ps.punt.nl
Antisociale Persoonlijkheidsstoornis
 
De antisociale persoonlijkheidsstoornis (vanaf 15 jaar) is gekenmerkt door voortdurende antisociale of criminele gedragingen. De personen met deze stoornis kunnen zich niet aanpassen aan de sociale normen die aan het leven van een adolescent/volwassenen gesteld worden. Er bestaat een patroon van te weinig respect/achting voor anderen. Daarnaast schenden deze mensen vaak de rechten van anderen.
 
Mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis komen door hun impulsiviteit, snel in conflicten. Ze liegen vaak in hun voordeel en zijn niet bang, waardoor ze vaak de consequenties van hun handelingen niet inzien. Berouw/schuldgevoel komt bij deze mensen niet/nauwelijks voor.
 
Wanneer is er sprake van een Antisociale Persoonlijkheidsstoornis?
 
De diagnose van een anitsociale persoonlijkheidsstoornis kan worden gesteld als er sprake is van drie of meer van de volgende situaties:
  • Roekeloos gedrag. De persoon maakt zich geen zorgen over de veiligheid van zichzelf of van anderen.
  • Oneerlijk gedrag. De persoon liegt/bedriegt voor eigen voordeel of plezier.
  • Impulsief en maakt geen plannen voor de toekeomst.
  • Wordt gemakkelijk agressief en komt snel tot vechtpartijen.
  • Overtreedt gemakkelijk de wet.
  • Heeft de neiging gedrag goed te praten en laat geen spijt zien wanner hij anderen heeft gekwetst/mishandeld/bestolen.

Reacties

Pagina12
Petra op 15-03-2006 21:23
Goedenavond,
ik heb de afgelopen tijd veel gelezen over "antisociale persoonlijkheidsstoornis". Ik ben erg blij met de informatie hierover omdat ik na een lange tijd nu eindelijk weet dat dit iets is dat echt bestaat! Dit is een vreemde opmerking misschien maar ik ben nu al 12 jaar getrouwd met iemand waarvan ik nu kan zeggen dat deze stoornis op zijn lijf is geschreven!
Mijn man kan naast zijn agressieve, gevoelsarme, nietsontziende kant namelijk zijn overtuigende talenten zo aanwenden dat ik iedere keer weer de schuld toegeschoven krijg endan ook iedere keer aan mezelf begin te twijfelen. Wat een opluchting om zoveel te herkennen in alle informatie die ik heb gelezen. Echt een pak van mijn hart. Ik ben dus toch niet helemaal gek geworden. Maar nu heb ik toch nog een brandende vraag.
Onze relatie is al jaren niet goed en ik heb al een paar keer met mijn man een indringend gesprek proberen te voeren hierover. Dat ik denk dat het wel eens beter voor alle partijen zou zijn om uit elkaar te gaan. Mijn man wordt dan telkens heel agressief en bedreigt me dan met de vreselijkste dingen. Ik neem op één of andere manier deze dreigementen serieus en ben daardoor te bang om echt hierop door te gaan. Hij bedreigt mij en onze kinderen. Als ik alleen was dan was ik niet zo angstig maar om de kinderen te beschermen durf ik het niet aan. Hij heeft tot nu toe nooit geweld gebruikt. Het blijft altijd alleen bij smijten met spullen en meubilair en duwen en dreigen. Ik houd mezelf altijd in en probeer de schade altijd te beperken voor de kinderen. Dat valt niet mee want mijn man kan onverwachts heel explosief reageren en voor hij dan weer gekalmeerd is... Uiteraard ben ik dan de schuldige! Ik heb hem ertoe gebracht zich zo vreselijk te gedragen.
Iemand met deze stoornis die dergelijke doodsbedreigingen uit, moet die serieus worden genomen? Of zijn het dan vaak alleen dreigementen?
Na zo'n uit de hand gelopen gesprek (het is nu al weer een tijd geleden) is er altijd de volgende dag niets meer aan de hand. Dan lijkt het net of ik het gedroomd heb. Als ik dan nog iets wil zeggen krijg ik te horen "sorry, je weet toch hoe ik ben, moet je maar niet zo zeuren".
Volgens mij vindt hij het ergste van het uit elkaar gaan het feit dat ik ooit iets met iemand anders zou kunnen beginnen. Compleet gestoord dacht ik in eerste instantie maar langzamerhand besef ik dat het idee dat dat ooit een mogelijkheid zou kunnen zijn hem tot al die bedreigingen brengt. Dat zou hij niet kunnen verdragen en koste wat kost met alle middelen willen voorkomen.
Hoe serieus zou ik dit moeten nemen? Of is dat nooit te voorspellen?
Ik ben ondertussen wel bang voor hem. Hij is ook zo ongelooflijk sterk, ik zou werkelijk niets tegen hem kunnen beginnen als ik dat al zou willen.
Mijn dochter heeft laatst een nachtmerrie gehad dat mijn man mij aan het wurgen was. Het is zo'n gevoelig meisje dat ik bang dat de dreiging die van hem naar mij uitgaat niet aan haar voorbij gaat.
Ik hoop dat u me terug mailt. Alleen naar het bovenstaande emailadres aub.
Ik heb er nog nooit met iemand over gepraat. Mijn moeder is ook altijd huiverig geweest voor onze relatie en heeft me altijd verzekerd dat ik altijd elk moment bij haar terecht kon. Helaas is ze vorig jaar heel onverwacht overleden en sta ik er nu echt alleen voor.
Ik wacht met belangstelling uw reactie af,
met vriendelijke groet,
petra
 
hop op 02-09-2006 18:32
Sinds vandaag is voor mij de puzzel opgelost. Ik heb een jaar een relatie gehad met een man die duidelijk aps heeft. De verhalen en kenmerken die ik gelezen heb op het net zouden allemaal over hem kunnen gaan. Het charmante waardoor alle vrouwen als een blok voor hem vallen, het roekeloze, het agressieve, het niet kunnen behouden van een baan, het drugs en alcoholmisbruik en natuurlijk het liegen en ontkennen. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Nu zegt hij dat hij opgenomen gaat worden en dat hij hoopt dat ik er voor hem ben als hij beter is. Ik kan op dit moment geen enkel begrip of vertrouwen meer opbrengen en we hebben dan ook minimaal contact. Hij is er ook met al mijn spaargeld vandoor, hoe ik dit terug moet krijgen is me een raadsel hij heeft wel een schuldbekentenis getekend maar voor hem heeft dat natuurlijk geen enkele waarde.
Ik vraag mij wel af.........kunnen mensen zoals hij hun hele leven ongestraft andere levens blijven verwoesten?
anoniem op 02-04-2007 23:34
hallo petra
 
ik ben aan het surfen en zie je bericht staan. misschien dat je onderhand al hukp hebt gezocht of deze site nooit meer bekijkt, maar wilde toch even ene bericht achterlaten voor het geval dat... ga weg bij hem. schakel politie, bijlf-van-me-lijf-huis, maatschappelijk werk of weet ik het wat in, maar ga weg bij hem. kan je het niet voor jezelf, doe het dan voor je dochter. zij verdient een beter leven. of hij aps heeft, weet ik niet. ik ben geen psychiater en mag dus officieel geen diagnose stellen, maar verlaat hem, zolang je het zelf nog kan. vooral met iemand die zijn stoornis niet onderkent is niet te leven. ga desnoods als eerste naar de huisaets, die heeft beroepsgeheim en kan je doorsturen!
 
het is een kort berichtje, maar ik hoop toch dat je er iets aan hebt.
 
groetjes
 
iemand die weet hoe het is
Spikkel op 11-06-2007 14:36
Ook ik heb een partner met -waarschijnlijk- APS. Ik ben al drie keer bij hem weggegaan, maar iedere keer staat hij dan vol mooie beloftes, spijt en tranen voor de deur. Omdat hij ook zijn lieve kanten heeft (of goed doet alsof) hou ik nog steeds van hem, hoe gek het ook klinkt, dus iedere keer ga ik voor de bijl. De laatste keer ben ik driekwart jaar weggebleven. Tot het moment dat hij me in tranen vertelde dat ik de enige was die van hem hield, hij nu inzag dat hij me schofterig behandeld had, hij was depressief en ging in therapie zodat hij een goede partner voor me zou kunnen zijn etc. Naar de therapie is hij drie keer geweest. De eerste maand was het weer geweldig maar nu lijkt het weer het oude liedje. Hij verbreekt om niets de relatie, of zegt dat ik gewoon een vriendin van hem ben maar niet zijn partner. Hij wordt vooral verbaal heel agressief om niets, hoe meer emoties ik toon hoe harder hij wordt. Gisteren is hij ook lichamelijk agressief geworden (niet de eerste keer, wel weer voor het eerst sinds we weer bij elkaar zijn), het blijkt dan wel bij me aanvliegen n bijv ruw beetpakken of een duw geven, maar hij is veel sterker dan ik en het is wel eng. Ook dreigt hij wel met "een knal voor m'n kankerkop". Hij is momenteel in allerlei gevechten met deurwaarders enzo terwijl hij best geld heeft, hij kan/wil zich gwoon niet aan de regels houden "en het is logisch dat ik dat dan weer niet begrijp want vrouwen hebben geen rechtvaardigheidsgevoel". Spijt kent hij niet want het is altijd mijn schuld, ik haal het slechtste in hem naar boven. Ik loop nu zelf bij een psychiater en ben angstig en verward maa toch kan ik niet bij hem weg. Want ik weet toch al hoe het afloopt: we zien elkaar een tijd niet, ik ben niet meer boos, hij staat op de stoep (volgens de psych omdat hij het niet kan uitstaan dat hij zijn macht kwijt is), ik ga voor de bijl, het gaat een maand perfect, en daarna is het weer hetzelfde. Het klinkt hard maar soms hoop ik dat hij zich doodrijdt als hij weer eens behoorlijk aangeschoten achter het stuur zit. Omdat ik dan vrij ben. Ik zou graag contact willen hebben met lotgenoten.
yvon op 22-06-2007 10:28
Hoi Spikkel,
 
Wat herken ikhier mijzelf in,heb ook een LAT relatie met iemand die bordeline heeft,het is pakken en weggooien.
Diep inme weet ikdat ik van hem houdt, maar ik kan er nietr meer mee leven, en ook zoveel keren heb ik hem weer terug genomen, na veel goede en mooie woorden, van ik houdt van je ik wil je niet kwijt.
Maar ikmoet van mijzelf nu stoppen met hem, ik raakmijzelf kwijt hierdoor.
Ben momenteel ook hulp aan het zoeken voor mijzelf,iklwil losvan hem zien te komen.
Klopt het is altijd mijn schuld, en ja geweld dat was er bij ons ook.
En ook ik denk wel eens van ik wou dat je dood was, hoe bizar het ook klinkt, maar dan heb ik misschien eindelijk rust
op 19-06-2008 01:14
Ook ik ben naar 24 jaar wakker geworden . Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen heb ook inmiddels drie kinderen waar van ik er twee kwijt ben door z'n mooie praatjes. Hij kocht zomaar dingen zonder te over leggen . Hij haalde geld uit m'n portomonee zonder wat te zeggen zodat als ik bootschappen deed en bij de kassa en tot de ontdekking kwam dat me portomonee leeg was zodat ik weer moest pinnen en ik hem daar op aan sprak wist hij van niks o vergeten te zeggen en mij dan de schuld geven dat ik te veel opmaakte .
Zo zijn wij ook begonnen met een eigen transportbedrijf op mijn naam erg stom achteraf .Hij deelde overal geld uit hij heeft 7500 euro aan een colega gegeven voor drugs te dielen naar engeland .Hij kocht zomaar een nieuwe vrachtwagen zonder te overleggen.Hij bleef ook iedereen maar bellen dus hoge telefoonrekeningen. en hij gaf mij overal de schuld van en ik met m'n stommen kop pikte dat ook nog. Tot dat die ineens in loondienst ging zonder dat ik het wis toen ik daar achter kwam ging hij de ziektewet in en begon bij een andere baas .begon er maar niet over dan wert hij geweldaadig zo heeft hij mijn keel eens dicht geknepen .Nu hou hij m'n zoon van 15 jaar vast en gaat niet naar school. Want ik ben volgens hem geen goede moeder. Ik wou dat hij een ongeluk kreeg dan ben ik van hem af.Want hij blijft alles maar omdraaien.Er is nog veel meer gebeurt maar dit is een klein stukje van mijn leven.
kaboutertje op 20-07-2008 11:11
Beste dames,
Er zijn er onder jullie die beweren van zo'n mispunt te houden. Staan jullie er wel eens bij stil dat je misschien liefde met iets anders verwart? Als je dit beseft, dan is weggaan veel gemakkelijker.
 
Een ervaringsdeskundige
 
 
Isis op 30-07-2008 20:10
Hoi Kabouter,
 
Ik heb hetzelfde probleem en we wonen nu niet bij elkaar maar hij laat me niet met rust,ik wil hem loslaten maar het is zo moeilijk door het gedrag dat hij weer even doet hoe hij vroeger was.
Maar toch moet ik naar zijn rot karakter kijken,want dat blijft.
Want dit is echt geen liefde meer maar meer een soort macht strijd ,als hij geen grip meer op je hebt dan doet hij lief en begripvol ,dus hij is zo geraffineerd dat hij best weet waar hij mee bezig is,maar gewoon geen zin om een lieve man te worden.
 
Misschien kan iedereen wat met deze mail
Karin op 13-08-2008 15:00
Beste Dames en Marcie van deze site..
 
Blij alle sites tegen te komen via de computer..herkenning en een naam heeft dit, terwijl ik altijd al dacht met een Jackl en Hyde getrouwd te zijn geweest..
Ja alweer een tijdlang een ex 'gescheiden' na een gevecht met advocaten maar gewonnen..want in '92 waren er grenzen waar ik met 2 kleine kinderen overheen moest op een legale manier..en van alles meegemaakt waar ik een boek over kan schrijven, vele extreme zoals o.a. kinderen ontvoeren en niet weten waar ze waren..en ik praat niet over een ver land maar in Europa.
 
Alhoewel dit natuurlijk een uiterst charmante verschijning was mijn ex hoogopgeleid, en toen ik pas geemigreerd was pas erachter kwam (met 28 jarige leeftijd) dat deze man als de deur dicht ging niet zooo aardig was als iedereen dacht..constant liegen b.v. of zoveel bekeuringen dat ik ze op een gegeven moment op mijn naam had staan, te veel om op te noemen waren de enorme schulden die hij maakte voor mij de druppel om uiteindelijk weg te gaan en een scheiding aan te vragen met hulp van mijn buurvrouw want je moet een goed vangnet hebben..een vluchthuis en in dat land was er niets.
Maar uiteindelijk is me het wel gelukt, weliswaar sterk vermagerd van de bedreigingen maar mijn overlevingsdrang was groter. Dit was overleven en geen liefdevolle voor mijn kinderen gevaarlijke relatie.
 
Nu woon ik al weer in Nederland sinds '92 en heb met vallen en opstaan een eigen leven opgebouwd, en daar wordt je sterk van. Maar dat zie je pas later.
Alleen heeft nu mijn zoon ook last van een aantal van de kenmerken en hij is nu 19 inmiddels,zit in een 'hanggroep'en dat hapt erin weer, net alsof mijn ex hier weer staat en dit gedrag vertoont..ik haal hier hulp voor want ook mijn sterke geest kan dit niet alleen oplossen als ik weet hoe hier nu verder mee om te gaan..een kind is weer anders als een ex..
 
Mijn oudste gaat goed, maar mijn jongste die ik op dezelfde manier geprobeerd heb een goede opvoeding mee te geven (en eenzelfstandig leven voor jezelf opbouwen proberen bij te brengen) is daar heel anders mee omgegaan, zoals liegen stelen overlast bezorgen niet met geld omgaan rekeningen niet willen betalen, schulden maken al een x in de Bijlmer Bajes gezeten, en geen bijdrage leveren ..maar de grootste zorg is dat hij verder de verkeerde keuzes gaat maken in de 'hanggroep 'zullen we maar zeggen..met drugs etc. Want er hangt een drugsdealer rond dit groepje..
Je ziet ook het onstond met 15 heeft een vader die niet of nooit naar hem heeft omgekeken, geen mannelijke voorbeelden broers opas etc.Én een zus die alles in zijn ogen goed doet en een nurt is zegt ie..tsja ik heb weer een uitdaging voor de boeg..sterkte allemaal ! Het is niet makkelijk dat is het nooit...
P. op 02-04-2009 18:08
Beste lezers en schrijvers van deze site,
 
Vanmiddag ben ik terug gekomen van weer een nieuw gestarte sessie gesprekstherapie. Ook mijn ex heeft een persoonlijkheidsstoornis, waarschijnlijk APS. Ik ben nu 3,5 jaar bij  hem weg en in de eerste periode is het in alle heftigheid naar voren gekomen. Achteraf blijkt dat hij het al een hele tijd heeft. Nu zoveel jaren later ben ik vreselijk gelukkig met een hele lieve man en ik durf zelfs te zeggen dat hij goudeerlijk is (nee, ik ben niet naief). Ik zat in een relatie soort gelijk als die van jullie, ben burnout geweest en heb uiteindelijk de knoop durven doorhakken. Toen begon de hel met als resultaat een enorme BKR registratie, een flinke schuld en een flinke deuk. Gelukkig ben ik een vechter en ben ik nu op de plek waar ik niet over had durven dromen. Een jaar geleden ben ik begonnen met een studie en een carierre switchen en sinds een paar maanden ben ik met mijn zoontje bij mijn vriend in getrokken. Ja, ik ben weer gelukkig maar toch zit ik weer in therapie want het laat mij niet los, het verwerken is nog niet voltooid. Toch heb ik goede moed dat het toch ooit helemaal tot het verleden zal behoren en dat zijn leugens mij niet meer zullen raken.
 
Lieve lotgenoten, ik spreek uit ervaring, achter de wolken schijnt de zon zolang je maar kiest voor zelfs en je kinderen! Er is niemand belangrijker dan jij zelf! Gelukkig ben ik nooit bedreigd en heeft hij mij nooit mishandeld. Toch zijn er momenten geweest dat ik dacht 'geef me dan een klap, dan is het zo over, dan stap ik naar de politie'. Gelukkig heeft hij dit nooit gedaan maar ook ik denk wel eens had hij zichzelf inderdaad maar voor de trein gegooid dan was ik er nu vanaf. Helaas heeft mijn kind dan geen vader meer dus beter dat hij het niet heeft gedaan.
 
Ik vind het heel erg fijn om te kunnen lezen wat andere mensen hebben meegemaakt en ik herken er heel veel in.
 
Hou je sterk en vecht voor jezelf!
Ik geef je moed op 02-04-2009 18:41
ER IS HOOP
 
Hoi dames, ik heb 10 jaar met een ASP/bordeliner er geleefd zonder dat ik dit eerst wist.
We zijn sinds een jaar uit elkaar maar alleen omdat hij een ander heb.Ondanks dit probeert hij nog steeds mij leven te beheersen.
Zijn nieuwe vriendin weet niet eens dat hij getrouwd was en ga zo maar door.(ben ik achter gekomen) Hij liegt ,gaat vreemd,zorgt altijd dat hij snel in de ziektewet voor langere tijd komt , houd geen vrienden vast ,bedriegt en is super agressief op straat waar dan ook ,vooral als hij weer eens annebolen heeft gebruikt dat versterkt alles nog een extra.
De spychologen weten ook geen raad meer met hem, hij is echt gek ,ik ben blij dat ik van hem af ben,(achteraf)ik had geen eigenwaarde meer en geen zelfrespect je gaat echt aan jezelf twijfelen.En naar je keel grijpen vind hij ook geen mishandeling of stoelen naar je gooien,nee meneer verteld dat ik hem geestelijk mishandel!!
 
Maar dames jullie zijn niet gek en sterk genoeg om die persoon te verlaten,want dit is geen houden van wat ze doen het is alleen maar mannipuleren wat hem uitkomt dan zijn ze zoooo lief en begripvol maar ze menen er niets van hoor!!Ze hebben echt geen gevoel voor je en voorniemand eigenlijk als ze huilen dan huilen ze uit zelfmedelijden en echt niet om jou.Ze zijn niet voor niets zo leeg van binnen.
 
Zo hebben ze je al vanaf het begin van je relatie al bewerkt, eerst op handen gedragen en daar blijf je je hele leven aan terug denken.
Maar dat is hun geraffineerde spel want vòòr jou hebben ze dit spel al vele malen met vrouwengespeeld.
 
Denk goed na wat ik mail.
 
Warme grt Terra
 
 
 
Mee op 26-04-2009 21:24
Toevallig kwam ik op deze site terrecht en herken veel in de verhalen. Ik heb/had ook een relatie met iemand met ASP. Nooit gedacht dat mij dit zou overkomen. Ik zit aan het einde van mijn studie klinische psychologie en je zou toch denken, dat ik het eerder had moeten zien. Helaas ben ik erachter, dat liefde een heel krachtig iets is en dat het je perspectief op een relatie kan vertekenen.
Mensen om mij heen, hadden me gewaarschuwd, maar ik was verliefd en was en ben nog steeds overtuigd dat ik van hem hou. Ergens diep down, zit er een goed mens in hem. Helaas kreeg ik die heel weinig te zien.
Ik heb heel lang geworsteld met weggaan, blijven, opnieuw proberen, loslaten enz. Temeer omdat ik heb al vijftien jaar ken, waar van de laatste vier in een lat relatie. Er is veel gebeurd en de gevolgen voor mij en de kinderen zijn en waren groot. Ik ben net zoals ieder ander kwaad op wat er is gebeurd, boos omdat hij me zoveel pijn heeft gedaan. Woedend om de vele leugens en alle valse beloftes.
Maar ook van de andere kant, mensen met ASP, weten vaak zelf niet dat ze een persoonlijksheidsstoornis hebben, als je ze er op wijst, dan ontkennen ze het. Zoals hun tegen dingen aan kijken, zo zien wij het niet en andersom.
 
Ik heb het los kunnen laten, het verstand heeft het gewonnen van mijn gevoel. Niet een makkelijke keuze, want stom genoeg blijft er wel liefde voor hem. De oorzaak van ASP bij hem, is voor mij duidelijk. Ik heb getracht hem duidelijk te maken, dat het niet zijn schuld is, maar dat hulp zoeken, een grote stap is, maar wel in de goede richting. Voor hem hoop ik dat het lukt.
 
De agressie, het dreigen, het geweld, het liegen, dat is moeilijk om mee om te gaan. Voor mij heeft het gewerkt om totaal niet bang te zijn, om me geen angst aan te laten jagen. Dat was in het begin heel moeilijk en zwaar, maar gaande weg, kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen en kwam ik telkens op voor mezelf. Mensen met ASP ruiken bij andere angst, lijkt het wel. En hoe meer je de angst laat blijken, des te meer kans ze pakken om alles te domineren en te controleren.
Er zijn genoeg instanties om te helpen, straatverbod, blijf van me huis, familie, vrienden enz. Als je weg wilt, dan is er altijd een weg. Als de situatie onhoudbaar is, ga dan weg. Voel je niet schuldig als je kiest voor je eigen,je veiligheid en leven.
Voor de mensen met ASP, hoop ik dat ze hulp zoeken, vinden of krijgen.
 
gr
Mee
 
terra op 27-04-2009 22:20
Hoi Mee heel erg fijn dat je ook een positief mailtje heb geplaatst!!
En ja ik heb ook gemerkt dat je nooit moet laten merken dat je bang bent,al was ik dat wel .Maar ik werd ook steeds sterker en gaf hem geen voeding meerom zich aangevallen te voelen dat is heel belangrijk ,want omdat ze zich steeds aangevallen voelen en ze ook alles als kritiek zien dan worden ze agressief.
Dus geef ze geen voeding wees slimmer of probeer het.
 
Veel sterkte en kracht
L op 28-05-2009 18:07
Als ik dit zo lees kan iedereen wel 1 of meerdere stoornissen hebben. Ik bedoel meisjes die in de val van loverboys vallen vindt ik ook dr bij horen. Want je speelt express de slachtoffer rol, want de omgeving, overheid, scholen, geven voldoende informatie.
 
Dus hier zielig gaan schrijven over foute vriendjes heeft niet zo veel nut. Verliefd zijn en een echte relatie met elkaar hebben is een groot verschil!
A. op 24-07-2009 01:41
Goh!!! even reageren op L die een berichtje zet boven die van mij!!!!
 
Soms heb je met mensen te maken die ECHT niet weten wat ze zeggen. We hebben hier te maken met kinderen die slachtoffer worden door een ouder die een behoorlijke stoornis heeft en niet door verkeerde vrienden maar door een geboren aandoening in de hersenen. Als je als partner zou weten dat je ermee te maken zou krijgen zou je wel goed nadenken voor je verder ging met de man van je leven ( denk je dan). Het zou me ook niet verbazen dat L een mannelijk persoon is want bij mij weten zijn alleen mannen die egoistisch in elkaar zitten zo vreselijk kortzichtig ik begrijp ook niet wat L op deze site komt doen, of ook een frustratie opgelopen in het leven en je kan je ei niet kwijt???. Deze aandoening heeft mijn moeder gehad en heel het gezin is beschadigd erdoor met alle gevolgen van dien. Alsof het zo moet zijn kom ik er sinds kort achter dan mijn man ook gestoord is sorry voor mijn woorden. Zelfs de vuilnis die we in de kliko doen wordt nagekeken of we dat wel goed doen ik zal je zeggen allemaal ....ik vermoord hem nog liever dan dat ik mijn leven en die van mijn kinderen laat verzieken door een kerel die blijft ontkennen dat hij niet goed is en de rest van de wereld niet deugd. En niet te hard roepen naar die kerel want inderdaad wordt hij nog agresief ook verbaal dan......kom maar op met die lel heb ik dan zoiets.........en inderdaad zolang je niet bang bent of zeker het niet toont dan zal er weinig gebeuren als wat glas en deuren die stuk gesmeten worden. Wat mij danig stoord is dat je er nergens mee heen kan, ja bij je huisarts maar verder ook niets zolang ze geen gevaar voor zichzelf zijn en voor een ander. In ons geval zijn er twee opties.....of scheiden met alle toestanden een jaar of wat lang en maar hopen dat hij je met rust wilt laten de mijne gaat ook nog lopen stalken en dreigen, of je blijft bij hem en je gaat er lanzaam aan kapot met je kinderen erbij. Op het moment dat ik dit typ heeft mijn lieve man weer een aanval gehad van agressie, met de nodige scheld partijen en gooiwerk wat hij dat als een idioot ook weer opruimt om vervolgens de deuren allemaal nog een keer te pakken en te gooien en dan naar zijn bed te vluchten!!!! zijn bed ja.....wij slapen niet meer samen omdat hij snurkt maar volgens hem snurk ik pffff waar gaat het allemaal nog over. Ik moet zometeen de geld kwestie nog gaan doen want als ik dat niet bij hou dan komen we vreselijk in de problemen zoals in 2008....we moesten 10.000 euro betalen aan de belasting omdat hij zijn verdiensten niet goed berekend en ga zo maar door......we kunnen nergens samen heen want er hoefd maar een kleinigheidje tegen te zitten of hij komt iemand tegen die hem niet aan staat en hij ontploft. Hij heeft al een aantal keren een bezoekje op het bureau mogen brengen met een keer een fikse boete maar na een tijdje istie dat gewoon weer vergeten en gaat door met zijn praktijken. Hij is een schandaal voor zijn kinderen waarvan er een zoon uit zijn vorig huwelijk zelfmoord heeft gepleegd om verschillende omstandigheden. Joh!!!! L hierboven!!!! ik heb ook nog een kind die in verkeerde handen is gekomen door het goede vertrouwen in de mensheid......gelukkig allemaal goed gekomen maar wel tien jaar van dat kind zijn leven weg. Dus L.........doe iets voor een goed doel of ga werk doen wat al je tijd in beslag neemt dan kom je niet meertussen deze soort zaken je zou een voorbeeld zijn voor velen.
Wordt vervolgd.....mvg A.
Terra op 24-07-2009 11:43
Dag sterke vrouwen ,
 
Wat Mee al schrijft je verstand moet het gaan winnen van je gevoel dan pas kan je echt met jezelf aan de slag.
 
In èèn keer zag ik dat alles lucht was waar ik in geloofde ,ik had zijn spel door ondanks dat hij niet meer bij mij woonde. Hij woont samen met zijn vriendin en dan toch mij nog smsjes sturen dat hij mij mist en dat het met mij zo leuk was en ga zo maar door ,ik ben hier gelukkig niet vatbaar voor het laat mij geheel koud en reageer daar dan ook niet op .(hij blijft gewoon een vreemdganger en een leugenaar)
Ik was geestelijk zwaar mishandeld door zijn leugens en manipulerende gedrag altijd de schuld niets was goed en ga maar zo door.Ik dacht echt dat ik gek begon te worden!
 
Maar nu heb ik eindelijk mijn verstand terugen mijn gedrag veranderde naar hem ik had een dikke muur om mij heen gebouwd (zorgwel dat die muur niet voor iedereen blijft)en was toen voor hem in mijn nadeel veranderd ,onuitstaanbaar ik was alles wat slecht was en ja doods bedreigingen waarvan je moest denken of hij dit echt meende of een woede uitspraak was want je weet het niet bij die gekkenen ga zo maar door .De zenuwen gieren door je lichaam elke dag aan de rustgevende pillen om de dag te overleven zonder stres gevoelens .Ja en hij kon niet meer aan mijn touwtjes trekkenwant ik had mezelflos getrokken en dan begintde strijdpas.
 
Geestelijk ben ik heel sterk geworden ,maar ben er nog niet helemaal een aantal zakelijke dingen moeten afgerond worden.Ik word wèl kotsmisselijk alsik weer van mensen hoor dat hij in mijn tijd met anderen vrouwen is gezien dat raakt mij ,maar niet uit liefde maar je voelt je zo veraden en met de gedachten van > met wie heb ik eigenlijk geleefd dat is zo`n enge gedachten .Wat ik wel heb mee gekregen uit deze relatie ,ik voel of ik gemanipuleerd word , ik ruik leugens je krijgt ontzettende voelsprieten hierdoor.Als iemand liegt tegen mij en ik heb het door zal ik geen eens meer vragen of het de waarheid is het heeft toch geen zin en dan maak ik mijn eigen keuze wat ik met zo`n persoon doe.(vriend of vriendin)en tot hoe ver ik die persoon nog in mijn leven laat ,ik heb geleerd grenzen te stellen,want dat is het grootste probleem grensloos werd ik door hem daardoor raak je jezelf helemaal kwijt en ziet jezelf vanaf de zijkant.Je wordt als een geest.
 
Ik ben wel iemand van geen woorden maar daden geworden
 
Tip als hij bij jou weg is maar wel jouw leven beheerst
 
-laat niet zien dat je bang bent
-geefhem bijna altijd gelijk voordat er een discussie komt(dat scheelt je hoofdpijnen)
-geef ze complimenten maar niet te erg zodat hij denkt dat je hem terug wilt
-toon wel je grenzen maar niet op een heftige manier
-praat rustig tegen hem -nooit schreeuwen
-beantwoord wel de sms want anders heb je weer strijd(dit is alleen zolang je al je zaken geregeld hebt
-zorg dat hij niet in paniek raakt ,want dan kan hij stappen ondernemen wat je liever niet wilt weten.Het is de bedoeling dat jij alles in de hand hebt zonder dat hij dit door hebt.
-als je weer een scheld serenade van hem krijgt neem dit dan niet persoonlijk op ,hij is nou eenmaal gestoord.
-geloof nooit meer in zijn charmes
-vertel hem dat je altijd vroeg naar bed gaat ,dan hoef je niet meer op smsjes laat in de avond te reageren
-als je niet goed reageert en hij word boos/geirriteerd vertel hem dat je gewoon moe bent dat begrijpen ze vaak wel want daar hebben ze zelf meestal ook last van
-zoek afleiding maar niet in drank ,sex of drugs op deze manier kan je nooit herstellen van de schade die je aangebracht is
-denk aan hoe je vroeger voor zijn tijd was ,dat was natuurlijk altijd beter dan nu ,dat maakt je sterk
-praat met vrienden en vriendinnen over hoe je vroeger was toen je nog niet met hem ging dat geeft je hoop om jezelf terug te vinden ,want je vrienden halen leuke en goede herinneringen voor je op.Hierdoor kan je weer naar jezelf toe werken omdat je weer beseft dat je het alleen ook leuk kan hebben met je vrienden en vriendinnen.
En dan ben je ook niet zo bang voor eenzaamheid.
-die leuke herinneringen worden nu jouw toekomst ,want je moet een doel hebben dat je weer gelukkig kan worden
 
Op deze manier kan je rustig je zaakjes afhandelen wat met hem te maken hebt zonder dat je de zenuwen krijgt en je niet goed kan concentreren.
Doe elke dingetje stap voor stap op je eigen tempo zodat je niet geestelijk verzwakt.
Door dit wordt je langzaam sterker en raakt hij je steeds minder.
 
Misschien heb je wat aan mijn tips als je met hem samen woont enje wilt bij hem weggaan.Of al op jezelf woont
 
Het belangrijkste is dat je hem niet meer gaat geloven, dit soort mensen spreken met een 3 dubbele tong !!En dat maakt je helemaalgek .Door hem met niets te gaangeloven en al zou het voor die ene keer wel de waarheid zijn.Kan je hoofd tot rust komen.Je moet op den duur niet meer na denken of het wel of niets waar is.
 
Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben bij mij werkt het in ieder geval steeds beter.
 
Lieve groet,
Terra
 
 
 
 
 
Terra op 24-07-2009 13:09
Hoi sterke vrouwen,
 
Nog even voordat jullie denken dat ik het makkelijk heb gehad.
Ik ben heel erg bang geweest zo erg dat als ik hem zag begon te zweten en niet zomaar zweten maar echt angst zweet en kreeg uit het niets netelroos door de stres en angst.De netelroos kwam toen steeds op als ik een sms van hem kreeg of het nu een normaal of boos sms was maakte toen niet uitof weer eens een scheld serenade over mij heen kreeg.
 
Dit alles is nu voorbij omdat ik mezelf deze tips hebt aangeleerd wat bij mij paste om te overleven ik moest een keuze voor mezelf gaan maken of ik ga hieraan onderdoor of ik vecht om gelukkig te worden.(reken maar dat ik in mijn gedachten heel wat moord aanslagen in petto voor hem had)
Bedenk wel dat als je niet meer voor jezelf vecht en er aan kapot gaat hij wel door gaat met zijn leven en een spoor van vernielingen achter zich aan laat.
Ik weet dat jullie het gaan redden want anders stond je niet op dit forum dit is het teken dat je kracht zoekt en er toch wat moois van wilt maken.
 
 
grt Terra
 
Anita Cuperus op 23-08-2009 03:46
Ik heb een vader die hier aan lijdt en zolang als ik me kan herinneren ben ik al op zoek naar wat hem toch mankeert. Mijn moeder enik hebben ons hele leven heel erg geleden onder zijn gedrag en het heeft een enorme stempel op mij gedrukt. Ik heb elke dag moeite om me staande te houden.
Maar ik ben heel blij dat ik eindelijk een naam heb gevonden voor deze
"ziekte". Daar was ik naar op zoek. Nu hoop ik dat ik het een plaatsje kan geven voor mezelf en door kan gaan met mijn leven.
Het is te laat voor mijn moeder, zij is 2 jaar geleden helaas overleden, maar ze heeft nu in ieder geval wel rust.
Alle bovenstaande reacties zijn van 2005 dus das 4 jaar gelden, ik vraag me af of er nog nadere ontwikkelingen zijn op dit gebied. Daar zou ik graag van willen horen.
Ik wens iedereen veel sterkte die in dezelfde situatie zit. Het is erg moeilijk.
Anita
op 23-08-2009 10:21
Beste Anita
 
Niet alle berichten zijn van 2005...
Ik heb deze berichten er niet lang geleden opgezet.
 
Ik kan er ook verders met niemand over praten en bevindt me dan ook in een moeilijke situatie over mijn zoon, en dat mijn ex, het heeft ,en zijn vader het ook had denk ik nu, maar mag je nooit hardop zeggen..dus zeg ik het hier.
En ja als je dan je zoon hetzelfde ziet gebeuren..is vreselijk alleen met hem had ik het bijna opgegeven..en hij wordt nu iets rustiger ..het was een machtstrijd hier in huis..wie is sterker en dat verlamd je.
 
Tja Anita heel veel sterkte en als je iets kwijt wilt hier??? ik heb veel informatie gezocht ook hierover..het is al langer bekend door een canadees ook een man die onderzoek deed in een gevangenis en er een boek over schreef die ging ook alles vergelijken met mensen met deze stoornis/ziekte..
 
op 23-08-2009 10:38
Mijn zoon kwam binnen en pakte de pc...
 
Groet Karin
op 23-08-2009 10:52
ik heb daardooreen reactie in etappes..en moest snel alles wegklikken ook.
Anders heb ik straks een huis met herrie. En daar heb ik even geen zin in.
 
Maar wat ik nog tegen je wilt zeggen Anita ik wens je veel sterkte in de verwerking ook, en ik denk ook ik ben 48 jaar, en heb veel kennis opgedaan ook, als je wilt praten hierover, gewoon doen...op deze site..of mail.
Maar dan wordt het openbaar als je hier je mail zet..
 
Groet nog maals Karin G.
 
 
 
 
op 24-08-2009 14:06
Hallo Karin,
 
Ik had niet verwacht dat ik een reactie zou krijgen.
En inderdaad ik zag later dat niet alle reacties van 2005 zijn.
Ik ben ondertussen weer gaan zoeken en ben tot de conclusie gekomend dat mijn vader ook zeer zeker aan adhd lijdt. Maar dat kan samen gaan met asps, ik vraag me nu af of dit soort zeg maar asps reacties ook voort kunnen komen uit adhd of dat het wel degelijk asps symptomen zijn. Je zegt dat je veel informatie hebt, mail me, misschien komen we zo tot meer klaarheid.
Mijn adres is anita.cuperus@hotmail.com
Groetjes,
Anita
Jolande op 30-08-2009 19:38
Hoi allemaal,
 
Ik ben een meid van 22 en heb nu 1/5 jaar een relatie.
(ik begin even vanaf het begin)
We leerde elkaar kennen en waren opslag verliefd, na een maand waren we al onafscheidelijk. Hij leek zo perfect, ik dacht echt dat ik het getroffen had! Wat ik voelde voor hem dat was niet te beschrijven, dit is mijn ware dacht ik.
Hij is lief, hij luisterd echt naar me, ik kan over alles met hem praten en god wat een humor heeft ie. Hij ziet er geweldig uit, de vrouwen verdraaien hun nek zowat. En hij is gewoon van mij, hij doet alles voor me en het belangrijkste: hij vind het heerlijk om bij me te zijn en dat laat ie ook duidelijk zien, alle andere vrouwen laat ie links liggen en het is echt hij en ik!
Beter kan je het niet hebben toch.
 
Na een half jaar perfectie (in mijn ogen)gingen we voor het eerst samenbowlen met wat vrienden.. Het lukte hem niet en ik maakte er een beetje grapjes over, 'hou je bek joh' ..zei die met een serieuze blik. Wat een kk spel en dit en dat. Hij ging helemaal over de rooie.
En ik eerst nog lachen maar hij meende het echt hij vond het echt niet leuk!
Ik wist eigenlijk geen houding meer te geven iedereen had zo iets van wat is dit. Na een tijdje was ie weer afgekoeld en kwam die weer bij me alsof het niet gebeurd was. Ik had nog steeds even een brok in me keel omdat die lieve jongen uit het niets zo uitviel omdat ie niet tegen zijn verlies kon.
Ik dacht alleen nog: ' dat word dus nooit meer bowlen met hem'
 
Later kwamen er steeds meer dingen waardoor hij erg agressief werd.
Vooral in het verkeer.. We zouden samen lekker op stap gaan, lekker winkelen.
We reden nét de straat uit maar we kwamen van rechts en er kwam net een auto langs die hem dus geen voorrang gaf! Hij reed er als een gek achteraan en schelden en ik weet niet wat ie van plan was maar de auto was te snel dus hij gaf het op. Ik kon zeggen wat ik wil maar hij luisterde niet!
Godverdomme dacht ik, lekker dan.. wat als de volgende keer nou weer iemand geen voorrang geeft.........
Hoe langer ik hem ken hoe erger het word..
 
Ik ben nu anderhalf jaar bij hem en ik weet niet wat het nou is dat hem zo agressief maakt.. ook denkt hij heel onredelijk/onrealistisch
Wat ik hier boven vertelde is echt nog helemaal niks...
Hij heeft altijd een vast parkeerplekje bij mij in de straat, meestal is er plek maar heus niet altijd! Zijn naam staat natuurlijk niet op die plek maar voor hem is dat 'zijn' plekje. Ik houd dus mijn hart vast als die plek bezet is.
Hij heeft een keer diegene opgewacht die op zijn plek stond en lopen schelden en schreeuwen, beetje ruzie uitlokken. Gelukkig ging die man er niet op in maar volgens mij hooptie dan dat mensen erop ingaan zodat hij een reden heeft om diegene dan een mep te verkopen dus, dan staat ie volgens zijn zeggen ' in zijn recht' Ziekelijk toch?!
Op zo'n moment kan ik niet tot 'm doordringen. 'Hij heeft gelijk en hij staat in zijn recht', hetzelfde met de verkeersregels.
Hij hecht ook totaal geen waarde aan spullen. Dure computer? maakt niet uit als hij niet snel genoeg reageerd dan krijgt dat ding een tik of erger nog een gooi. Dan loopt ie te schelden en alles wat dan op zijn pad komt kraakt ie af en niks is goed. Hij moet dan echt even bijkomen wil die weer normaal kunnen doen. Mag hij iemand niet of heeft iemand het beter dan deugen ze niet. Alleen 'wij' mogen het goed hebben.
Ik vind het moeilijk als hij weer zo raar denkt dan ben ik geneigd erop in te gaan want het maakt me boos maar wat hij vind dat is zo dus het heeft geen zin.
Het is heus niet altijd zo maar dat is juist het moeilijke je weet nooit wanneer hij zo kan zijn en het maakt hem ook niet uit wie er bij is. Hij is heel zelfverekerd en voor niks en niemand bang. Mensen durven er ook niks van te zeggen.
Hij is voorheen ook altijd zo geweest hoorde ik en misschien nog wel erger.
We hadden samenwoon plannen maar ik durf gewoon niet. Bang voor wat er komen gaat, gaat ie zijn woede op mij afreageren? Hij zou zo iemand kunnen slaan om een klein dingetje, op de weg ofzo. Hij toont totaal geen emotie op zulke momenten. ik heb nu 2x meegemaakt dat ie mij helemaal de grond in boorde met woorden. Hij was zo verblind van woede, ik was een zeikerd en niks was goed en ik mocht van hem wel onder een trein komen en de kk krijgen, ik herkende hem totaal niet terug, kreeg er echt een brok in me keel van. En een uur later stond ie voor me deur om te zeggen dat het hem speet en dat ie veelste hard was, en natuurlijk viel ik voor zijn mooie woorden want het was het niet waard, we hebben zo'n leuke tijd samen, altijd lol, altijd grapjes maken en lachen. We praten goed maar eens in de zoveel tijd gebeurd er zoiets.
De eerste 2 keren had ik zoiets van oke vergeten en vergeven het is het niet waard maar hoe langer we samen zijn hoe meer ik ga denken over de toekomst. Moet ik dit steeds weer pikken, ik verdien die harde woorden niet en met die agressie kan ik echt niet mijn hele leven lang mee omgaan, mensen kijken mij er namelijk ook op aan, en die gaan denken dat ie mij mishandelt ofzohoewel ik daarmaling aan moet hebben maar toch.maar aan de andere kant hij is heel goed voor me, zorgzaam, knuffelbaar en hij laat me weer goed voelen als ik me kut voel, hij is er voor mij als ik hem nodig heb.. ik hoef hem maar te bellen en hij is er.
 
Alles moet gaan zoals hij dat in gedachten heeft, gaat het anders dan draait ie door. Het valt me ook erg mee dat het pas 2x is gebeurd dat ie naar mij zo uitviel. Het is niet zo dat ik niks te zeggen heb maar ik voel het wel aan wanneer ik beter me mond kan houden. Maar waar ik bang voor ben is wat als we samenwonen, dan molt ie straks al onze spullen wil het niet snel genoeg werken. Of wat als we kinderen hebben en ze luisteren een keer niet of doen iets wat hem niet bevalt.
 
Hij vertelde dat ie al weleens bij een psychiater is geweest maar dat het voor hem niet werkte, omdat ie het toch niet serieus nam.
Ik durf 'm ook niet te zeggen dat ie daar wel degelijk hulp nodig heeft hoewel hij wel weet dat ie anders is dan anderen.
Ik wil heel graag verder met de lieve rustige, vrolijke zorgzame kant maar dat agressieve bevalt me echt niet.
Wat moet ik toch? Herkent iemand dit.... Volgens mij is dit niet echt een aps geval....?!!!!
 
Groetjes, Jolande
Yvon Meulhof op 30-08-2009 20:42
Hoi allemaal,
 
Heb net het verhaal van Terra zitten lezen, thisde waarheid,je moet je gevoel uitschakelen.
Alleen je verstand laten werken, ook heb ikdit gedaan al heeft het mij best een aantal jaren gekost, om mijn verstand boven mijn gevoel te zetten.
Elke keer stap voor stap heb ik meer afstand genomen, en ben ook steeds meer dingen gaan zien.
Volgens mij is het een spel wat hij speelt van pakken en weggooien,en heeft het ook niks van zijn kant uit met liefde te maken (ja voor hemzelf).
Hij kan zich ook totaal niet inleven in mijn gevoel, ook al heeft hij weet ik veel wat gedaan (geweld, me totaal verrot gescholden) het is altijd mijn schuld.
 
Even voor de duidelijkheid we wonen niet samen, ja 7 jaren geleden, maar dat liep fout door geweld.
 
En ja tuurlijk in het begin het veroveringsproces, was hij lief attent, nou het kon niet mooier, totdat hij bij mij inwoonde,toen ging hij steeds meer zijn eigen gang.
 
En dat geweld wordt ooksteeds erger , dus jolande pas op voor deze man,
 
groetjes yvon
Anita op 31-08-2009 02:15
Reactie voor Jolande
 
Stop ermee voor het te laat is!!  Dit gaat nooit over en wordt wellicht alleen maar erger. En evt. kinderen groeien blijvend beschadigd op!!!
ik weet het want ik ben een van die kinderen...
Anita
op 31-08-2009 13:21
Lieve meiden
 
Ik lees alles hier en wil alleen maar zeggen ...er valt niet met mannen te leven die zo zijn..het maakt jezelf kapot..ik ben nu wat ouder als de meeste hier maar heb er ervaring mee...ga niet samenwonen!!
Mitsje man erkent dat hij een probleem heeft !! En er wat aan doet..
Anders is dit een onbegonnen zaak jij kan hem niet veranderen!!!
 
Dus probeer te denken dat jezelf enorm belangrijk bent en dit niet verdient ..
Laat je eigen waarde er niet aan onderdoor gaan..ze zijn nu eenmaal zo en doen nu eenmaal zo maar wordt geen slachtoffer!!... ;-)
 
Groet Karin G.
Anita op 31-08-2009 15:16
Voor Jolande nogmaals
 
Karin kan het niet beter verwoorden ze heeft HELEMAAL GELIJK
begin er niet aan, je gaat er echt aan kapot!!
Sterkte met je beslissing!
Anita
op 31-08-2009 16:25
Dank je Anita..
 
Er schiet een film in mijn gedachte hoe het leven met zo een persoon was..
Ik spreek in verleden tijd..ik ben ontsnapt aan een scheiding uit de hel en geloof me daar ga je belanden..
 
 
Zo ziet een huwelijk met zo iemand uit of samenwonen..kan ook!
 
Toen ik met zo iemand getrouwd was werd het alleen maar erger..
maar O zo leuk was ik in begin Ohhhh ze houden zooooveel van je..
Maar dan:
 
b.v.:
 
 
* Tegenover de buitenwereld een charmeur binnen de deuren een totaal andere man met een andere persoonlijkheid..dat je denkt Huh wie is dit??
Ken ik die man??
 
* hj reed weg..als ik een mening had, tijdens praten of discussies ..kwam uren later thuis..en liet me met mijn frustraties zitten er werd nooit eerlijk gesproken..
op een rustige toon..nooit "Alleen als ze wat van je willen "..
 
* als ik met de kleine kids destijds met hem meereed ging hij autoracen
en reed agressief en megahard...hij was de Koning en als ik wat zeidaarover.. stoptehij de auto op de snelweg ..en riep "Stap maar uit jij ga maar lopen"
 
* Financieel ging het steeds slechter omdat hij boven zijn stand ging lenen en leven en pas dan op dat je niet mede verantwoordelijk wordt..mijn ex ging failliet
 
*( Hij )Weigerde sommige rekeningen te betalen op tijd..nog meer problemen en als ik stiekum wel die rekening betaalde was het huis te klein
 
* Als er daardoor problemen kwamen fraude plegen tegenover verzekeringsmaatschappijen of plande een overval in zijn hoofd van een waardetransport..teveel om op te noemen..Gestoord gewoon!!
 
* maakt je geestelijk zo dat je een grote NUL gaat voelen steeds een stapje verder..tot je niets meer waard bent..dat denk je dan!!
 
* zal altijd een charmeur blijven maar niet meer tegen jou!!!!
 
* ze zien zelf geen problemen ALLES maar dan ook ALLES is straks jouw schuld..
 
* en ik???
Ik stond bijna elke dag te huilen achter de stofzuiger..toen het me teveel werd..ik ging langzaam maar zeker dood van binnen en dorst het niemand te vertellen...ik schaamde me..dacht dat ik het wel kon veranderen...of dat hij wel ging veranderen als ik maar lief en braaf deed wat hij zei..en niet lastig was...maar 1 ding mensen willen niet veranderen..echt niet
 
wil je dat is de vraag aan jezelf..????????
 
Want houden van is elkaar de ruimte geven ..voelt anders..iemand geeft je een goed gevoel..geen verdrietig gevoel..geen agressie..geen gekke dingen..
gelijkwaardig samen zijn..en heb je een probleen dan zou je steun moeten krijgen..onvoorwaardelijk
 
en ik vind dat iedereen zoveel waard is!...We worden strondverliefd op de man die je in begin denkt te kennen..maar ik zeg...als je deze persoonlijkheid herkent REN WEG!!..van zo een type man..en dan als je wegrent zijn ze vaak ook erg agressief..dus pas goed op jezelf..
 
Zo dat lucht weer even op..want het is echt een thriller wat ik heb meegemaakt..je ziet het wel is in spannende films..dat was bij mij echt..en geloof me ..echt niet leuk..en ik ben een verstandige nuchtere vouw en dacht dat ik daar nooit in zou trappen..
 
Dus als ik iemand ermee kan helpen..??
 
Groet nogmaal Karin
 
 
 
op 14-10-2009 21:57
Terra,
 
Door jou ben ik erachter gekomen dat mijn 'vriendje' een persoonlijkheidsstoornis heeft. Bedankt voor je adviezen. Ik hoop alleen dat ik hem ooit kan negeren (want als ik dat probeer wordt hij alleen maar vervelender, net zoals je schrijft) want ik ben het zo zat. Alleen geloof ik soms nog steeds zijn leugens, een dag ongeveer, en dan kom ik weer tot mezelf. Hij heeft me een slechte naam bezorgt in het kleine stadje waarin we wonen. En ik weet me geen raad over hoe ik daar vanaf kom. Ik hoop echt dat hij vertrekt uit deze stad, net zo snel als hij hier gekomen is. Dan heb ik pas rust, en ik hoop dat ik hem ooit uit mijn gedachten krijg, want anders kan ik niet verder. Vergelijk iedere man met hem (zijn mooie praatjes, en de lekkere sex...niemand kan me zo inpakken als hij!) die lieve woordjes, zie toch niks betekenen voor hem. En toch heeft het me geraakt. En nog steeds kan ik niet verder. Wanneer houdt het op? Kan iemand me dat vertellen?
 
A
op 15-10-2009 13:42
Het verdwijnt naar de achtergrond als je eindeijk een aardig iemand zult ontmoeten die je wel doet geloven dat mannen aardig kunnen zijn. Iemand die van je houdt en je aanvoelt. Dat ligt allemaal niet zo in de aard van de man. Allhoewel ik heb begrepen dat vooral de Ned. man toch wel met zijn tijd is meegegroeid. Maar goed het slijt dus. helemaal weg gaat het nooit.
Ik blijf altijd met gespitste oren en ineengekrompen lijf, zodra ik een bepaalde reactie meemaak. Dan denk ik gelijk terug aan de taferelen die ik "mocht" meemaken
Met andere woorden je blijft getekend door het leven. Wel speelt mee hoe lang je bent blootgesteld aan deze agressie, denk ik. Dat hangt ook weer af van je aard. Maar voor alles geldt wat er ook gebeurd in je leven. DOORGAAN!
Geloof in jezelf en je kracht en wat al eerder is vermeld in dit forum.
NOOIT TONEN DAT JE BANG BENT!
Sterkte in je strijd!
Anita
op 20-11-2009 15:05
Aan alle lotgenoten,
Wat is dit allemaal toch herkenbaar (tot en met het angszweet toe!)en wat triest dat zoveel mensen lijden door iemand die een persoonlijkheidsstoornis heeft, inclusief de persoon zelf die die stoornis ook buiten zijn schuld heeft gekregen...
Wat Terra zegt is helemaal waar; je verstand moet je gevoel zien te overwinnen! En dat is nu juist het moeilijkste, want ondanks alles blijf je steeds weer voor hem vallen, idd; hij pakt je steeds weer in.
Maar bij mij is het nu eindelijk gelukt, na 4 jaar dat mijn verstand de baas is en ik kan zeggen; nee ik trap er niet meer in, ik geloof je niet meer...
Maar ik moet ook toegeven dat ik geluk heb; hij zit nu vast en kan me niet meer smsen en mailen.
Ik wens iedereen de kracht toe om los te komen en het beetje geluk wat ik heb gehad om te helpen!
Vel liefde en zelfvertrouwen,
Jet
 
op 20-11-2009 16:45
Jet veel sterkte ook en veel geluk en rust gewenst..en een positieve tijd voor je aangebroken nu, dus geniet!
 
Groet Karin
op 21-11-2009 16:59
Dank je wel Karin, hetzelfde wens ik jou toe, geniet van je herwonnen vrijheid en veel geluk!
En voor de rest; ga zo snel mogelijk weg, liefst vandaag nog want hij veranderd NOOIT, het kan alleen maar erger worden!!!!!
Jet
Umniya op 09-12-2009 13:37
lieve lieve dames,
 
Ik ben een jonge meid van 21 jaar, en ben net 6 maanden getrouwd.
Ik ben geboren en getogen in Nl.. Mijn ouders zijn hier al 40 jaar en ik ben niet opgevoed als buitenlandse.
 
Er was een tijd, 3 jaar geleden, (toen ik mijn man net leerde kennen) dat mijn leven een sprookje leek, Ik kon wel janken van geluk, ik was zo gelukkig.
Ik had alles, een lieve vriend, een goede opleiding eenthuisvol liefde.Daarom zei ik 'Ja' toen hij me vroeg.
Ik woon nu in 1 huis met hem, ik heb altijd thuis gewoond, maar nu woon ik hier.
In deze hel die mijn leven is geworden.
 
Het lijkt eewen geleden dat ik de grappige enthousiaste meid was die altijd in was voor een lolletje.. de persoon die altijd klaarstond voor anderen. het meisje dat echt zo vaak moest lachen of liet lachen.
 
Nu ben ik veranderd in een vrouw met dikke ogen, ogen die latijd huilen.
een vrouw die niet eens meer honger heeft, nooit.
een vrouw die te bang is om het te vertellen aan ouders die te ziek zijn of zussen die zo gelukkig zijn.
hoe kan ik hun geluk verstoren met mijn tranen? mijn pijn? heb ik het recht hun ongelukkig te maken terwijl hun mannen hun zo gelukkig maken?!
Soms vraag ik me af wanneer het zo fout is gegaan met mij? wanneer ik ben gestopt met lachen.
 
Hij is een acteur. hij speelt de lieve jongen. Na elke klap. elke duw.elke gooi , hij ziet mijn tranen niet.
en iedere keer nadat ik weer ben gegooid, geduwd, tegen de muur gesmeten kan ik alleen maar voor me uit staren. Wensen dat ik dit leven kon verlaten.
Zegt hij hetzelfde ' Sorry lieverd.. je weet dat je alles voor me bent.. ik sla je niet, duwen is geen slaan.. eet wat, je weet dat ik van je hou..sorry, ik ben een klootzak, het doet me pijn als ik je zie huilen'.
 
Het doet hem niks, ik doe hem niks,dat weet ik.
dat boeit mij ook niet meer. ik huil ook niet om hem, niet meer.
Ik huil om mij.
me armen en me hoofd doen nu nog pijn.
ik kan me vader of me zussen niet bellen omdat hij me telefoon voor de zoveelste keer kapot heeft gegooid.
ik snap niet waarom ik hier nog ben. waarom ik hier nog zit. huilend.
maar ik weet niet aan wie ik het anders moet vertellen.
ik wilde het gewoon even kwijt.
 
aan iedereen die een shit nacht achter de rug heeft, een shit jaar, een shit verleden. aan iedereen met dikke ogen van eht huilen en pijn in het hart, ik wens voor jou, voor ons, dat er ooit een moment komt dat die klootzakken hun laatste adem uitblazen en mag God mij iets willen geven? Hoop ik dat ik erbij kan zijn als dta gebeurd, ik wil hem in zijn ogen kijken als hij doodsangsten uitslaat en dan grijzen. zoals hij altijd doet.
 
Sorry voor mijn woede en haat uitlatingen..
 
Veel liefs..
 
Umniya
 
 
Anita op 09-12-2009 13:53
Umniya!!
 
Dit is verschrikkelijk en zo herkenbaar.
Je moet daar weg gaan! Voor jezelf, verbreek de relatie.
Als je ouders altijd lief voor je zijn geweest, moet je het met hen kunnen delen. Niet bang zijn om ze pijn te doen. Jij bent hun dochter. Als ze van je houden dan zullen ze je echt helpen. Ga naar een arts, maar doe iets!
Dit verander nooit, en jij gaat eraan kapot!!
Je moet wel heeeeeeeel sterk zijn wil je dit volhouden
Hou ermee op het is echt nog niet te laat.
Er zijn tegenwoordig zoveel mogelijkheden. Die er vroeger niet waren in dit soort situaties, voor vrouwen. Neem de stap!
Je zult er later blij om zijn!
En een ding, geloof in jezelf. Dan sta je sterk. En laat niet zien dat je bang bent. Blijf kalm maar ga boven hem staan. Dat voelen ze echt op den duur!
En dat maakt jouw ook sterker om de stap te nemen.
MAAR NEEM DIE STAP EN GA!
GA VANDAAG NOG  NAAR JE OUDERS EN VERTEL ZE ALLES!
Je zult je niet meer alleen voelen en je zult hulp krijgen1
Ik wens je veel positief inzicht en kracht!
Anita
 

Umniya op 09-12-2009 14:07
Lieve Anita..
 
Dank je wel, je hebt me laten huilen door je enthousiasme.. is het niet zo voor vele van 'ons' dat we altijd weg WILLEN gaan... maar als het moment daar is? verstijf je van de angst en kan je alleen maar denken aan wat er nog komen gaat..?
Mijn ouders zijn nu stom, ze wetendat er iets speelt, ze vragen het altijd.. me moeder voelt het aan zegt ze altijd, 'je komt uit me, dus ik weet wat er van binnen in jezit'. ik kan haar dan alleen maar aankijken.
Maar hij laat me nooit alleen naar me ouders meer gaan. Hij zegt dat het genoeg is om 1 keer per maand langs te gaan bij hen.
Ik hebnetgebeld naar het steunpunt voor huiselijk geweld in Rotterdam.
ze vragen of ik een tijdelijk huisverbod wil voor hem? 10 dagen is te weinig. het voedt zijn woede alleen maar. mijn man is niet iemand die berouw toont. alles is mijn schuld. ik weet dat ik weg moet hier. zo snel mogelijk, wanneer en hoe is de vraag.. waar ga ik dan naartoe? met wie? wat doe ik als hij ineens voor me neus staat? moet ik veranderen van werkplek? school? stage? hij kent alle plekken waar ik moet zijn.
Ik moet hier zo diep overnadenken. want als ik verdwijn , moet het beter een goede verstopplek zijn..
 
Dank je wel anita.. voor je woede en je zorgen, ik ken je niet, maar toch veel knuffels.. ik wens jou ook veel kracht, liefde en positiviteit.. en geluk!
 
Liefs Umniya
Anita op 09-12-2009 14:32
Jeetje Umniya
 
Heb je geen vriendin waar je naar toe kunt. Ik snap dat het moeilijk is bij je ouders i.v.m. leeftijd en ziekte denk ik.
Kan dat steunpunt voor Huiselijk geweld je geen Blijf van mijn Lijf adres geven. Of je zussen?
Helaas kan ik je ook geen ideeen geven want ik woon al jaren niet meer in Nederland.
Maar je moet echt gaan zo snel mogelijk. Doordat je je verhaal hebt gedeelt op dit forum betekent dat je voor jezelf de stap al hebt gezet. Dat is al heel sterk van jezelf Als je hier door heen bent zul je achteraf heel blij zijn dat je de stap hebt genomen. maar je moet het ZELF doen. Maar hebt wel hulp nodig. DUS NIET BANG ZIJN OM HULP TE VRAGEN. DOEN!!! Je zult heus wel ergens steun vinden, gewoon opeisen. VOOR JEZELF OPKOMEN!! Je bent nog zo jong hebt je hele leven nog voor je en kunt nog zo gelukkig zijn! Daar moet je aan denken en vanuit gaan.
Je geest zal je nog sterker maken!! MAAR GA NU!! DOE IETS NU!!
IT'S NOW OR NEVER!!!
IK WENS JE VEEL KRACHT, WIJSHEID EN HULP!!
Anita

op 09-12-2009 15:55
Hoi Umniya
 
Er zijn verschillende hulplijnen die je kan bellen...
 
Er wordt veel reclame van gemaakt hiervan op tv en ik zou als ik jou was bij Google een aantal steekwoorden intikken zoasl huiselijk geweld en vaak heb je dan gratis nummers, die je kan bellen..
In je gemeente kan je ook informeren!!
Dat heb ik ook gedaan... ook bv Stichting Huiselijk Geweld
Als je wilt help ik je zoeken..je begint er bij 1 en dan heb je zo de juiste te pakken .. het moet er 1 in je regio zijn..wees niet bang je bent niet de enige of alleen!
 
Diegene van deze site zal dit toch ook wel lezen ??? of een hulpverlener???
 
Je hebt gewoon hulp nodig lieve meid..
 
Groet Karin
 
op 09-12-2009 16:02
En
 
Je hebt hierin begeleiding nodig wat je moet doen..doe niets op eigen houtje je hebt een netwerk nodig..
 
Zorg dat je ten aller tijden een vluchtadres hebt voor als het uit de hand loopt en een tas ergens met de hoogdnodige spulletjes voor noodsituaties..dat je zo weg kan
 
Dit is mij gemeld door de hulpverlening ...het is niet leuk maar voor je eigen veiligheid..
 
Ik had ook in ene zoiets van Nu is het genoeg..
 
Maar hou je hoofd koel STERKTE het is een rottige strijd maar ik ben nu gelukkig en heb rust..
 
Zeggen als je hulp nodig hebt...
 
Gr nogmaals Karin een warme knuffel voor jou!!
 
Roy op 02-01-2010 14:50
Als iemand word geboren met deze aandoening is het dus eigelijk niet 100% zijn schuld, ik ken iemand die dezelfde soort neigingen heeft hier een paar voorbeelden:
 
- Zich door niemand de les laten lezen en vooral al niet door mensen die niet fammilie/vrienden/partner zijn, vooral de stadwacht word elke keer als hij ze ziet door hem uigescholden met allemaal extreem beledigende woorden en bedreigingendat de stadswacht er nog bang van word.
 
- Kapot maken van spullen bijv: verliezen met een spel kan al leiden tot kapot maken van controller.
Auto die mankementen vertoont word afgetrapt door zijn woede op de auto.
Mensen die commentaar geven op zijn gedrag als er openbaar wat gebeurd worden een uitdaging om in elkaar te slaan.
 
- Zodra er iets tegenzit word deze persoon nog heftiger agressief waardoor je soms nog bang word dat hij iemand gaat vermoorden.
 
- Geen gevoel hebben betekent dus ook geen intresse voor andermans stress en problemen maar eigen problemen zijn dan wel weer bespreekbaar.
 
- Verhaaltjes verzinnen om zo intressant over te komen vooral verhaaltjes over slaan en mensen bang maken zijn geweldig voor hem.
 
Ik ben dan een jongen en zie dit bij best veel mensen de laatste tijd (Ook meiden vertonen dit gedrag wel eens alleen minder vaak als jongens)
 
Ik heb ergens gelezen dat dit de oorzaak is van de voeding die wij mensen tegenwoordig krijgen ook hier een voorbeeld van:
 
- Energie blikjes verhogen je uithoudingsvermogen maar ook de agressieve delen van je hersens worden hier actiever van en iemand die veel blikjes energie drinkt heeft dus ook grote kans om deze stoornis op te lopen.
 
- Junkfood en fastfood als je hier te veel van eet verhoogt ook de kans op deze stoornis.
 
Dit zijn enkele voorbeelden maar ons voedingspatroon is een goed voorbeeld voor mensen die op latere leeftijd de stoornis krijgen.
Natuurlijk spelen Drugs en Alcohol ook een rol hierin en ook dit kan de stoornis op latere leeftijd geven, hoewel een Joint roken de agressieviteit in de hersenen verminderd en dus waarschijnlijk de oplossing is: geef je man een joint en kijk of die daar rustig van word.
Alleen de uitwerking is dan weer erger...
 
 
Hoe wij mensen tegenwoordig leven veroozaakt bij heel veel mensen stoornissen met agressie en dat komt omdat de wereld overbevolkt raakt en de mensen constant op elkaars lippen zitten, ook is rust moeilijk te vinden in deze tijden en ook dit werkt mee aan de stoornis.
 
Dus als je zo leest gaan alleen maar meer en meer mensen last krijgen van deze stoornis en dan moet je bij jezelf eens denken: werken wij mensen hier niet een klein beetje zelf aan mee om deze stoornis alleen maar aan meer mensen te geven?
 
Zijn de mensen fout die het hebben? ja/nee iemand die nooit aan drugs of alcohol heeft gedaan is dus in mijn ogen geen boosdoener maar slachtoffer van deze stoornis, moet hij/zij altijd moeten leven met de stress die om hem heen gebeurd`of is er nog hoop voor de persoon?
want als ik al die verhalen hier lees zijn deze mensen dus uitschot op de wereld die verdelgt mag worden, dus alle mensen met stoornissen moeten maar dood gaan?
 
Beetje alles over 1 kam vegen als je mij vraagt, de hulp voor deze mensen moet gewoon verbeterd worden zodat ook zij een kans krijgen om zichzelf te verbeteren.
Pagina12
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Inhoud van deze Site
Welkom op mijn site over Persoonlijkheidsstoornissen.
Op deze site zal ik het vooral gaan hebben over:
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl