zo mee om te gaan. Ik bedoel mijn mail ook absoluut niet kleinerend of bevooroordelend, ik studeer SPH en sta juist open voor wat er in mensen omgaat. Wat lijkt het me moeilijk om het te hebben?
Begrijpt de omgeving het een beetje?
 
 
Groetjes,
 
M
Tony op 30-09-2009 00:07
@ M
 
Ik krijg een beetje de indruk, misschien verkeerd, dat je vader niet slechts lijdt aan SPS en ADHD, maar misschien nog meer? Iemand met SPS is volgens mij iemand die zich terugtrekt en niet zo met zijn gevoel te koop loopt, en voor mezelf sprekende, als ik woedend ben pot ik alles op. Mensen zullen het nauwelijks zien als ik woedend ben. Een van de symptomen is dan ook moeite hebben woede te uiten. Vandaar dat ik die woedeuitbarstingen in je verhaal ook moeilijk kan koppelen aan SPS.
 
Of de omgeving me begrijpt?
Mijn omgeving weet helemaal niets. Ik heb geen flauw benul wat ze werkelijk van me vinden. Of ze me vreemd vinden, ofdat ze denken dat ik gewoon heel erg introvert ben zonder dat ze weten dat hier een SPS aan verbonden is. Ze lijken me te accepteren zoals ik ben. Ik heb in ieder geval nooit te maken gehad met iemand in mijn omgeving die me vroeg waarom ik ben zoals ik ben, of er een probleem van maakte.
Misschien ook maar beter dat ze niet weten dat ik gewoon heel weinig voel.

Tony op 18-10-2009 16:14
Wekenlang geestelijke marteling.
Gedwongen in een situatie waarin je kwaliteiten moet tonen die je niet hebt, op straffe van paniekaanvallen, hele dag stress en depressie.
 
Ik heb zelf nog nooit zo iets meegemaakt. Om weer te werken en aan inkomen te komen, mee moeten doen aan groepscursussen waarin je voor het oog van 15 a 16 anderen moet praten (zonder ongeinteresseerd, geirriteerd of fobisch over te komen) en rollenspellen moet spelen, waaronder gespeelde sollicitatiegesprekken.
 
Heb door de stress al in de afgelopen week aan drie vreemden dingen over mezelf verteld die ik zelfs nooit aan familie heb verteld, om duidelijk te maken waarom ik problemen heb met die groepstrainingen.
Het is pijnlijk en stressvol genoeg om te denken aan hulp of therapie waar je normaal gesproken alleen met een pistool tegen het hoofd hulp zou zoeken.
 
Ik wens andere Schizoids (en Ontwijkenden) niet toe wat ik nu meemaak. Het kan je geestelijk knakken voor zover je dat al niet was.
Rob Evers op 20-10-2009 21:22
@Tony
Afwijken van dat wat als normaal wordt beschouwd lijkt mij eerder een kwaliteit dan een persoonlijkheidsstoornis. In een groep is niemand zichzelf. Ook weer wel natuurlijk, maar er is sprake van een dissociatieve aanpassing aan de groep. Als je dat niet kunt, of alleen tegen een hoge prijs,is dat een afwijking van de norm, nou en?
Probleem is dat 'de anderen' wel norm-gedrag van je verwachten. En als je dat kan heb je werk, vrienden, etc.
Het niet kunnen spelen van bv een sollicitatie gesprek is een uiting van je bewust zijnvan de onnatuurlijke situatie. Wie is er nu gek?
 
Pagina123
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Inhoud van deze Site
Welkom op mijn site over Persoonlijkheidsstoornissen.
Op deze site zal ik het vooral gaan hebben over:
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl