mag ik daaraan toevoegen:

Opvallend is ook dat als het de narcist voor de wind gaat, hij/zij dit toeschrijft aan eigen kunnen of prestaties, terwijl tegenslagen altijd toegeschreven worden aan de ander.

 

Mooie site!! Mijn complimenten!!

Dank je wel

 

Mag ik weten hoe je dit weet? (Uit eigen ervaring, ergens gelezen, etc.)

Alvast bedakt!

 

Groetjes, Marcella

Werk als behandelaar in een instelling voor geestelijke gezondheidszorg en heb dus op die manier te maken met mensen met o.a. ook persoonlijkheidsstoornissen...vandaar!

is het ook niet zo dat deze narcistische kenmerken vooral gestoeld zijn op een vals zelfvertrouwen wat fungeerd als afweermechanisme? (methode van overleven in de jeugdjaren) 

 

Ik heb 6 jaar een relatie gehad met een man met nps. (getrouwd) In het begin was hij heel lief en charmant en begripvol. En vertelde veel verhalen over zijn familie die hem lieten stikken. Ik vond altijd dat een verhaal 2 kanten had. Maar in die paar keer dat ik zijn fam. ontmoete kreeg ik ook twijfels, ze deden zo raar en gestrest.

Toen we samen gingen leven, veranderde hij als een blad aan een boom na ong. een half jaar.

Hij dwong me bep. richtingen uit. Gaf mij altijd het idee dat ik alles fout deed, terwijl hij het allemaal zo goed deed. Chanteerde mij en manipuleerde en ik twijfelde steeds meer aan mijzelf. Niemand in de buitenwereld heeft het ooit doorgehad. Op mijn en zijn fam. na.

 

Hij zonderde mij om die reden al gauw van mijn fam. af. Contact werd steeds moeilijker. En als er fam. was, was er een hele hoge dosis spanning. Ik deed veel naar zijn zin om rust en vrede te houden. Hij heeft mijn moeder wel eens helemaal gekleineerd en uitgescholden.

Ik bleef uit angst voor hem en was bang om mijn kind te verliezen. Als hij in goede doen was, was hij een lieve man. Maar meestal escaleerde dat wel weer na een paar weken.

Met zijn kind had hij geen vader kind relatie maar een vriendschappelijke. Hij kon zeer gemeen zijn en ik ben op een gegeven moment naar een therapeut gegaan omdat ik dacht dat er iets aan mij mankeerde. Ook zijn we een aantal keren naar een relatie therapeut gegaan. Deze heeft hij na de 3de keer helemaal verrot gescholden.

De man zat met open mond en gaf later aan dit nog nooit mee gemaakt hebben.

Hij kon praten als een dominee en je geloofde hem ook. Maar hij heeft mij gewoon jarenlang gemanipuleerd en geestelijk mishandeld. Ik leefde enkel nog bij ons huis en in het dorp. Hij was altijd achterdochtig. En ik moest liegen voor de lieve vrede. Ik was erg bang voor hem.

Ik ben blij dat mijn kind en ik niks meer met hem te maken hebben. Hij ziet ons niet meer en ik ben blij dat ikvan hem af ben.

Ik heb nog een paar brieven van hem. En deze zijn ook manipulerend en vol zelfmedelijden. Hij beloofde altijd hulp te zoeken op de moeilijke momenten als hij tot bekering kwam, maar deed het nooit.

 

Dat we elkaar niet meer zien is een opluchting. Ik ben hem dankbaar voor ons kind. Maar verder.....rest er niks. Hij heeft een groot deel van mijn leven afgepakt. En bijna niemand die het gelooft. Want de buitenwereld heeft hem nooit gekenden leert hem nooit kennen. Ik ben altijd de zondebok geweest. Wat dat vertelde hij wel rond. En ik ben mijn vrienden kwijtgeraakt.

 

Laat dit voor ieder een waarschuwing zijn. Dit zijn meestal onmogelijke mensen om mee te leven en ze pakken al je eigenwaarde af.

Heel erg bedankt dat je je ervaringen wou delen.

Zo'n verhaal zegt toch veel meer, dan gewoon de feiten.

 

Groetjes, Marcella

Peetje,

Het lijkt wel of wij met dezelfde man getrouwd zijn geweest!!! Ik ben er vandaag door mijn therapeut op gewezen dat mijn ex een schoolvoorbeeld van een narcist is. Ik lees de beschrijvingen van de stoornis op internet en de schellen vallen van mijn ogen. Het heeft dus niet aan mij gelegen zoasl hij mij bijna tien jaar heeft voorgehouden.

Sterkte.

Evelien.

Wellicht is het interessant om te weten dat er twee Nederlandstalige discussielijsten zijn wat betreft narcisme:

 

voor (ex)partners van mensen met nps

 

voor volwassen kinderen van mensen met nps

 

Groetjes,

Eva

Hey Eva,

 

Ik denk dat die links veel mensen kunnen steunen. Bedankt voor de tip.

 

Groetjes,

Marcella

Ik besef achteraf dat mij een hoop ellende bespaart is gebleven. Ik heb een half jaar een "relatie" gehad met een man, waarvan mij achteraf duidelijk werd dat ik met een narcist te maken had. Hij was pas gescheiden, maar had het nog steeds over zijn vrouw i.p.v ex vrouw. Ik viel op hem door zijn charmes en zijn verfrissende werking op mij en hij heeft ook echt zijn best gedaan mij voor zich te winnen. De sex was fantastisch, maar wel straight to the point, zeg maar. Geen voorspel, niet echt knuffelen en aaien. Hij is verslaafd aan fitness en vitaminenpillen en hij vind zichzelf heel mooi. Dat zei hij ook i.d.d over zichzelf. Ik had wel zoiets van: Dat zeg je toch niet over jezelf. maar hij dus wel. Hij is bedrijfs-psycholoog bij een vliegmaatschappij en heeft de leiding over veel mensen. Ik zei een keer dat hij onmogelijk was...Hij antwoorde dat meer mensen dat van hem vonden. Waarop ik hem vertelde da er dan waarschijnlijk wel een kern van waarheid in zou zitten. Daarop zei hij niets.

Toen hij het voor de zoveelste keer over zijn vrouw had en niet zijn ex, maakte ik de opmerking: Zo,zo...het is wat met jou en je vrouw. En toen werd hij boos en zei tegen mij: begin jij nu ook al. Hij hield er niet van als ik een eigen mening over onze situatie had. Dan kreeg ik een opmerking naar mijn hoofd gesmeten van: Zo, krijg je een eigen mening? Dan verdien je straf en dan legde hij mij over de knie, als een soort spelletje. Ook was ik een keer met hem aan het stoeien. Hij vond mij zo sterk en ik liet mijzelf er niet onder krijgen. Toen werd hij een beetje pissig en zei dat ik wel moest weten wanneeer te stoppen. Hij was per slot van rekening de man en daar mocht/kon je niet van winnen.

ik snap nu waarom hij mij altijd buiten zijn leven heeft gehouden, hij had altijd toegang tot mij maar andersom hield hij mij op afstand van zijn leven aan de andere kant van nederland. ook vroeg hij zich steeds af wat ik zou doen als ik met zijn ex-vrouw zou praten en zij allemaal lelijke dingen over hem vertelde. Hij schilderde zij ex af als een gestoord wijf die hem totaal kaal geplukt had.

Ik kreeg steeds meer het gevoel dat er iets niet klopte aan hem, maar ik kon de vinger niet op de zere plek leggen. Hij vond zichzelf mooi en goed en had daar veel bevestiging voor nodig..van mij maar ook van andere vrouwen. Hij dwong het gewoon af. Hij heeft een topbaan, en daar is hij echt heel goed in. Hij wil steeds meer en steeds hoger, hij houd niet van kneusjes. hij is keihard en hij heeft verschillende keren verteld dat hij een hond is als het er op aan komt. Dan trekt hij strak egoistisch zijn eigen plan (zijn eigen woorden) En als ze het hem echt moeilijk maken, dan zijn ze nog niet jarig enz.

Hij vertelde mij dat mede door zijn werk zijn huwelijk aan diggelen is gegaan. Ik zie het nu anders, hij heeft de verkeerde keuzes gemaakt en heeft zijn werk gewoon altijd belangrijker gevonden dan zijn privé leven. En zijn ex heeft 14 jaar lang door het stof moeten kruipen voor hem en er altijd alleen voor gestaan met de kinderen. Na zijn werk ging en moest hij altijd trainen en kwam dus pas thuis als de kinderen al in bed lagen. Dan ging hij vervolgens slapen op de bank en in de weekenden lag hij veel op bed. Tussen ons is het raar verlopen. Van de ene op de andere dag was ik teveel voor hem en onze relatie was teveel en te intends. Nou ja zeg! We zagen elkaar eens in de twee weken en dat was nog geen 24 uur. Het komt hier op neer: Ik ben geen vrouw die zich afhankelijk opsteld, ik ben juist erg zelfstandig en heb gelukkig mijn eigen menig. Ook ben ik intelligent en doorzie mensen vrij snel. Hij kon niet omgaan mijn mijn puntjes van kritiek, mijn zelfstandigheid en mijn eigen meningen. Ik was er eerst kapot van, ik dacht dat hij overspannen was of depressief. ook dacht ik dat hij misschien een manisch-depressieve stoornis had. Hij gaf mij te kennen dat hij rust voor zichzelf nodig had om niet door te draaien en dat het slecht met hem ging enz. Maar via een vriend van hem hoorde ik dat het gewoon goed met hem ging, niets aan de hand. Toen ik verder ging zoeken in eventuele stoornissen kwam ik bij NPS terecht en toen viel de hele puzzel op zijn plaats. Zijn doen en laten naar mij toe en naar de buitenwereld. Ik denk dat ik blij mag zijn dat ik er zo vanaf gekomen ben, ik zal hem ook nooit laten weten wat ik weet. Want dan heb je de poppen aan het dansen. ik vind het goed en ik weet dat ik niet de laatste vrouw zal zijn die hij pijn zal doen. Hij is gewoon onmogelijk....hij heeft zelf zijn huwelijk verknalt. Hij vertelde mij dat hij niet veel mensen nodig had in zijn leven en nu snap ik dat al veel vrienden/kennissen hem niet meer in hun leven willen. omdat hij keihard, arrogant en gemeen is. Ik ben er klaar mee, hieronder nog een link over narcisten op de werkvloer. Dat schept een heel goed beeld waar zijn personeel mee te maken heeft op zijn werk

 

Ik heb een vrag over de narcistische persoonlijkheids stoornis: Ik moet een verpleegplan op stellen en een eigen casus verzinnen. Heeft iemand een idee wat ik in de casus kan zetten zodat ik makkelijk aan diagnoses kom???

dit is voor een toets op school.

 

Alvast bedankt en mijn complimenten voor de mooie site!!

 

gr susan

Hoi beheerder,

Ik vind mijn reactie toch wel een beetje link worden nu ik me meer en meer in narcisme verdiep. Ik heb heel de nacht niet geslapen omdat ik me zorgen maak over mijn reactie die hierboven staat. Is het mogelijk dat je het verwijdert voor me. Ik zou het  wel heel erg op prijs stellen als ik eerlijk ben ben ik gewoon bang geworden omat ik ook nog steeds gestalkt word.

liefs een bang ding

Ik heb een vriend gehad (13 jaar) die een combinatie had van narcisme en antisociale stoornis.

Later is mij door zijn psycholoog (waar hij maar een paar keer is geweest) verteld dat hij onder de noemer Psychopaten viel.

Ik ga er hier niet verder over uitwijden want ik kan er wel een ecyclopedie over schrijven.

Sinds 4 1/2 jaar is hij nu weg en natuurlijk weer naar een andere vrouw maar ik ben nu heel erg blij dat hij weg is ook al droom ik nog wel vaak over hem.

Ik zou zijn naam wel met koeienletters in de krant willen schrijven met het verhaal erbij hoe hij is, zodat niemand meer in zijn mooie en zielige verhalen trapt.

 

Hey schonelei.

 

Ik heb je voorgaande reactie verwijdert.

Heel veel succes verder.

 

Groetjes,

Marcella

Dank je wel Marcella,

 

grtzzzz Schonelei

hallo lieve mensen,

heb met tranen in mn ogen en open mond dit alles gelezen,dit gaat allemaal over mn exvriend.

jaren lang ben ik gekleineerd en genegeerd en was hij the big boss,zoals hij zichzelf noemde,het was een man met een enorme angsten maar daardoor keihard nr anderen,iedereen moest wijken voor hem,allen hij was beelangrijk,alles wat goed ging kwam door hem,alles wat fout ging lag aan een ander,had echt lak aan regels en wetten,die maakte hij zelf,wilde altijd bedient en aanbeden worden en altijd was het niet snel of goed genoeg,op verjaardagen feliciteerde hij me expres niet en toen mn vader overleed ging hij met vakantie en stuurde een smsje.

elke dag moest ik zn succesverhalen aanhoren en hoe onnozel ik was,als ik lief en meegaand was ging het goed maar zodra ik mn mond open deed ontstak hij in woede,ik kan boeken over hem schrijven,uiteindelijk heb ik de relatie verbroken en hij bedreigede me en wilde me te lijf gaan,het is een sadistische man zoonder enig gevoel vr anderen,mensen en dieren zijn objecten voor hem.....brrrrrrrrr ben echt blij dat ik van hem af ben al heb ik er flinke wonden an vergehouden

engeltje

DAAROM :

 

Bovenstaande voorbeelden herken ik helemaal, ik ben al 12 jaar samen met mijn man, waarvan 10 jaar getrouwd en ben door een hel gegaan. Wij leerden elkaar middels de sportvereniging kennen, ik was getrouwd. Hij heeft heel veel werk gemaakt met charme, aandacht, kadootjes, lieve gesprekken waarbij hijzelf tot tranen toe zijn frustraties vertelde, ik smolt als sneeuw voor de zon en heb me mijn huwelijk uit laten praten.

Door de jaren heen verloor ik steeds meer, in ieder geval mijn vrienden, hij maakte met iedereen ruzie en zorgde ervoor dat ik van hem afhankelijk werd.Als ik niet deed of doe wat hij zegt, volgt er een sanctie, die ging vaak over het hoofd van mijn zoontje, hij heeft zelfs een keer de oogjes uit zijn slaapknuffel getrokken omdat het kind GELOGEN had dat zijn huiswerk klaar was. Ik ben na 4 jaar burnout geraakt en gaf mezelf van alles de schuld, zocht de hulp van een psychiater op, waar wij er eigenlijk uit kwamen dat er met mij niet echt iets mis was.

 

Zo zijn er nog veel meer voorbeelden, van buitenechtelijke ontspanning totaan fysiek geweld, waarbij hij al 2 x aangifte tegen mij bij de politie heeft gedaan dat ik hem naar het leven sta. De politie geloofde het niet en is overdag bij mij komen navragen of het goed met me ging.

 

Opnieuw escaleerde het toen hij een paar weken geleden weer vreemd gedrag vertoonde, hij wilde sex op een "cleane"manier, van de ene dag op de andere , ik vond smsjes naar een vrouw en las die hardop voor, waardoor hij helemaal razend werd en alle berichten snel verwijderde en mij van paranoide gedrag betichtte, hij vond zichzelf integer. Vervolgens vond ik een email waarin hij viagra bestelde die ws nooit is aangekomen, want later zag ik weer een mail waarin hij aangaf 145 euro te hebben gestort en vroeg waar de pillen bleven. Dit ontkende hij in alle toonaarden.

 

Daarna zag ik dat hij op datingsites zat te snuffelen, en zodra ik in de buurt kwam klikte hij naar een andere site, ik kon het in de spiegelruit allemaal zien, dat had hij niet in de gaten.

Zo kan ik nog wel uren doorgaan. Sinds de huisarts en mijn familie op de hoogte zijn, ben ik minder bang voor hem geworden en heb 2 weken geleden gezegd dat hij zijn vrijheid terug kan krijgen.

 

Daar schrok hij van en wilde mee naar de psychiater om er samen uit te komen.

Bij het intakegesprek was hij achterelkaar aan het woord, tussendoor vroeg de psych aan mij of hij altijd zoveel praat, en dat hoorde hij niet eens, hij bleef maar praten en praten, over belangrijke en invloedrijke mensen in zijn leven, dat soort dingen.

 

Ik weet het niet meer, hij gaat wel mee, voor hoelang is de vraag, ik maal de hele dag, moet ik opstappen of de kans aannemen dat het uitgediept wordt?

 

Is dit gedrag narcisme of zou het  add zijn, of hechtingsstoornis?

Op ieder psychiatrisch ziektebeeld is wel een lijn op hem te trekken.

Beste Annabel,

 

Goede raad? probeer nu al afstand te nemen en bescherm jezelf. Focus je op positieve gedachte naar de toekomst toe, dat maakt je sterker, praat er niet al teveel over dat houd de negatieve gevoelens alleen maar in stand.

 

Ik probeer nu inmiddels al een geruime tijd los te komen van mijn inmiddels ex partner, vrouwelijke narcist inderdaad.

Emotionele chantage is dagelijkse kost wanneer ze hun zin niet krijgen, trap er niet in, niet dat ze het niet zouden kunnen uitvoeren maar dreigen is merendeels alleen het doel om dat wat ze willen voorelkaar te krijgen.

 

Stoppen doet het in iedergeval nooit, ze zien het zelf niet, ze zijn toch zo geweldig! Doe je moeite niet verspillen aan deze mensen, mijden en focus op positieve gedachte en of vooruitzichten.

 

Probeer je zelfvertrouwen weer op te peppen door in de spiegel te kijken en tegen jezelf te zeggen dat je het niet meer pikt! het vernederen stopt! en zodoende probeer je andere dingen uit die je er bovenop helpen.

Als je zelfvertrouwen weer wat sterker is dan ben je wat meer resistant tegen de emotionele manipulatie.

 

Je zwangerschap bescherm door jezelf beter te gaan voelen en uiteraardt fysiek niet te laten mishandelen.

 

Trek op met vrienden, familie die bereid zijn ook te investeren zodat je er boven op kan komen. voel je niet schuldig echte vrienden en familie begrijpen het zeer zeker, zo niet dan praat er over en spreek iets af.

 

 

Als het helpt dan lees meerdere verhalen van slachtoffers, mij heeft het in iedergeval zo nu en dan wat steun gegeven, alleen al het inzien dat het nooit veranderd geeft een goed voedingsbodem je voeten stijf te houden en hem niet terug te nemen.

 

Veel sterkte

 

 

Oja, evt mogen jullie ook mailen als je het echt moeilijk hebt.

 

 

De impact van het samenleven met zo'n mensen is zo groot, als je je verhaal vaak ergens doet dan geloven ze je gewoon niet. Het is toch zo'n goed mens, hoe kom je erbij? alleen al door die reactie's ga je nog meer twijfelen aan je eigen beoordelingsvermogen, en je zelfvertrouwen neemt alleen maar meer af.

 

Gr

 

Dag allemaal,

 

ik heb sinds een jaar een relatie met iemand die leidt aan een persoonlijkheidsstoornis niet anders omschreven, in feite een combi van cluster B. Zijn kenmerken zijn vooral narsistisch en bordie-achtig. Verder is hij in behandeling voor zijn stoornis. Deze behandling is gestart na het volledig instorten van deze persoon tijdens een opeenstapeling van verliezen.

 

Ik lees hier veel berichtjes van angstige en woedende slachtoffers...die raken mij zeer en roepen ook veel herkenning bij mij op. Dus dacht ik bij mezelf, misschien kan ik wel enige tips geven en ook enige positieve zaken vertellen over deze mensen.

 

Nu heb ik misschien wel het geluk dat mijn vriend geen full-blown narcist is in de waarste zin van het woord, maar vooral veel kenmerken heeft en dat hij al een jaar in behandeling is en ikzelf ook enige ervaring met 'moeilijke mensen' heb.

 

Anyway, ik heb ook even nodig gehad om door de charmes heen te prikken...en ik heb ook even nodig gehad om te merken dat alle complimenten een staartje hebben. Het kleineren op een hele uitgekookte  bewuste manier, waardoor hij op een voetstuk komt en jij als dommertje er naast staat. Het egoisme. Het onophoudelijk flirten, of naar andere vrouwen kijken, zijn sterke verhalen etc.

 

Hoe ik ermee om ga....ik spiegel, wat hij met mij doet doe ik met hem. Klinkt misschien een beetje kinderachtig, maar het is vaak de enige manier waardoor hij VOELT wat hij met de andere doet....en het werkt uitstekend.

Verder benoem ik vaak zijn verborgen intentie...bv als hij zegt dat ik iets heel erg goed kan...dan zeg ik wat wil je dat ik voor je doe en probeer dat eens gewoon te vragen.

Wat ik echter niet spiegel zijn zijn complimenten...ik geef hem heel weinig complimenten, enkel als ik het echt zo meen.

 

Alles wat de narcist doet heeft als doel positieve bevestiging te verkrijgen van zijn bestaan. Hij wil een bijzonder iemand zijn en meent dat alleen te kunnen door de bevestiging van de ander. Hij heeft andere mensen nodig om hem te voeden in zijn grootheid...hier draait zijn leven om, grootheidsvoedsel krijgen.

 

Wil je van een Narcist af, geef hem dit voedsel niet en hij zal ergens anders naar voedsel zoeken. Wil je een duurzame relatie met de narcist, laat merken dat jij de heerser van het voedsel bent dat hij daadwerkelijk nodig heeft om gelukkig te kunnen zijn.

 

Ik heb heel veel plezier met mijn vriend...wij kunnen lachen, feesten, beesten, op vakantie, met familie, altijd druk met 'bijzondere dingen doen'. En ik heb hier ook een keuze in, het is niet wat hij wilt gebeurd!

 

In mijn de familie zijn zijn sterke verhalen bekend....dus daar wordt dan gezegd: DAAR GAAT IE WEER MET ZIJN VERHALEN

 

Mijn vriend is in behandeling, hij vindt het verschrikkelijk hoe hij met mensen omgaat (in eerste instantie natuurlijk omdat hij hierdoor veel vrienden heeft verloren), maar nog veel erger vindt hij dat dit een automatisme is. Hij kan en weet niet anders. Dit moet hij nu leren, een gedragspatroon waar hij meer dan 30 jaar op geoefend heeft en volledig in zijn systeem zit wil hij veranderen. En ik mag er de vruchten van plukken :o)

 

Als je een relatie met een narcist in goede banen wilt leiden, zul je zelf stevig in je schoenen moeten staan, weten wat je wilt, goed je eigen grenzen kunnen bepalen, over hele goede comminicatieve vaardigheden beschikken, over een gezonde dosis humor beschikken, inzicht in het fenomeen narcisme en hun gedragingen, af en toe een gezamelijk gesprek bij de psycholoog en je niet identificeren met hetgeen je soms allemaal voor je voeten geworpen krijgt.

 

Wat ik eigenlijk nog wilde vermelden is dat narcisten of welke persoonlijkheidsgestoorde mensen niet hebben gevraagt om deze stoornis. Zij hebben dit als kind opgebouwd om zich tegen dreigende invloeden te beschermen. Vroeger was het heel functioneel wat zij deden, op volwassen leeftijd blijken hun strategieen nog steeds die van kinderen te zijn om zichzelf voor de dreigende buitenwereld te beschermen. Zijn lijden is vaak groter dan dat wat hij zijn slachtoffers aandoet.

 

Nog 1 laatste opmerking voor alle vrouwen:

 

Je bent vrij om te gaan en te staan waar je wilt, je hebt keuzes. Er zijn meer dan voldoende instanties voor hulp voor vrouwen. Angst verstart en daardoor blijf je vaak vastzitten in je cirkeltje. Als je bang bent voor je partner moet je weg, angst is het tegenovergestelde van liefde!!!

 

Bedankt dat ik ook even mijn verhaal kwijt kon

 

groetjes en sterkte

Positivo

 

 

 

 

 

ik ook herken deze verhalen, en ben blij dat ik hier verhalen vind waarin ik een antwoord gevonden heb op al mijn vragen.

Ik ben ook het slachtoffer geworden van een charmante narcist, ik heb heel veel van hem gehouden, en eigenlijk als ik het mezelf toeken hou ik nog van hem; ik denk dat dit trouwens nooit overgaat.

Ik had echt niet door hoe zo een mensen functioneren, en kwam zodanig in een wereld terecht die ik niet kon , en ook niet verstond.

Het ene moment aantrekken, het andere moment afstoten; altijd verhalen over andere vrouwen die hij ook graag zag, en vooral die hem heel graag zagen.

Hij belde me alle uren van de dag, en dan raasde hij uren door aan de telefoon, ook op mijn werk belde hij, en als ik dan zei dat er klanten waren en ik moest afhaken, was hij boos, en zei als het zo zit laten we dan ophouden met onze vriendschap; ja want volgens hem was het alleen vriendschap, ook al knuffelden wij en kusten elkaar als verliefden, maar hij vond dat het vriendschap was, geen liefde, soms belde hij me dat hij zelfmoord ging plegen wat me gek maakte van angst, ik vond dat allemaal raar maar liet het allemaal gebeuren omdat ik zo verliefd was en hunkerde naar zijn aandacht.

Hij kon ook zo lief zijn, en je op een verhoogje zetten, vooral in de begin fase van onze vriendschap/liefde relatie.

En dan opeens hoorde ik niks meer van hem; ik had toen al door dat ik afstand moest nemen, en ik probeerde dan ook om geen contact op te nemen met hem. Dit waren voor mij moeilijke tijden, ik was ook zo verliefd maar toch slaagde ik erin na vele tranen en slapeloze nachten om afstand van hem te nemen.

Maar dan opeens na weken, was hij weer aan de telefoon, vroeg hoe het was, deed alsof er niks was gebeurd, en begon weer zijn veroveringsoffensief, en ik tuimelde er terug in, en zo gaat het nu al enkele jaren, ik ben zo moe geworden van al die emoties.

Ik vind het dan ook fijn dat positivo hier eens een positieve noot laat klinken, zo heb ik toch nog wat hoop; want ik denk dat ik hem nooit kwijt raak; ik wil dat eigenlijk ook niet, maar ik weet nu dat ik nooit met hem zal kunnen samenwonen, want dan zal al het mooie dat er ooit is geweest stuk worden gemaakt; en dat wil ik niet; ik wil de mooie momenten koesteren en mezelf voorliegen dat ik verliefd ben geweest op een bijzonder iemand.

bedankt aan iedereen die hier een tipje van de sluier voor mij heeft willen oplichten.

nogmaals bedankt; ik heb hier veel aangehad om te begrijpen hoe zo iemand functioneert.

 

 

Hallo,

Ik heb een relatie gehad met een narcist die zes jaar heeft geduurd. En om heel eerlijk te zijn heb ik er nog steeds last van. Hij is zelf weggegaan zogenaamd omdat hij stikte bij mij. Maar eigenlijk is hij weggegaan omdat ik hem een spiegel voorhield, omdat ik (eindelijk) doorhad hoe hij in elkaar zat. Hij is uit vrije wil weggegaan en dan heb ik gezegd OK ik zet andere sloten op de deur en haal zijn kleren weg, dit ook op advies van zijn zus. Hij is mij beginnen stalken en kwetsen tot voor zes weken en toen heb ik gezegd het is genoeg geweest. Ik hou nog van die man want ze hebben ook positieve eigenschappen maar ik wil absoluut niets meer met hem te maken hebben want hij maakt mij kapot. Iemand heeft mij gezegd zo'n mensen vermoorden je geestelijk. Hoe waar is dit. 

Weet je wat mij zo boos maakt is dat die mannen (of vrouwen) overal mee weg komen. Weinig mensen durven of willen reageren tegen hen en dat maakt hen ook zo machtig. Zijn eigen zussen en broers hebben mij wel gesteund en verteld wat ze van hem dachten maar in zijn gezicht zijn ze altijd vriendelijk. En inderdaad het zijn altijd de anderen, ik spoor niet goed mijn kinderen doen alles verkeerd en mijn vrienden zijn niet interessant genoeg.

Het is een lange pijnlijke weg om je wonden te likken en terug je leven in eigen hand te nemen. En zoals ik eerder ergens las denk ik inderdaad dat dit niet meer over gaat.

Fijn om herkenbare dingen te lezen op deze site trouwens.

Ik heb op het moment een relatie met een man met narcistiche persoonlijkheidstoornis de verhalen herken ik en mijn vriend vind zichzelf geweldig en schuld ligt altijd aan de andere zijde. Hij is eigenaar van een zaak en zakelijk is hij ook een enorme egoist hij brand mensen af tot op de grond maar gelijkertijd paait hij mensen om hem geweldig te vinden.Hij paait mensen die hij zelf later nog eens kan gebruiken. Hij kan soms heel lief zijn anders was ik nu niet meer bij hem. Maar dat komt ook dat ik veel accepteer en soms naar zijn pijpen dans tot op zekere hoogte dan dat heeft wel tot gevolg dat ik soms aan mezelf twijfel als hij keer op keer de schuld bij mij ligt . Als het mij echt te hoog zit schrijf ik hem een brief of kaart waarin ik ook zijn goede kanten benoem en deze lees hij zorgvuldig en bewaard ze ,sterker nog hij vraag er zelf om en bij het lezen van een brief kan hij zich niet corrigeren en dringt het tot hem door. Ik zal niet zeggen dat het makelijk is en het ook niemand aanraden om een relatie te behouden met een nps partner maar ja er valt mee te leven  en hij heeft ook zijn goede kanten. En daarbij komt dat ik het ook een beetje als een uitdaging zie.

Hallo allemaal!

 

Jullie hebben niets voor niets op internet gezocht naar narcisme of een andere term richting dit gedrag. Ik ben zelf momenteel een boek aan het lezen met verhalen en uitleg ernaast betreffende een relatie met een narcist op zowel werkvloer als in privé en relationele sfeer.

 

Boek: Marie-France Hirigoyen, Pesten en treiteren heet het boek.

ISBN 90-284-1914-4.

 

Beste medemens lees dit boek goed!, herken je zoveel overeenkomsten en bezorgt het je kippenvel, ga, neem je keuze waar je recht op hebt en ga.

Zet de eenzaamheid om naar positieve energie om je leven weer vorm te geven en te gaan houden van de dingen waar je toen ook van hield.

Herstel de connectie met jezelf, en vertrouw op je gevoel. Intuitie is je vriend niet je vijand, schakel je intuitie weer in en leef ook weer eens voor de afwisseling je eigen leven.

 

Heel Veel Succes......

Hee,

Ik ben nu 16 jaar en bij mij heeft men ook kenmerken van

NPS gevonden.

Ik ben er niet zo blij mee als ik die dingen lees over NPS op internet, maar

het grootste gedeelte ervan klopt wél helaas.

Ik ben nu ook erg bang dat ik straks al mijn vrienden kwijt ben omdat ik nogal arrogant kan doen of mijn vrienden gebruiken om er zelf beter (populair) van te worden.

Vooral als er een of twee dingen fout gaan op een dag dan komt er vaak een woedeuitbarsting, en soms probeer ik mezelf dan te verwonden door middel van mesjes of andere scherpe voorwerpen. 

Er wordt ook gezegd dat sommige mensen met NPS heel erg graag aandacht willen hebben, en dat is met mij ook het geval.

Ik verlang verder ook weer niet naar verkering, omdat ik het liefste mezelf, voor mezelf heb, om het maar even zo te zeggen

Dag jongen van 16,

 

Persoonlijk vind ik 16 jaar wel een beetje jong om een definitieve diagnose NPS te stellen. Ik zou proberen je wat meer te richten op je gedrag en hoe je met je vrienden om gaat etc. en wat minder op een eventuele narcistische persoonlijkheidsstoornis, denk aan de zogenaamde self-fulfilling prophecy.

 

Maar ik ben geen psychiater of psycholoog! Groetjes,

Daniel

Beste bezoekers van deze site,

 

Na deze verhalen te lezen, heb ik nog niet echt zicht gekregen wat de beste manier is om met NPS om te gaan. Ik ben zelf groepsleider in een JJI. Ik heb een collega waarvan ik denk dat hij duidelijke kenmerken heeft van NPS echter heb ik nu de vraag hoe ik daar het beste mee om kan gaan?

 

Verder ben ik nieuwsgierig of NPS te behandelen is en zo ja hoe gaat dat in zijn werk?

 

Hoop op reacties.

 

een groepsleider

Hallo,

 

Ik ben voor school een werkstuk aan het maken over Narcisme, ik vind het interessant en zou graag een ervaringsverhaal van iemand lezen. Hoe je je voelt en wat je doet. Van iemand die het van buitenaf mee heeft gemaakt is ook goed, maar die kan ik al genoeg op deze site vinden zo te zien.

 

Bedankt.

 

Groetjes,

 

Kiki

Hallo ,Ja ik zit nu op een vlug adres,ben 36 jaar getroud met een narsist en mogelijk meer persoonlijkheids storingen,heb dan nu eindelijk mijn scheiding aangevraagd, mijn man dreigt dat hij het huis in brand steekt,,maar haalt eerst alles eruit wat voor hem belangrijk is,ook dreigt hij mij dood te maken.

Hij dreigt zeker al zo"n jaar of vijf,maar doordat hij ook nog drank gebruik met medicijne werd het leven ondraaglijk.hij heeft mij mijn hele leve afhankelijk van hem gemaakt,maar dit gaat nu eindelijk hoop ik veranderen.

Ik ben niet meer onzeker ,heb gelukkig veel mensen die van mij houdenen mij steunen.,maar toch ben ik nog heel bang voor deze man.het dreigen wat hij doet ook na mijn vrienden en mijn familie is veschrikkelijk,hij laat zelf op internet van een andere narsist dingen zetten wat gewoonweg verschrikkelijk

zijn,alleen maar dat mensen of bekende denken wat een verschrikkelijkmens ik zou zijn,hij heeft geen vrienden die heeft hij niet nodig zegt hij,er mocht zelfs geen bezoek meer thuis komen,het laaste bezoek dat bij ons was zij hij ik vergig in zijn eten deed omdat hij na het eten maagpijn had en als hem iets zou overkomen hij al iemand had ingelicht ondezoek te laten uitvoeren.

Hallo,

 

Ik heb nu een aantal jaar een relatie met een narcist, wat een hel.

Ik wil eigenlijk zo graag bij hem weg, maar kan het niet aangezien ik een dochtertje van hem heb en die wil ik daar niet om het weekend alleen achter laten. Heeft iemand er ervaring mee hoe ik dit aan moet pakken?

 

 

Alvast bedankt

 

Als je wil vertrekken bij een narcist, doe het nu, regel een goede advokaat, zonder dat hij het weet, regel je verhuizing, zonder dat hij het weet, en vertrek samen met je kind.

Hou rekening met de enorme nasleep

Er is een forum, leven met narcisme. een absolute aanrader

 

veel sterkte

 

Jessie  

hallo ,

Een bericht van een vrouw die getrouwd was met een bordeliner en nu een zoon heeft van deze man en waar een narcistische p.s. is vastgesteld. Ik ben heel blij dat ik veel herkenbare verhalen lees. De "buitenwereld" weet echt niet wat voor vreselijke dingen je allemaal hebt meegemaakt. Onze zoon is nu 18 jaar en al twee jaar uit huis. Vanaf zijn 14 jaar zijn we al bezig om goede hulp te krijgen. Nu na twee jaar zegt de hulpverlening "hier heb je hem weer terug" en begint alle ellende weer opnieuw voor ons. We zijn helemaal op, het eet al je energie op. Hij voelt geen verantwoordelijkheid naar niemand toe. Heeft geen inlevingsvermogen.En regels zijn voor hem niet gemaakt. Hij liegt en bedriegt en steelt omdat hij vindt dat hij dat verdient heeft wat hij meeneemt. Hij is niet gemotiveerd om te worden behandelt en dus gaat het lijden door voor ons. Mijn vraag is zijn er meer  ouders die een kind hebben met een p.s.? Hoe is jullie verhaal en hoe redden jullie het? Ik heb namelijk contact met de hulpverlening en wil gaan praten over het "niemandsland" waarin je terecht komt als je kind niet meer gemotiveerd is voor de hulpverlening.  Het is toch van de gekke dat mijn kind nu eerst dusdanig met justitie in aanraking moet komen dat hij dan in de toekomst een rechter tegenkomt die hem laat opsluiten en behandelen!  Ik ben ervan overtuigt dat mijn kind niet inzicht genoeg heeft om te kunnen beslissen of hij hulp nodig heeft ja of nee. En dus recht heeft op een goede begeleiding voor de rest van zijn leven. Ik wil heel graag reacties zodat ik met een goed verhaal kom en we in Nederland gaan kijken wat in het belang is van de patient, familie en omgeving en de maatschappij. Nu krijgen we steeds als antwoord dat iedereen ons heel goed begrijpt maar dat de wet nu eenmaal zo inelkaar zit en ze niets voor ons kunnen betekenen aangezien hij meerderjarig is . Dit kan toch niet waar zijn!!!!!!!!

 

Teleurgesteld

 

Teleurgesteld:

 

Onderstaand forum kan je beter wegwijs maken, hier komen mensen met ervaring met narcisten als partners en naaste familie en kinderen van narcisten.

 

 

 

 

niet aarzelen om een kijkje te gaan nemen en om raad te vragen.

 

succes en sterkte

jessie

 

jessie

Hoi Marcella,

 

na bovenstaand bericht nog eens te hebben gelezen, vind ik het toch een beetje eng om het te laten staan (teveel herkenbare dingen) en hou ik het liever voor mezelf. Zou je het misschien voor mij willen verwijderen? Bedankt alvast!

 

groetjes Maaike

Hey Maaike,

 

Sorry dat het even duurde..

Maar ik heb je bericht verwijderd.

 

Groetjes,

Marcella

Dank je wel en succes met je mooie site!

Wat een mooie site en wat super dat mensen hun verhalen hier eerlijk delen.

Ik ben zelf een ex of nu toch weer niet, van een een man met de diagnose, NPS-BPS-DIS-MDS!

 

Een jaar gaat het nu al zo voort, nu zelfs met de politie erbij die mij moete beschermen door zijn "oplopen" aan mijn deur..en die ook nog eens pogen mij van hem los te maken.

 

Ik ben het voor hem, ja van mij houdt hij..en dan opeens nadat het een poosje lekker loopt...bam, zit hij achter mijn rug op internet vrouwen te zoeken! Ik maak het dan weer uit hetgeen hem niet schijnt te boeien

en och ja, 5 weken daarna is hij er weer! En hoe! Hij stalkt me, bedreigd me, wordt zo enorm agressief dat de gehele buurt in rep en roer is en ik de politie weer eens moet bellen en opeens ben ik dan weer zijn vriendin!?!

 

Onzeker en kapot heeft het me gemaakt, krabbel met moeite de zoveelste keer overeind..en gisteren was het weer raak, de bel-terror begon weer.

Nu dacht ik: ik ben geen 112 maar ik doe open, kijken wat hij te zeggen heeft.

Huilen huilen huilen, ik hou van je ik hou van je etc etc..op de vraag waarom hij me "bedriegt" met internetdating..komt altijd nog geen antwoord...hij veegt het radicaal van tafel...hij forceerde me tot knuffelen en liet me niet los, hij huilde zich wat weg, ik was de ware voor hem..

 

Ik ben lam en kan niet meer huilen..wil er niet  meer intrappen...het is zo moeilijk...dat kan toch geen relatie zijn iemand die op internet naas jou even behoefte heeft aan andere contacten? Op zo'n momenten kan ik doodbloeden, laat staan ik heb een probleem!

 

Vinden die mensen je met vlagen leuk, is het nu allemaal spel of menen ze het op tijden dan wel oprecht?

 

Ik hou helaas altijd nog van hem, ondanks alles wat hij me aangedaan heeft, fysiek en geestelijk geweld, manipulatie, dreigementen, stalking, me bedriegen op datingsites....hij heeft echt aan de andere kant een zeer lief karakter...alleen dat zie ik ms maar 2x per maand!

 

xx Mij.

Hallo,ik wil effen mijn verhaal kwijt.Mijn oudste zoon heeft een vriendin waar hij twee kindjes mee heeft.Al jaren kennen wij die vriendin als een manipulatief iemand die altijd in de belangstelling wil staan en vooral heel veel aandacht van mijn zoon verlangt.Als hij op zaterdag moet werken is ze kwaad en zegt dan dat ze ziek is ,legt haar in de zetel;laat haar kinderen hun plan trekken zodat mijn zoon niet kan gaan werken met een gerust hart.Op die manier heeft hij zijn job van de zaterdag gestopt.Dat heeft ze zo volgehouden tot hij er mee stopte.Wij '(mij man en ik wonen naast hun).Mijn man ging bij hun thuis wat karweitjes opknappen terwijl onze zoon gaan werken was.

Onze schoondochter was weeral ziek.Op een dag kwam onze zoon me vertellen dat mijn man handtastelijk was geweest met zijn vriendin.En dat mijn man had staan loeren aan het badkamerraam terwijl zijn vriendin in de douche zat.Toen hij ons het uur van die badkameraffaire zei ,wist ik dat het niet kon zijn,het klopte niet.IK zei het aan mijn zoon en schoondochter dat het niet kon en toen verzon zij een ander verhaal,dat het waarschijnlijk uit angst was van mijn man dat ze hem had zien staan aan het badkamerraam.

Het slechtste van alles is dat mijn zoon haar voor 99 porcent gelooft .Dit spelletje is hier al een paar maand aan de gang en wij zien nu zelfs de kleinkindjes niet meer.

Zij zegt "Van mij mogen ze komen hoor maar niet van jullie zoon"

Maar de dag erna staat ze buiten en verbied ze de kindjes te kijken naar ons.

In mijn ogen heeft die vrouw NPS,daar ben ik zeker van ,om zo'n leugens te vertellen en zien hoe wij afzien maar toch geen ene stap terug zetten,vreselijk.

Ik heb geprobeerd het duidelijk te maken aan mijn zoon maar hij wil niet luisteren en ziet blijkbaar niet hoe zijn vriendin in elkaar steekt.Ze kan hem zo goed overtuigen,ze doet zelfs kaarsen branden om de waarheid te doen uit komen.

Mijn man en ik zijn kapot van verdriet en zijn kwaad om het onrecht die we werden aangedaan.

Hoe kunnen wij de ogen openen van onze zoon? we zijn hopeloos.

Wat doet het goed om te lezen dat je niet alleen bent in zo'n helse stuatie.

 

Mijn vader is een zware NPS lijder, al weet hij het niet van zichzelf, en vind ie dat ie geen hulp nodig heeft.

Tja, hier ben ik weer MIJ. Vanaf begin september ben ik met mijn ex weer samengekomen die aan bijna alle persoonlijkheidsstoornissen lijdt wat je maar kunt bedenken en het ging goed. Goed, in die zin dat ik dat rare gedrag van hem nu wel leek te begrijpen en ik me daarom niet zozeer bekommerde.

 

Als hij woede-aanvallen kreeg, stapte ik op of rende weg. Hij lijmde dat al weer snel via de phone maar ik zocht mijn rust.

 

Gezellige weekends met de familie, uitjes en ik werd op een voetstuk gezet.

Ik was het, jawel, de ware en ik werd zelfs murw van zijn spontane bezoekjes, hij liet me niet met rust.

 

En sinds een paar weken ben ik op een datingsite aan het checken of hij daar niet toch op eoa manier actief is, aangezien ik foto's van andere vrouwen op zijn pc heb gevonden.

 

Ik was me niet zeker, maar gezien zijn schrijfstijl heb ik de aanval opeens geopend nadat hij me met het eten liet stikken en opeens niet meer kwam opdagen.

 

Ik heb het hem gezegd vertel ik, helemaal!

En wat gebeurt? Meneer is opeens van de datingsite af, dus was het hem toch weer!!!

 

Vier x ben ik verraden door die vuile Narcist, VIER X! Hoeveel kan een mens hebben, ik ben op, vertrouw sowieso geen mannen meer en in mijn hoofd is het chaos. Ik ben er WEER ingetuimeld, vind je het gek, ik ging mij echt onderdeel voelen van de familie en vriendenkring, maar het gaat nl meer om het aanzicht: Kijk, ik heb een vriendin en jullie liggen in scheiding.

 

Kapotslaan, dat moesten ze hem en voor mij alle mensen die een persoonlijkheidsstoornis hebben en GEEN hulp of medicatie willen!

 

NARCISTEN MAKEN JE KAPOT!

 

Ik heb geen idee hoe ik hieruit kom, ik voel me zo lelijk en zo waardeloos,

ik moet nu alweer huilen terwijl ik dit typ. En mijn vrienden hebben me al duizenden keren gewaarschuwd. Moe, moe en nog eens moe ben ik,

wil slapen en eigenlijk nooit meer wakker worden.

 

Liefs, Mij.

hallo allemaal

 

wat een herkenning!

mijn moeder woont al bijna 10 jaar samen met zo"n vreselijke man en wij zien haar meer en meer veranderen in een zenuwachtige vrouw die maar met haar hoofd loopt te schudden.ze beweert dat ze erg gelukkig is met hem,maar weten dat dat niet zo is.ze hebben geen vrienden en zijn altijd met zn tweeen en als ze eens weg gaat dan belt ie haar om de haverklap,alleen zijn kan ie ook al niet.hij zet iedereen neer als karikatuur,ziet alleen hun slechte kanten en heeft voor iedereen een bijnaam.het meest verdrietige vind ik dat mijn moeder ook erg negatief doet over anderen en dat terwijl ze eens een heleboel leuke vrienden had!het lijkt wel of hij mijn moeder afhankelijk van hem heeft gemaakt!tja wat moet je doen he,het is haar leven en ze zal toch zelf het inzicht moeten krijgen maar ik ben mijn verhaal even kwijt en ik hou heel erg veel van mijn moeder!

 

liefs sandra

Hi,

 

Graag wil ik mensen even attenderen op een forum voor slachtoffers van narcisme.

 

Uit ervaring weet ik dat het erg steunend en fijn kan zijn om je verhaal met lotgenoten te delen. Vandaar een forum, opgezet door herstelde slachtoffers die nu zo ver zijn dat zij een luisterend oor kunnen zijn voor de verhalen van slachtoffers en goede adviezen en tips kunnen geven.

 

Hartelijke groet.

Twee collega's zijn "uit de kast getreden". Hebben dus beide een relatie gehad met deze persoon. Zij kunnen het niet langer aanzien dat een narcistisch-theatrale collega haar fantasie nu botviert op een andere collega en gaat trouwen en inwonen.

 

Vertrouwenscontactpersoon is door ons ingeschakeld. Hoe kunnen we deze college behoeden voor de gevolgen van deze beslissing? Het is te laat. Nee, wij zijn niet jaloers, hebben ingezien hoe deze femme fatale werkt. Zijn bezorgd om de gevolgen voor deze collega.

 

We kunnen de verhalen nu naast elkaar leggen en zien hoe zij de rollen heeft ingevuld. Iedere keer een andere rol met variaties op de hoofdlijn. Om te janken. Wij nemen haar niets kwalijk, zij is wat zij is. Maar wij willen onze collega behoeden voor een misstap, zijn te laat om te kunnen reageren.

 

Geen mogelijkheden om via de werkgever een actie te ondernemen, het zij zo. Puin ruimen als het leed geschied is, een andere optie hebben we niet. We voelen ons belabberd, maar kunnen niets uitrichten.

 

We kennen al haar variaties op hetzelfde verhaal, de leugens, het "ik ben de beste hier"- verhaal, alles is nu open en duidelijk. Van alle, op deze site beschreven, kenmerken kunnen we boeken vullen.. Het houdt niet op. Zij is niet te helpen op dit moment, haar nieuwe relatie nog minder.

Wij moesten onze bek dichthouden op het werk, zij vertelde wat ze wilde aan wie ze haar verhaal kwijt wilde. Eerlijkheid en openheid zijn ver te zoeken in deze relaties. Nu afkerig en geen contact meer, ze draait zich om als ze een van ons ziet, wij bestaan niet meer voor haar. Aardig, goed uitziend, collegiaal, op handen gedragen, perfectionistisch, maar een echte "femme fatale".

 

Wij herkennen alle verhalen op deze site in haar gedrag. Zijn niet verbitterd, slechts bezorgd voor de gevolgen in haar nieuwe relatie. Hoe lang nog tot het fout gaat?

 

F en E

Ook ik was getrouwd met een narcist en kwam hier veeeel te laat achter. Hij heeft hemel en aarde bewogen om de boel te bedriegen en nog weet ik niet wat er op mijn pad zal komen door deze man. Hij heeft zelfs zijn moeder zo gemanipuleerd dat oma haar kleinkinderen niet meer ziet Hij praat alles zo aan elkaar en zijn moeder gelooft hem nog steeds Ik heb veel te laat ingezien wat hij allemaal heeft uitgehaald, maar er staat geen straf op dus het leven gaat door. Ik hoop dat hij ooit gestraft zal worden.

Ooit schrijf ik alles op en het wordt een BESTSELLER

hi,

 

Ik heb een vraagje,

 

Ik heb zelf een moeder met nps. Maar ik vraag me altijd al af hoe je zulke mensen zover krijgt hulp te zoeken. Ze hebben immers een grootheidswaanzin en zien (in ieder geval mijn moeder) hulp dan ook als een complot (fantasie) tegen zichzelf. Het zou voor mijn hele gezin goed zijn als ze hulp zou zoeken maar dat krijgt niemand voorelkaar. Of moet het moet wel heel erg uit de hand lopen....

erkent iemand zich hierin??

 

groeten

Goedendag,

Ik heb nooit vermoed dat ik met een narcist getrouwd was, maar dan zeiden anderen dat dat wel zo was.... maar ik kende het hele begrip niet bleek nu.

Nu zitten wij midden in een scheiding, omdat meneer voor de 3e keer is vreemdgegaan, en heb ik hem voorgoed de deur gewezen. Hij was al meer dan een half jaar weer sexueel aktief met een ander en ik was de mooiste, de liefste en noem maar op. Hij woont inmiddels bij haar en ze passen ook bij elkaar hoor. Zij is al 2 x eerder getrouwd geweest en heeft 2 kids die ze 1 weekend in de 2 weken heeft. Om een lang verhaal kort te maken; bijna wekenlijks valt hij onze kids en mij lastig...we moeten dit en we moeten dat.....of ik even dat voor hem wil regelen en dan en dan komt hij even langs. Wat ik vraag of doe, hij negeert het en vraagt alleen zijn eigen vragen. Naar de kinderen kijkt hij niet om. Hij zegt dan, als hij ze tegenkomt, dat hij van ze houdt en ze mist en dat hij bereid is voor hen te betalen. Echter als ik dan de volgende dag een brief krijg van zijn advocaat met de melding dat meneer een ander en groter huis wil en dus minder voor zijn kids wil betalen denk ik...oh....weer zo'n narcistische aanval?

Hij voelde zich altijd te goed voor mijn vrienden/familie/kennissen en vond het nodig om mij openlijk te vernederen door in andere dames hun borsten te knijpen bijvoorbeeld. onze kids kregen een sneer als ze teveel lawaai maakten en hij bepaalde wat er werd gegeten of gekocht. Hadden de buren een grote tv? Dan moest die hier ook komen? Heeft A een nieuwe auto? Dan kregen wij die ook. Hij was altijd goed, fantastische man, mooi, knappe vent (vond ie zelf dan he?) en bleef hierover doorgaan. Gebruikte mij om zijn doelen te bereiken en wij moesten ons altijd aanpassen aan zijn gedrag. Slapen op de bank? Stilte dan hier. Als wij vroegen waarom hij niet boven ging slapen was het zijn huis en hij bepaalde zelf wel waar hij ging slapen. Als hij nachtdienst had moesten wij stil zijn omdat hij niet kon slapen en ga zo maar door.

Ik kan uren doorpraten maar mede door familie, vrienden en kennissen (zelfs van zijn kant) is mij duidelijk geworden wat een giga narcist het is.

Laatste melding is dat ik met de kids ala minute uit onze koopwoning moet vertrekken omdat hij er met zijn nieuwe gezin wil wonen en dat ik nu niet en nooit niet iets van hem zal krijgen.

Het gekke is; ik vind het nog zielig ook! Hoe kan iemand zo zijn? Waarom heb ik het niet gezien (en anderen wel)? Ach, een wijze les die mij nog lang zal heugen.....na jah...heugen... het gaat goed komen met ons hoor, zowel de kids als ik zijn blij met zijn vetrek en het feit dat wij nu wel gezellig aan de tafel zitten en kunnen praten als we dat willen en dat we kunnen zappen als 1 van ons dat wil.

Wat een verademing!

Motto; 'let goed op, luister naar anderen en denk vooral aan jezelf. Als je denkt met een narcist te maken te hebben, kies eieren voor je geld en stop met hem/haar'.

Sterkte in de strijd.

Geen zorgen om ons, wij gaan het redden al is het niet makkelijk.

Groet Joostje en de kids

Hoi Joostje,

 

Ik heb een vraag aan je, hoe doe jij het met de kinderen? Gaan zijn nog wel naar hem toe, of te wel, zorgt een narcist wel goed voor zijn kinderen? Ik heb namelijk een dochter en kan/ durf haar niet alleen bij hem achter te laten. Helaas heeft hij wel recht op een omgangs regeling met haar. Hoe ga jij hiermee om of heb je eventueel tips voor mij?

Ik hoop dat je dit leest en een antwoord voor mij hebt, want ik heb er erg veel moeite mee.

 

Groetjes

Hoi ? (bericht van 04-02-2009 21.34. uur),

 

Ik zou hem wel met de kids vertrouwen, maar ze willen hem totaal niet zien. Binnenkort moet de jongste bij de rechter komen en ze heeft een en ander op papier gezet om daar te vertellen. Denk dat jouw kind nog klein is? Dan hebben ze inderdaad recht op de omgangsregeling en is het lastiger. Ik weet wel dat een narcist niet goed voor zijn kinderen zorgt, hij belt ze niet, mailt ze niet, schrijft ze niet..... triest he? Maar daar staan ze bekend om, ze vergeten snel dit soort dingen en dus ook de kids als ze die niet zien.

Hoop dat je goede afspraken kunt maken met je ex (laat ze vastleggen he?) en er uit gaat komen. Een kind moet het recht hebben de andere ouder te zien tenslotte (anders krijg jij later te horen dat je dochter niet mocht van jou).

Helaas heb ik dus geen tips voor je, misschien iemand anders hier?

Sterkte en pas goed op je dochter en jezelf.

Dikke knuffel Joostje

Hoi Joostje,

 

Bedankt voor je reactie.

Mijn dochter is nog maar anderhalf en dus inderdaad helaas te jong om te vertellen wat er allenmaal gebeurd. Ik kan en durf haar daar echt niet bij hem alleen achter te laten. Ik ga nu nog elk weekend samen met haar erheen, maar ik trek het niet meer, ben helemaal kapot. Hij scheld de kinderen (mijn dochter en zijn dochter uit voorgaande relatie) en mij uit voor kutkinderen, mongolen, sukkels (mij; slet, kutwijf idioot) enz enz. Hij let totaal niet op haar, valt zelf gewoon in slaap op de bank en vind onze dochter maar lastig omdat ze overal aanzit. En toch wil hij haar wel hebben, om voor mijn gevoel aan de buitenwereld te laten zien hoe geweldige vader hij is. Maar hoe kan ik haar daar nou alleen achter laten als hij zo tegen haar doet? Ik kan dat niet hoor. Soms kan ik er zoveel spijt van hebben dat ik onze dochter gehouden heb en die gedachtes doen ontzettend veel pijn. Ik wil helemaal niet zo denken, ik houd ontzettend veel van haar, maar wat doe ik haar aan. Zo'n leuk leven zal ze helemaal niet hebben. Ik heb hier enorm veel verdriet van. Ik wil haar zo graag beschermen tegen hem, maar dat wordt me niet gegund omdat hij recht heeft op een omgangsregeling met haar. Ik wil haar haar vader niet onhouden, maar wat voor vader is het die haar alleen maar de hele dag uitscheld voor kutkind.

Ik wens jullie veel sterkte bij de rechter.

 

Groetjes

 

Hallo,

het is al eeuwen bekend dat gedachten creatie brengen.

De tijd daar tussen in is onbekend.

Hoe is het toch mogelijk dat narsisten enzo alles kapot krijgen?

Wat voor een type zal ik zijn als ik met een narsict omga?

Hoe worden kinderen van een narcist?

Het lijkt wel of de hele wereld word geregeerd door narcisme.

Kijk maar naar de (top) leiders van de wereld.

Na jaren lang ervaring hiermee heb ik besloten om te gaan te staan en te doen wat ik en mijn lieve mensen om me heen willen.

Ik heb geprobeerd om een narcist liefde en licht te laten zien het komt van uit onszelf.

Niemand hoefd daar een bevestiging voor te geven.

Maar zelfs als na vele behandelingen die degene heeft gekregen werkte het heel kort.

Terugvallen is het patroon van een narcist.

En ze zijn wel bewust ervan wat ze doen want uiteindelijk krijgen ze toch wel hun zin.

Er zijn zoveel mensen op deze aard bol zonder deze ervaring dus dat komt voor hun goed uit.

Nee ik ga voor mijn echte liefde vanuit mij en trek steeds meer mensen aan die gelijk willen zijn op het GOEDE niveau.

Ooit vertelde een narcist tegen mij er bestaat geen goed en fout.

Makkelijk is dat zeg nee nee ik ben klaar er mee.

Moge god de mensheid helpen,

namaste

 

Ik herken helaas alles wat hierboven staat. Ik kan een boek schrijven. Maar hoe bescherm ik mijn zoon voor zijn vader? Mijn oudste zoon is op 10 jarige leeftijd bij zijn vader op de antillen gaan wonen, door de manipulatie e.d. Hij heeft dezelfde eigenschappen en manier van doen als zijn vader. Maar nu probeert mijn ex zijn tweede zoon ook zover te krijgen bij hem te wonen, en hij krijgt het gewoon voor elkaar om hem in een weekend helemaal te brainwashen.

Hoe bescherm ik mijn kind tegen zijn eigen vader, iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis?

Het advies wat ik je zou kunnen geven is laat je zoon zijn eigen keuze maken.

Beschermen kan je zoon zich alleen zelf, hoe harder jij nee roept hoe harder ze naar hun vader gaan.

 

Laat ze weten dat je altijd voor ze klaar staat.

Ook al gaan ze nu weg.

Sinds anderhalf jaar heb ik een relatie met een vrouw.  Zij heeft sinds ca 10 jaar een relatie met een man met duidelijke NPS.  Echter heeft ze bijzonder veel schrik om hem te verlaten.  Reeds verschillende malen heeft hij haar agressief behandeld ( en waarschijnlijk mishandeld) om niet te spreken over de bedreigingen.  Ze hebben 2 kinderen en hij heeft al gedreigd dat als ze ooit zou weggaan van hem, ze nooit haar kinderen nog zou zien.  Zij wordt constant gebeld, mag nooit eens alleen naar een feest gaan, en als ze dat toch doet, zorgt hij er wel voor dat ze een rotavond heeft door constant te bellen of te SMS-en.  Hij daarentegen is constant alleen weg tot stukken in de nacht, komt vaak dronken thuis en wie weet wat gebeurt er nog allemaal.  Mijn vriendin heeft naar eigen zeggen geen greintje liefde meer voor die man, echter durft ze gewoon de stap niet te zetten uit schrik voor haarzelf en vooral haar kinderen.

De vraag die ik mij stel is de volgende : hoe vind je een uitweg bij zulke mensen ? Moet je klacht gaan neerleggen, neem je een advocaat onder de arm ?

Ik zie haar zo graag, maar hoe kunnen wij aan een toekomst bouwen als ze daar niet weggeraakt ?

Graag uw hulp aub ?

beste mensen,

 

Ik ben de zoveelste op deze site met gevoelens van herkenbaarheid, frustratie boosheid angst onzekerheid en onmacht.

Sinds een klein jaar woon ik samen met een man die ik heb ontmoet op de digitale snelweg. Heel voorzichtig opgebouwd. In het begin zoals bij velen van jullie charmant, vlotte babbel intgelligent humor en noem ze maar op waar je voor valt als je een nare periode hebt gehad na een scheiding.

De eerste maanden alleen wij samen,  daarna kennis met zijn en mijn kinderen en nog later familie. Wat valt hij in de smaak bij mijn familie.... Mocht deze relatie klappen dan ben ik er van overtuigd dat mensen perplex zullen staan. Zeker als ik met mijn verhaal naar buiten kom.

Na 3 jaar en eigenlijk heel dom met verschillende alarmbellen in mijn hoofd die regelmatig rinkelde. (want ook in onze lat relatie liep ik aan tegen iemand die zichzelf geweldig vond, altijd gelijk heeft. Boven hem is alleen god. Ik het altijd gedaan heb. Mij kan afbranden met woorden tot op mijn schoenveters, dit verpakt in een communicatie dat je als je het veel over je heen krijgt vanzelf gaat geloven dat het allemaal echt bij jou ligt. Dan weer heel lief kan zijn en je weer hoog op een zetel zet. Maar als je kritiek hebt of feedback geeft over zijn functioneren en dit heel voorzichtig en subtiel aanpakt (want dat leer je wel) het altijd drijft naar een climax waarin hij mij letterlijk de mond snoert met de woorden ik ben er klaar mee en wil er niet over praten. Vervolgens wegloopt zich opsluit en mij buiten of gewoon een paar uur verdwijnt mij in eerste instantie sprakeloos en onmachtig achterlaat.

... toch samen een huis gekocht...

Ik heb een groot hart ben een gever, zit letterlijk in de zorg en dacht met florence nightingale gedrag hem wel te kunnen helpen....

Want ik zag onder die harde schil en zie nog steeds onder die harde schil een man die zo worstelt met zichzelf.

Hij is succesvol op zijn werk en heeft een publieke functie. Als ik met hem mee moet als representatief poppetje hoor ik van alle collega's hoe lief charmant innemend hij is ..

In mij hoofd bonkt Jullie moesten eens weten...

Het gaat te ver om alle voorbeelden op te noemen waarin ik narcisme in hem herken.

Maar ik heb wel een vraag: Herkennen jullie ook dat als er een feestje op komst is van een verjaardag tot aan een housewarming of gewoon voor vrienden, vakanties. Dat dit extra spanning oplevert?? alsof ze in al hun perfectionisme dit niet overzien en niet onder controle hebben, deze gevoelens van frustratie botvieren op diegene de mede verantwoordelijk is voor het  feestje. In veel gevallen ik dus.En dat gaat ver hoor: Van de indeling van de boodschappenkar wat er in moet en de stemverheffing  in de supermarkt. Dat alles op mijn manier moet is zijn argument. Niet in de gaten hebbend dat hij diegene is die er niet tegenkan dat hij feestjes moet overlaten aan de mensen die er aan deelnemen daar geen controle op uit kan oefenen. Wat een boosheid wat een frustratie. En bij mij? zoveel pijn onmacht verdriet en uiteindelijk berusting en slikken en vooral niets laten merken...

Waar ik momenteel erg mee te kampen heb is dat mijn gezondheid parten gaat spelen. Ik heb een zwak punt in mijn lijf en dat is mijn blaas. Gevolg momenteel is een chronische blaasontsteking en wekelijks langs ziekenhuis voor behandeling. Heel veel pillen waar je letterlijk kotsmisselijk van wordt. Maar ook doorgestuurd zijn naar internist om hartfalen en vaatlijden evt uit te sluiten. Ik ben verhuist met 2 kinderen al ruim in de puberleeftijd. De jongste moet hij veel hebben. Soms terecht (echt eenpuber die af en toe het bloed onder je nagels vandaan haalt) maar ook veelal vergezocht en vanuit perfectionisme gestuurd. Mijn zoon voelt zich onveilig, slaapt veel overdag heeft een keer in coma gelegen van de alcolhol waarvoor hij nu in therapie is. Mijn beleving zegt gun hem tijd geef hem steun laat  hem veiligheid voelen.

De verhuizing uit de plaats waar hij op school zat en waar hij is opgegroeid heeft veel impact op hem gehad. Dan zie je dat mijn partner geen inlevingsvermogen heeft. Net zo min in mij met mijn afglijdende gezondheid.

Moe wordt ik er zo van, want ik wil zo graag. Liefhebben lief zijn begripvol en vooral zoals mijn therapeut zegt te veel florence spelen. Hij pakt het niet aan. sterker nog hij stoot het af draait mijn gesprekken zo dat het als aanvallend wordt ervaren door hem. Geeft een andere kleur aan onze gesprekken. voelt zich aangevallen en gekwetst. en geloof mij elk woordje op een goudschaal gewogen voordat ze uit mijn mond rollen en zeker niet bedreigend maar hij blijft roepen dat ik hem van alles en nog wat beschuldig. Kortom niet doorheen te komen hoe graag ik dat ook zou willen. komt hij erg  in het nauw dan schreewt hij letterlijk we stoppen dit gesprek nu::: voor mij geen ruimte meer wederom in een hoek gezet. Als ik toch aangeef dat hij  dit niet alleen bepaalt. weet ik al hoe het afloopt. Een explosieve man die heel boos is wegloopt of zich letterlijk met de sleutel omgedraait in een kamer opsluit en schreewt. Ik heb geen behoeft aan je.. We gaan in relatie therapie. Ik heb al een gesprek gehad met de peut.Tipje van de sluier opgelicht en van hem de tip gekregen dat ik hem heel duidelijk mijn kaders afspreek hieromtrent. 5 gesprekken. Zit er geen groei in stoppen we de relatie. Makkelijk gezegd. Heb alle schepen achter me verbrand. Veel dubbele spullen verkocht. Sta dan op straat met een zak hypotheek schuld en een paar meubels. Een kind wat net weer opkrabbelt.

Ga er maar aan staan. Heb er zo een angst voor. Waar moet ik heen. Wie gelooft mij? Angst voor de eenzaamheid de pijn en de reactie van partner.

Want hij zal er ben ik van overtuigd alles aan doen er zelf als beste uit te komen op alle fronten...

Ik hoop eigenlijk tegen beter weten in dat de 5 gesprekken helpen er een groei gaat komen en ik toch de toekomst die ik nu heel donker zie kan oplichten.

Dag voor dag maar nemen. Zorgen dat ik structuur hou in mijn leven en mijn gezondheid zo goed mogelijk blijft houden.

Maar mijn god wat is dit een worsteling zo moeilijk af en toe niet te dragen.

Had ik maar een toverstaf kon ik hem maar overtuigen van mijn liefde helaas tot op heden niet gelukt..

wordt vervolgd..

Hallo allemaal,

 

Sinds kort ben ik via een research voor mijn werk achter gekomen dat ook mijn ex een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Helaas hebben wij samen twee kinderen.

Een relatie met hem was een hel. Hij had altijd aandacht nodig van andere vrouwen. Ik was altijd degene die ze zag vliegen. Ik was kierewiet!

Nu zijn wij een jaar geleden uit elkaar gegaan en toen begon de hel. Mij constant laten twijfelen dat ik niet goed voor ons dochter zorg. Sinds kort hebben wij samen ook een zoon waarvan hij zegt dat hij niet van hem is terwijl ons zoon sprekend op hem lijkt. Inmiddels heeft hij weer een nieuwe relatie waarvan hij tegenover mij ontkent dat hij wat met haar heeft anderen weten van hun relatie af. Hij heeft ook iemand gezocht die 10 jaar jonger dan hem is. Hij is 30 en zij 20. Ik zie nu al dat hij haar af sluit voor haar vrienden. Ik voel mij niet geroepen om haar te waarschuwen voor hem aangezien hij vreemd is gegaan met haar. Maar ik denk ook wel te weten waar de nps bij hem vandaan komt. zij ouders zij beide aan drugs verslaafd geweest toen hij jonger was. daarna zijn ze uitelkaar gegaan en is zijn vader tot nu toe verslaafd aan de drugs, zijn moeder stond er alleen voor en nam hem mee om te stelen en was inmiddels alcoholverslaafd. zijn moeder had constant ruzie met haar familie waar hij in gebruikt werd. zijn moeder lijkt ook een psychiatrische stoornis te hebben welke weet ik nog niet. maar het is zonde dat zo een leuke jonge man hiermee moet leven. en het ergste vind ik dat ik kinderen met hem heb die slachtoffer van zijn stoornis zijn. Is er misschien iemand die weet hoe dit te behandelen is.

Hoi ex van een narcist,

Hoe te behandelen, voor zover ik op internet heb kunnen lezen is het zo goed als niet te behandelen, omdat de narcist zelf niet vind dat hij of zij een probleem heeft. Alles ligt immers altijd bij de ander?

Mijn ex is ook een narcist, nooit vastgesteld door een psycholoog, maar 1 en 1 is 2 toch? Ook ik heb een kindje van hem. Toen hij 6 maanden oud was is mijn man ervandoor gegaan naar zijn vriendin, wat ook hij niet wil toegeven.

Wij hebben 6 jaar lang een relatie gehad. Nooit was er iemand die mij geloofde, hij leek zo aardig en lief en sociaal. Van de buitenkant ja, maar in onze relatie heeft hij mij kapot gemaakt. Lichamelijk en geestelijk. Omdat wij een kindje hebben kom ik nooit van mn leven van hem af. En hij blijft zijn best doen om mijn levn te manipuleren.

Ik snap dus dat veel mensen vragen of iemand tips heeft hoe hier mee om te gaan. Ik heb geen tips, maar kan wel vertellen wat in mijn situatie het beste werkt.

Mijn ex komt de kleine 1 keer in de 2 weken ophalen. Dan probeerd hij wel eens een discussie te starten in de hoop dat ik de confrontatie aanga. Dan krijgen we ruzie, word hij agresief en weet dat ik dan de kleine niet bij hem in de auto zet omdat hij dan gaat scheuren. Dus heeft hij een vrij weekend, maar is het wel mijn schuld. Hoe manipulatief!? Omdat wij ivm de scheiding allebei een advocaat hebben, zeg ik dat hij alles via zijn advocaat moet regelen. Ik ga nergens op in en blijf de rust zelve. (van binnen kook ik natuurlijk) Vooral het rustig blijven kan hij niet mee overweg, dan heeft hij dus geen invloed op mij en dat vind hij verschrikkelijk.

Mijn ex heeft ook heel erg de neiging om op het laatste moment afspraken te veranderen, cancelen of noem maar op. Hij weet dat mij dit opvreet. Ik hou van afspraken nakomen en heb zelf ook een leven, ik kan niet eeuwig op hem wachten. Eerder ging ik hier tegenin en werd ik boos. Nu vind ik alles prima. Komt hij later? Prima. Brengt hij hem eerder thuis? Prima. Heeft hij een besmettelijke ziekte? Prima.

Ook hierdoor heeft hij geen grip op mij. (nogmaals, van binnen kook ik natuurlijk) Omdat hij geen grip op mij heeft, verliest hij de interesse. Hij zal minder vaak de confrontatie opzoeken, en op termijn hoop ik dat we niks meer tegen elkaar zullen zeggen, (want ik ruk zn kop er nog eens vanaf) alleen over de mail de belangrijke dingen omtrent ons kind.

 

Bij mijn ex werkt dit tot nu toe goed. Ik hoop dat iemand die dit leest hier wat mee kan. Het geeft mij zelf ook heel veel rust. Ik laat mij niet meer manipuleren. Hij beslist niet meer over mijn leven en over mijn gemoedstoestand. Hij is een ex, dag doei weg ermee, en nu gaat mijn leven worden zoals IK dat wil.

' Christelijke ' meneer dnekt nog steeds dat hij MIJN  slachtoffer is en dat ik HEM bedreig... en hij vindt zichzelf toch zo zielig dat hen dit toch allemaal overkomen is ........ 

dat verhaal van die schooldirecteur intrigeert mij heel erg... Een aantal jaren geleden heb ik een 'relatie' gehad met een afdelingsdirecteur ROC. Deze man bleek later ' ongelukkig' getrouwd te zijn. Wanneer ik hem ophemelde was alles o.k en wanneer ik hem bewonderde ook. hij was toch het centrum van het heelal? Maar ja meneer was ook nog Christelijk' getrouwd en wilde beslist niet scheiden. Ik ben zelf weggegaan en heb later begrepen dat hij op deze Christelijke school is ontslagen, ik vraag me af is dit de zelfde man? Ik heb er een heel erg naar gevoel bij wanneer ik er aan denk. Het geeft mij jaren gekost dit te verwerken en weer normaal in mijn werkveld als docente te kunnen werken..

Lieve Peetje,

 

Ik heb je verhaal gelezen en wil je even een hart onder de riem steken. De leugens, de manipulatie en het sublieme toneelspel tegenover anderen. Ook mijn ex wilde mij altijd volledig bezitten en mij gebruiken om zijn obsessieve zelfverheerlijking te voeden. Alles stond in het teken van hem en niets anders. Sex gebeurde altijd onder druk, in feite ben ik jarenlang ook nog eens verkracht door hem. De psychische impact is nog het ergste. Tien jaar lang mijn ouders niet gezien en 2 kinderen van hem. Hoe zeer ik ook walg van al die duivelse methodes en trucjes van hem....ik was er zelf bij. En dat doet vaak nog het meeste pijn. Dat je je als mens zo kan laten gebruiken en iemand je zo in zijn macht kan krijgen. Uiteindelijk ben ik 2 jaar geleden na een gelukkig, rebelse periode tegen hem, wat hem nog verschrikkelijker maakte omdat niet langer zijn onderdaan was, met de kinderen verhuisd. Ik kampte met zware hyperventilatie en was zo dun en uitgeput. Maar godzijdank heeft hij nooit helemaal mijn ziel kunnen breken. Ik heb geweldig lieve ouders waar ik 3 jaar geleden weer contact mee zocht en alles is goed gekomen. Gelukkig hebben zij gezien en ervaren, ook in de beginperiode hoe hij in elkaar zit en ook hen heeft hij voorgelogen. Zij haten hem. Ik ben bij een psycholoog geweest na de scheiding, hij kon het niet bevatten dat ik 13 jaar met zo iemand heb kunnen leven. De kracht om er uiteindelijk uit te komen zit in jezelf en de liefde die je meedraagt uit je opvoeding. Ik kan wel uren doorgaan met schrijven, maar dat doe ik niet, die tijd verdient hij niet. Momenteel ben ik single en de kinderen wonen bij me. Makkelijk is het niet alleen opvoeden en het wantrouwen bij nieuwe relaties, maar beter zo dan een narcist in huis. De kinderen willen niet meer bij hem komen en zijn bang van hem en hebben zijn spelletjes door. Gelukkig eerder dan mij. Ik wens jou Peetje en alle anderen heel veel sterkte toe bij de verwerking van jullie ervaring. Hopelijk een les voor het leven. Vergeet niet, dat de narcist juist vaak lieve (empathie kent hij zelf niet) en intelligente mensen uitkiest als slachtoffer. De narcist is eigenlijk betreurenswaardig en mist de basic waarden van het leven, dat is zijn straf en uiteindelijk valt hij altijd door de mand.

Lang leve de vrijheid!

 

xxx Cindy

ja lang leve de vrijheid!!! Wat voel ik mij bevrijd van die afschuwelijke kwelgeest . Ik was docente op een Chr. ROC en voelde mij zo gevleid dat meneer de afdelingsdirecteur in mij geinteresseerd was ja in mijn lichaam als lust objedct! Die fijne meneer bleek zoooooo ongelukkig getrouwd te zijn ach wat was die man toch zielig. Totdat ik in zijn greep was. Toen begon deze fijne Chr. school directeur te manipuleren en te draaien en macht over mij uit te oefenen........ Ik moest mijn mond houden. toen ik er een einde aan wilde maken en uit zijn greep probeerde te komen begonnen de dreigementen....

 

Gelukkig is deze meneer op het ROC ontslagen gelukkig wel en hij had nooit meer op een school aan de slag gemogen nooit meer maar ja de Christelijke doofpot he?

Hallo iedereen,

 

ik heb even een vraagje en hoop dat iemand mij erbij kan helpen.

ik zelf loop langere tijd met het probleem makkelijk werk te krijgen (vandaag solliciteren, morgen beginnen) maar het volhouden van het werk dat wil me maar niet lukken. nu heb ik verschillende onderzoekken gehad waaronder iq test, en vandaag een gesprek met een hulpverlenen en daar zat ook een psigiater(hoop dat het goed geschreven staat) bij. dit gesprek duurde een half uurtje en ging eigelijk alleen maar over waarom ik met openbaar vervoer niet op sommige afspraken kom, maar als ik eigen vervoer heb dat dat wel het geval is. na het half uur zeggen ze tegen mij dat in NPS zou hebben. maar na veel lees werk op internet kan ik mij hierzelf niet in terug vinden op 1 ding na. En dat is dat ik dus graag als het over verplaatsen van A naar B is ik graag met eige vervoer ga omdat dit dan duidelijk, overzichtelijk is voor mij.

 

Nu is mijn vraag.... Heb ik het nu wel of niet ?   ikzelf weet het niet meer. moet ik ze geloven of dikken ze het erg aan?

 

groetjes, Ries 

Deze prachtige en duidelijke website leert mij steeds meer, vooral over mijn partner. Ik krijg steeds meer de indruk dat ook hij een NPS heeft. Ik vraag me alleen af, of het plaatje van internet(sex)verslaving en overdreven vaak sexueel met zichzelf bezig zijn, hier bij past?

 

Groetjes,

Ingrid

Allereerst complimenten met de site; aan de reacties te zien voldoet deze in een behoefte.

 

Wat mij opvalt is een enorme treurnis aan berichten. Zoveel teleurstelling en onmacht, maar ook haat. En zonder iets af te willen doen aan deze problemen (sommigen zijn echt door een hel gegaan) zit er (onbewust) ook veel lijdzaamheid in.  Het verhaal van ‘’positivo’’ spreekt mij daarom het meest aan. Zij begrijpt de essentie en is in staat zaken om te buigen. Het helpt natuurlijk enorm dat haar vriend voldoende inzicht heeft in zijn problematiek en daar ook aan wil werken, maar toch. Nu zal niet iedereen sterk genoeg zijn (of willen zijn) om met een partner met NPS om te willen gaan, maar de manier van positivo is denk ik een hele juiste.

 

Ik ben zelf een man met diagnose NPS.  En dan de emotionele, naar binnen gerichte variant. De persoon die juist kampt met een laag zelfbeeld, die onzeker is en zich daarom op anderen richt om bevestiging te krijgen. Ik herken veel dingen maar zeker niet alles. De meeste verhalen op deze site zijn volgens mij van partners die hebben geleefd met een ‘’traditionele’’ NPS-er (degene die zichzelf geweldig vindt). Beide types hebben anderen nodig voor zelfbevestiging maar wel vanuit andere motieven. Hoewel veel kenmerken onderling uitwisselbaar zijn gaan ook veel vergelijkingen mank. Ik herken mijzelf bijvoorbeeld absoluut niet in een kenmerk als zou ik onvoldoende inlevingsvermogen in anderen hebben. Sterker nog, ik ben hypersensitief en met mijn EQ (o.a. empatie) zit het ook aardig goed. (sceptici zullen nu zeggen ‘’zie je wel een typische narcist, hij vindt zichzelf fantastisch). Nee, ik vind mijzelf niet fantastisch. Integendeel, ik loop rond met een eigenwaarde en zelfbeeld dat ongeveer zo hoog is als de stoeprand. Maar ik ben niet dom, kan redelijk analyseren en weet donders goed hoe anderen (vrienden, familie, collega’s) over mij denken (natuurlijk, want daar ben ik juist heel erg mee bezig).

 

En waarom ik dan wel een narcist ben? Gewoon vanwege het simpele feit dat ik al een alinea stil sta bij een verklaring die ik eigenlijk niet hoef te geven op een zijdelings gemaakte opmerking maar die ik toch geef om goed begrepen te willen worden (perfectionisme, goed over willen komen op anderen).

 

Volgt u mij nog?

 

DAT is ook narcisme, maar in een veel genuanceerdere vorm.

 

Ik kan hier vellen vol gaan schrijven maar met dit voorbeeld wil ik duidelijk maken dat NPS meer is dan alleen een gestoord persoon die continu misbruik maakt van anderen ten behoeve van eigen gewin, etc..

 

Daarbij zou ik het volgende willen meegeven. Iemand met NPS is heel eenzaam en lijdt dagelijks onder zijn ‘’stoornis’’. (lees in dit verband ook eens de emotionele afscheidsbrief aan een narcistische ex van anoniem op deze site)

 

Het zijn in de regel geen domme en ongevoelige personen. Zo iemand heeft hele goede hulp en begeleiding nodig. Dat is lastig want hij/zij accepteert geen hulp. Daarom is het zaak ze zo te bewerken dat ze tot het inzicht komen DAT ze deze stoornis hebben. Als dat punt eenmaal is bereikt kunnen enorme stappen worden gezet. NPS is niet te genezen, maar je kunt wel leren er goed mee om te gaan. Dat geldt in eerste instantie voor de NPS-er zelf, maar ook voor partners/kinderen/omgeving. En welke hulp zal nu juist het snelst worden geaccepteerd? Juist die door de partner en niet die door professionals (dat is stap twee).

 

Daarom een oproep aan iedereen met NPS-partner, Ga niet lijdzaam in een hoekje zitten. Probeer zaken bespreekbaar te maken (lees het stuk van positivo elders op deze site). Dat zal echt niet in alle gevallen makkelijk zijn en soms misschien zelfs onmogelijk, maar probeer het. Diep in zijn/haar hart weet iedere NPS-er dat hij anders is en beseft dat hij eigenlijk hulp nodig heeft. het gaat alleen niet werken als hij die hulp opgelegd krijgt want dan krijg je contra-reacties (verzet, woede) Het gaat er om de juiste trigger te vinden. Aandragen van suggesties op een manier dat het lijkt alsof het van hemzelf komt is er bijvoorbeeld zo een. Maar iedereen is anders en ook NPS-ers laten zich niet zomaar in hetzelfde hokje stoppen (gelukkig). Bedenk daarbij dat het leven met een NPS-er ook voordelen kan hebben (mits open en eerlijk van twee kanten beleefd). Ze zijn in de regel snel van geest, niet dom, inventief en initiatiefrijk. Om maar eens een paar dingen te noemen. Daar kun je ook je voordeel mee doen.

 

Maar eerlijk is eerlijk, leven met iemand met NPS die dat voor zichzelf niet inziet en daardoor niet wil werken aan behandeling, dat lijkt een onmogelijke opgave.

 

 

 

Ik hoop een klein beetje tegengas te hebben gegeven aan de overwegend negatieve teneur aan reacties, nogmaals zonder daarbij iemand tekort te willen doen want ik begrijp de problemen heel goed.

 

Sterkte allemaal!

 

Sta op het punt me te laten scheiden, van een man bij wie ik nu ontdekt heb dat hij  Nps heeft. Jarenlang heeft hij mij het gevoel gegeven dat ik het allemaal verkeerd deed, dat ik er niets van snapte dat de wereld om ons heen dom is en wat een geluk ik heb met hem te zijn getrouwd. Maar jaren lang,20 jaar huwelijk, was ik eenzaam, was hij er niet op de meest belangrijke momenten in mijn leven. Vielen langzaam maar zeker al mijn kontakten weg, was ik voordurend in conflict met mijn omgeving en hem met onze kinderen en hem,  ik was de vredestichter... Ik kan nog veel meer schrijven, maar het meeste is door andere gezegd. En nu sta ik op een moment in mijn leven dat het genoeg is geweest, ik zet een punt achter mijn huwelijk, ik ben vreselijk bang voor wat er komen gaat, want er is niet in redelijkheid te communiceren met hem.... hij zet de kinderen tegen mij op, huilt als een kind, dreigt zichzelf het leven te nemen, enz... enz.. maar ik wil niet meer, ik ben kapot.... het is genoeg geweest... Ik ben nu 50 jaar, mijn kinderen 13,15 en bijna 18 jaar, er ligt nog een toekomst voor me... ik wil iemand in mijn leven die echt van mij houdt die er is voor me... en daar kies ik nu voor..

Ingrid, ja, dat hoort erbij. Mijn ervaring is dat je je meer een sexspeeltje voelt dan een vrouw en dat sexspeeltje kan vervangen worden door internet (chatten/cammen/verhalen/plaatjes), porno op tv of in blaadjes. maakt eigenlijk niet uit. Het lijkt een continue zoek naar spanning voor zelfbevrediging.

Het hoe maakt niet uit, ik heb werkelijk via de cookies ed meest afgrijzelijke dingen gevonden (wist je dat inceststories een genre was? etc)

Get out of there!

En in geval van kinderen, laat hem maar wat moeite doen voor een omgangsregeling, houd het minimaal, heb ik niet gedaan en dan kom je geheid voor een rechter.

Succes en sterkte,

Anoek 

Hallo,

 

Heb deze site nu voor het eerst bekeken en ben erg geschrokken.

Veel verhalen hebben mij echt geraakt en zie er heel veel dingen in terug uit mijn eigen huwelijk (lig op het moment in scheiding)..

 

Mijn (ex) man en ik kennen elkaar nu al 16 jaar 10 jaar samen en 6 jaar getrouwd.

In onze verkeringstijd was het altijd al aan en uit. \iedere ker kwam hij weer naar me terug en ik had(heb) zo'n zwak voor hem dat ik hem ook steeds weer terug nam.

 

Uiteindelijk gebeurden dit nog een keer en had ik mezelf voor genomen er nooit meer in te trappen, maar ja toch gebeurden het weer.

 

We zijn uiteindelijk samen gaan wonen getrouwd en hebben 2 prachtige dochters.

Hij heeft al die jaren geweten dat ik een enorme zwak voor hem had en dat hij voor mij de prins op het witte paard was.

 

Toch wist ik diep in mijn hart dat dit niet goed kon gaan alleen heb ik daar nooit aan willen toegeven.

Naar de geboorte van onze 2de dochter ben ik me dingen gaan realiseren.

Na de geboorte zou hij een week thuis blijven dit is nooit gebeurt dan veranderden hij weer van gedachten en werd het vervolgens zo dat hij de oudste naar school zou brengen en vroeg thuis zou zijn.

Dit  gebeurden dan ook wel maar op tijd thuis zijn niet

Ik was net bevallen van onze dochter en hij voerden geen klap uit

lipe met mijn hechtingen door het huis in verzorgde voor visite koffie er werd een nieuwe riete kap bij ons geplaatst hij was vrolijk werken en liet mij met de rietdekkers zitten, vervolgens komen er schilders rondom het huis en meneer is weer gewoon lekker weg.

Ik was toen net bevallen van onze jongste dochter (week of 3) ook liep onze oudste er nog die ook graag wat aandacht wilden.

 

Elke avond was meneer de hort op en ik liet dat al die jaren maar gewoon gebeuren.

Tot dat ik er genoeg van kreeg en er steeds meer van ging zeggen.

Soms hield ik maar gewoon mijn mond want ja tegen gas was nu niet waar hij op zat  te wachten.

 

Vaak zei hij tegen mij ga ook eens wat leuke dingen ondernemen.

Als ik dat dan uit eindelijk deed regelde hij alsnog oppas en ging zelf ook de hort op of hij sprak iets af zodat ik als nog niet weg kon.

 

Dit kon ik niet steeds accepteren.

 

Hij wist dat mijn liefde voor hem zo groot was dat hij daar gewoon mee aan het sollen is geweest.

Der aandacht die hij voor onze oudste dochter had heeft hij niet voor onze jongste zijn woorden over haar zijn BOEIEN dit is echt niet te geloven.

Vaak was hij heel erg lief voor me dat is waarschijnlijk niet te begrijpen maar ondertussen zaten er adders onder het gras die ik nooit heb willen zien.

Het is een man die weet dat hij er mag zijn en daar maakt hij ook zeer zeker gebruik van.

Ik heb altijd voor hem gekropen en dan was onze relatie echt super goed maar zodra hij tegen gas kreeg ging het fout dan wilden ik hem alles ontnemen z'n vrijheid zijn vrienden alles.

 

Het enige wat ik van hem wilden was de liefde voor zijn gezin en niet altijd maar weg weg weg en er niet zijn.

uit eindelijk zegt hij mij op een dag dat hij er mee stopt en weg gaat.

Hier had ik het toen erg moeilijk mee

de volgende dag verteld hij het onze dochter in de aut o van school naar huis is een minuutje rijden onze dochter kwam heel erg overstuur de auto uit.

Hij blijft 5 minuten en laat haar vervolgens aan mij over zo overstuur dat ze is.

Hij verteld haar waar hij overnacht en dat ze te naller tijden mag bellen uit eindelijk blijkt hij daar niet te zijn en weer mag ik het uit leggen.

Hij verkondigd dat hij heel veel van zijn kinderen houd dat kan er bij mij niet in.

 

Het enige wat telt is zijn vrijheid (vrijheid blijheid)

Nu ik uiteindelijk de beslissing heb genomen om een eigen advocaat te nemen is het einde helemaal zoek.

Hij verliest de macht over mij en krijgt nu dus losse handjes.

Heb tegen de vader van mijn kinderen mijn nu nog eigen man een aanklacht in moeten dien (dan ga je gewoon door de grond)

 

Het is voor hem een spelletje geworden de onmacht die hij nu heeft omdat ik niet meer doe wat hij wil ik vecht nu voor mezelf en onze kinderen.

 

Soms weet ik niet wat ik hier mee aan moet gezien het feit hij steeds weer terug komt.

Voor mij is het nu helemal klaar ik stop hiermee ik kan dit niet meer aan.

Er zijn nog veel meer dingen gebeurt maar als ik dat allemaal moet gaan vertellen zit ik nog eem paar dagen.

Op dit moment heeft hij 1 x in de 2 weken de kinderen maar regelt dan niks anders als oppas dit is voor mij ondraagelijk zo erg dat ik ze niet meer mee wil geven de 1 is 5jaar de ander 10 maanden.

Ik moet nog volhouden en dat zal me ook gaan lukken zeker voor mijn kinderen maar wat staat me nog te wachten.

Hij is zijn controlle over mij kwijt en dat maakt hem boos.

 

Soms ben ik het einde nabij.

 

Groetjes een volhouder

 

Mijn vrouw heeft waarschijnlijk NPS en ik herken dan ook de nodige verhalen maar een aantal lees ik hier niet. Mijn vrouw is een schat van een meid maar al een jaar of 7 regelmatig depressief. in 2004 is ze gediagnosticeer voor oa een theatrale en vermijdende persoonlijksstoornis met narcistische trekken. Gaande weg de jaren werd ze steeds vaker depressief en ging aan de alcohol. was hier ook niet van af te brengen. Een serie opnames waren het gevolg. iedere keer speelde ze op de afdeling een prachtig toneelspel dat er helemaal niets aan de hand was. Zelfs medepatienten en beginnende verpleegkundigen en artsen waren het met haar eens. ik heb zelf vaker aangegeven dat het niet goed ging met haar met de bewijzen erbij. maar helaas werd ze telkens te vroeg naar huis gestuurd met alle gevolgen van dien. De laatste keer is ze in februari van dit jaar opgenomen en snel doorgestuurd naar de korsakovafdeling omdat ze een vermoeden hadden dat ze dit had. Ze was hier op tegen want er was gezegd dat ze maar 6 weken zou zijn opgenomen maar nu ging het langer duren en dat klopte dus niet. Uiteindelijk is ze wel langer gebleven met constant naar mij de opmerking dat ze dit wel deed voor mij en dat ik hier dankbaar voor moest zijn dat ze zoveel voor mij over had. Voelde hier behoorlijk door gemnipuleerd maar gaf niet toe. Uiteindelijk is ze tegen advies weg gegaan van de afdeling om na 3 weken weer opgnomen te worden daar. Op de afdeling probeerde ze iedereen tegen elkaar op te zetten. de verpleging onder elkaar de artsen tegen mij en mij tegen iedereen. na dat ze was weggelopen en een op een maandag enrom uit haar bol is gegaan dat ik er zelfs bang voor werd is een ibs aangevraagd die snel is gevolgd door een RM. Ze is nu dus gedwongen opgenomen. Dit accepteert ze dus niet. ik deug niet meer, heb haar altijd onderdrukt en wil alleen de macht over haar houden vandaar dat ik een RM heb aangevraagd, heeft de afdeling gedaan trouwens. Ze heeft haar dochter en zoon verstoten omdat zij het eens zijn met de opname en haar niet geloven dat er niets an de hand is. Wat de artsen zeggen plaatst ze zelf in haar waarheid waardoor deze berichten vanuit haar niet kloppen en ik haar niet meer kan vertrouwen. ze manipuleert en sinds kort is duidelijk dat ze ook simpelweg liegt. Ze zal nu worden overgeplaatst naar de dubbele diagnose kliniek in Wolfheze. Tijdens de intake gisteren daar had de intaker het over de controle die ze nu kwijt was over haar leven en over anderen. Dit laatste ontkende ze want dat was ik. het eerste wel en dat vond ze heel normaal. Ze klaagde dat ze nooit met iemand kon praten. toen gezegd werd dat ze met de verpleging kon praten gaf ze als antwoord dit niet te doen want zij konden haar niet begrijpen. ze wilde met het hoofd vd afdeling praten mar die zag ze nooit. Ze laat mij weten niets meer met me te maken te willen hebben en dan weer een smsje of ik alsjeblieft op bezoek wil komen want ze houd zoveel van me. Ze is altijd een persoon geweest die zelf bepaalde wat er gebeurde en altijd in het middelpunt van de belangstelling stond. op haar werk, thuis bij vrienden en familie op de afdelingen. iedereen wist dat ze er was. Het doet heel veel pijn dit te zien en tegelijekrtijd ben ik ook boos op haar maar weet niet wat daarmee te doen.

Beste Johan,

 

 

 

Wat een triest verhaal. Dat moet verschrikkelijk moeilijk zijn voor jou en jullie kinderen.

 

Ik kan mij voorstellen dat je naar je vrouw deels boosheid en deels pijn voelt.

 

Toch kan je vrouw hier niets aan doen. NPS is een stoornis die niet is te genezen. Behandeling is alleen gericht op coping, op het leren omgaan met die stoornis maar voor zover mij bekend is, zijn daar aardige resultaten mee te behalen.

 

De dingen die je over je vrouw schrijft zijn heel herkenbaar. Ik heb zelf NPS met vermijdend copingsgedrag. Los van het theatrale aspect dus een beetje in lijn met de diagnose van je vrouw. Ik heb mijn portie depressiviteit gehad en inmiddels ‘’geaccepteerd’’ dat dit bij mij hoort en bij tijd en wijle terugkeert.  Probeer er alleen anders mee om te gaan. Herkenning en erkenning scheelt al de helft van het weer uit het dal klimmen.

 

Mensen met NPS zijn vaak heel eenzaam. Ze hebben continu bevestiging nodig van hun eigen persoonlijkheid en daardoor lijken ze vaak heel sociaal. Inwendig lijden ze vaak heel erg met daarbij het idee dat niemand hun werkelijk begrijpt. Dat laatste versterkt het eenzaamheidsgevoel nog meer.  Het nare is dat vrijwel niemand uit de omgeving van een narcist begrijpt dat die persoon zich eenzaam voelt. Juist omdat het vaak personen zijn die nadrukkelijk in het middelpunt staan en legio vrienden en kennissen hebben. Dat onbegrip versterkt de narcist nog eens in zijn/haar opvatting dat niemand hen echt begrijpt. De narcist voelt zich afgewezen (onbegrepen worden zien ze ook als afgewezen want blijkbaar doen mensen geen moeite om verder te kijken/voelen dan hun neus lang is). En met afwijzingen kan een narcist niet omgaan. In dit kader zijn je omschrijvingen rond de opname van je vrouw ook heel herkenbaar. Ik ben zelf gelukkig nooit opgenomen geweest maar ik kan mij heel goed verplaatsen in het gevoel dat dit bij je vrouw moet hebben opgeroepen. Afwijzing, gekrenkte trots (er is niets mis met mij) en misschien wel verraad en in de steek gelaten voelen door uitgerekend de persoon waar ze van houdt. Op dat moment totaal niet in staat om in te zien dat jij, Johan, alleen het beste met haar voor had.

 

Ook overmatig alcoholgebruik past in dat plaatje. De eenzaamheid en het diepe gevoel ongelukkig te zijn en niet begrepen te worden, maakt dat men naar de fles grijpt. Dat biedt tijdelijk troost en zorgt er (ook alweer tijdelijk) voor dat het ongelukkige gevoel verdwijnt. Alcohol als zelfmedicatie. Maar van een aanvankelijk steuntje in de rug, wordt het langzamerhand een boekensteun. Je kunt ineens niet meer zonder. Haal je die boekensteun weg dan lazeren alle boeken immers om. Op dat moment (misschien al eerder) heb je er nog een probleem bij.

 

Nog even over die eenzaamheid. Dat wil niet zeggen dat narcisten niet in staat zijn om diep van iemand te houden. Ik zou bijna willen zeggen misschien wel meer dan mensen zonder NPS. Ze willen alleen alles te vaak, te veel en helemaal. Verdrinken in een ander, om het wat meer lyrisch te zeggen. Liefde is onvoorwaardelijk maar dat wordt ook van de partner verwacht, 24/7. Dat dit niet realistisch is, is aan hen moeilijk uit te leggen. Ze voelen dat zo en als de partner daar niet helemaal aan kan voldoen dan wordt wederom een afwijzing gevoeld. Met gevoelens van eenzaamheid en vaak depressies en overmatig drankgebruik weer als gevolg.

 

Heel verhaal Johan. Ik hoop echt voor jullie dat je vrouw snel op een punt komt dat ze inziet en accepteert dat ze een NPS-stoornis heeft. Op dat moment is een behandeling effectief en zinvol. Tot die tijd speelt ze verstoppertje en toneel en inwendig wisselt ze verdriet af met gevoelens van afwijzing en verraad, denkt niemand nodig te hebben want de hele wereld heeft het mis. Maar in wezen is het iemand die zich heel klein en verdrietig voelt en hulp nodig heeft. Daarnaast ook enorm veel steun nodig heeft van jou en je kinderen. Die afwijzing van haar kinderen is niet echt. Dat zijn hele impulsieve wraakgevoelens. Ik ben er van overtuigt dat zij daar elke dag verdriet om heeft. En jouw steun heeft ze al helemaal nodig.

 

Ik heb zelf de liefde van mijn leven verloren in een fase dat ik NPS niet (h)erkende. Moeilijkheden en ruzies gingen leiden tot (zelf-)destructief gedrag (ook al een kenmerk van NPS waar je weinig over leest). Drank en felle ruzies bijvoorbeeld. Maar ook een bommetje leggen onder de relatie door een ander bewust te kwetsen. Vanuit een raar idee dat je op die manier je relatie kunt testen. ‘’Als ze echt van mij houdt, dan….’’. Maar misschien nog wel meer vanuit een diepgewortelde bindings-/verlatingsangst (ook al zo’n NPS-kenmerk waar je weinig over leest). Ik weet niet of je mij nog kunt volgen maar het idee is dan dat je zelf een bom onder je relatie legt (destructief gedrag) vanuit de gedachte dat je er niet tegen kunt dat je partner je zal verlaten. Dan kun je dat maar beter voor zijn en er zelf een einde aan maken. Klinkt heel tegenstrijdig, ik weet het, maar bij mij werkte het zo. Met als gevolg uiteindelijk einde relatie met ontstellend veel verdriet omdat je dat natuurlijk helemaal niet wilde. Nu, jaren na mijn scheiding, heb ik nog steeds enorm veel verdriet en spijt. Zij zit nog dagelijks in mijn hoofd en ik zou er veel voor over hebben om de klok terug te kunnen draaien. Dat gaat natuurlijk niet en ik ben realist genoeg om verder te willen. Maar dat zal altijd een wond blijven. Ik hoop oprecht dat jullie dit bespaard zal worden en dat jullie in staat zijn om hier met zijn tweetjes (en met hulpverlening en jullie kinderen uiteraard) wel goed doorheen komen.

 

Ik wens je oprecht alle goeds en heel veel sterkte!

 

 

 

Marcel

 

Hai MArcel,

Bedankt voor je openhartige reactie. Ik lees heel veel herkenbaar gedrag van mijn vrouw in jouw reactie. Dat ze diep verdrietig is en zich alleen voelt, de heftige ruzies, de bom onder de relatie leggen, dmv het proberen jaloers maken mdoor met andere mannen te flirten, noem maar op. Maar zeker ook wat je schrijft dat ze zich onbegrepen voelt en dat er niets aan de hand is. Het uitspelen van mensen tegen elkaar. Ze was vroeger een heel sociaal mens. Stond open voor iedereen en iedereen kon altijd op haar bouwen. Zowel prive als in het werk. Dat werk is als eerste afgehaakt. Wat de relatie aangaat is dan ook al gezegd door de intaker in Wolfheze dat hier aan gewerkt gaat worden met systeemtherapie. De kinderen zijn kapot van verdriet en zoon lief vertelde me gisteren dat als zijn moeder morgen zou komen te overlijden hij dit niet erg vindt. dat doet minder pijn dan dit.  Jouw reactie zo herkenbaar zal ons zeker helpen. bedankt en veel sterkte jij ook.

Omgaan met een narcist is ongelovelijk moeilijk: Ze hebben een enorme inpact op je leven. De vader van mijn man is narcist. Toen wij net getrouwd waren had ik het gevoel dat hij zelfs in òns huis de dienst ging uitmaken en mijn man had er moeite mee om nee te zeggen, maar hij tikte mij wel op de vingers: Als je dit bij mij ziet trek aan de bel en roep me terug, want ik wil niet worden als hij, niet wetend dat wat zij zagen narcisme was, Daar kwamen we veel later achter. We zagen wel dat mijn schoonmoeder geen leven had en zeiden haar ook wel om er tegen in te gaan, maar dat kon ze niet meer. Op haar sterfbed zei ze: Laat me maar gaan ik kan er niet meer tegen op. Wat heeft dat zeer gedaan. Wij hebben nu 5 jaar geen contact meer  en dat geeft tot op zekere hoogte rust in de tent, alleen alle broers en zussen van mijn man snappen ons niet, zien wel dat het niet goed gaat maar hebben niet het vermogen er tegen in te gaan.

Een narcist is zo ongelofelijk uit gekookt: Als er wat gebeurt of hij vermoed dat hij ter verantwoording zal worden geroepen dan heeft hij zijn "uitermate" betrouwbare en geloofwaardig verhaal al klaar.

Ook de leugen is een trouwe metgezel van de narcist.

Hij was net weduwnaar, ong 1jaar, toen hij alweer een vriendin had. Toen, 1999, wisten we nog niet dat hij narcist was, maar hadden alwel de nodige sorres met hem gehad.

Een jaar later kreeg hij kennis aan een andere vrouw. Zij viel voor zijn charmes en innemendheid en begrip. Ze was er al gauw achter hoe hij werkelijk in elkaar stak. Zij liep bij een psychotherapeut, en toen hij een keer met haar mee ging waarschuwde de therapeut haar: Trouw niet met hem, je zult geen  leven hebben. Ze heeft het toch gedaan en heeft inderdaad geen leven gehad. Gisteren is ze overleden aan haar brandwonden die ze begin september heeft opgelopen door in bed te roken en in slaap te vallen, maar hij ging tijdens haar opname gewoon, gezellig familie bezoeken afleggen, Belde heel de familie dat zijn jongste broertje een hartinfarct had gehad maar dat zijn eigen vrouw zwaar gewond was vond hij niet nodig dit door te bellen.

Ik ben er wel achter: een narcist verliest wel zijn haren maar niet zijn streken.

Iemand die niet steeds met een narcist omgaat begrijpt je niet, hij is toch altijd zo aardig, leuk om te zien, een verzorgde heer op leeftijd, dat geloven we niet. Maar  die charme en voorkomendheid maken mensen die er direct naast staan en de problemen ondervinden, ongeloofwaardig.

Het is door de jaren heen zo erg geworden dat ik hulp ben gaan zoeken om er mee om te kunnen gaan. Ik ben iemand die zich op stelde als een dartbord. Daar weet ik nu aardig mee om te gaan, maar het allerergste vond ik nog dit: Mijn man was bang dat onze (grote)kinderen tegen hem aankijken zoals hij tegen zijn eigen narcistische vader aankijkt.

Dat is niet zo, maar ik begrijp hem wel. Gelukkig is hij overtuigsd dat het niet zo is: Als ze komen krijg hij van zijn volwassen zonen een dikke knuffel, net als ze bij elkaar doen, en laten zien dat ze van elkaar houden.

Maar het geeft maar weer eens aan wat een inpact het heeft, en dan heb ik eigenlijk nog niets verteld. Kom er nog wel eens op terug

Zit weer eens in zak en as, een regelmatig terugkerend thema. Voor mezelf lukt het me wel om om te gaan met de narcist in mijn leven, mijn ex. Het is alleen zo jammer, dat hij de vader van mijn twee kindjes is en ik dus zit met een omgangsregeling en kinderen in verzet. Uiteraard vindt de narcist het mijn schuld en word ik de hoek in geduwd van de manipulatieve ouder. Het is mijn taak mijn kinderen te beschermen en hoe klein ze ook zijn (4 en 6) ze snappen dondersgoed dat ze niet gehoord/serieus genomen worden. papa is superstreng, waarom is vragen naar jou geen leuke vraag, niet mogen huilen bij pijn en angst is standaard "onzin". Nee hij slaat niet, hij treitert en domineert.

Gisteren een kort geding, zijn leugens komen er vloeiend uit, maar intussen is hij eigenlijk dakloos (woont in bij zijn schoonmoeder, is zij dan doof en blind), is werkeloos en zijn uiteraard zeer jonge vriendin, is net bevallen van de laatste telg, waarmee ze het gepresteerd heeft om 3 kinderen in 2 jaar te baren, best een prestatie. Het zal haar duur komen te staan, uit liefde voor hem heeft ze toch maar geen opleiding gedaan en is dus afhankelijk van haar narcist...

Maar goed, het gaat om mijn kinderen, dat kort geding was afschuwelijk en ondanks mijn verweer  waarin je dus nooit mag stellen dat de man in kwestie NPS heeft, want dat is niet officieel geconstateerd - zie ik niet dat deze rechter een beschikking van het hof gaat wijzigen, want mijn kinderen hebben geen gedragsproblemen. Daar moet ik dus op gaan zitten wachten? Het is dus beter voor die meiden om direct in verzet te komen tegen hun narcistische vader. Die meiden zijn heel mondig en alles is bij ons bespreekbaar, ook mijn gedrag naar hun "mama je schreeuwt de laatste tijd zo vaak". En ja dat is een fijne spiegel, want ze hebben vaak gelijk. Maar probeer dat bij een narcist, ze geven vaak aan dat ze dingen niet aan hun vader durven te vragen, ze zijn bang voor zijn boosheid en daarbij, zelfs zij weten dat het zinloos is, papa vindt alles onzin of vertelt dat ze zich niet zo aan moeten stellen.

Ik ben op zoek naar preventieve hulpverlening, jeugdzorg heeft me de deur gewezen (daar zijn zij niet voor) en ik heb binnenkort een afspraak met een psycholoog, die werkzaam is in een praktijk met kinderpsychologen, orthopedagogen, relatietherapeuten, etc. Gaan we het hebben over gezinstherapie......alsof de narcist dan gaat meewerken.

Ik ben de weg een beetje kwijt, en daar kan ik wel tegen, al jarenlang recht ik mijn rug en houd ik mijn hoofd omhoog, maar hoe kan ik mijn kindjes beschermen.

Anoek

Hallo ,

 

mijn vent is ook zo een type.En word er nu werkelijk kots misselijk van.

Dan weer wel samen dan weer niet dan een sletje dan een belofte enzovoort.

Wij hier als gezin worden er gewoon zenuw ziek van.

Nu worden wij aan de kant gezet voor dit idee, IK WEET HET NIET.

Ik ga hier mee kappen ,want zo wil ik niet oud worden.

Met pijn in mijn hart ,maar het blijft terug komen dat KL... gedrag.

Bedankt

Hallo,

 

Ik heb ook net een relatie beeindigd met een man die NPS heeft, ik heb merendeel van de verhalen gelezen op dit forum en het lijkt of iemand mij een spiegel voor houdt, het is allemaal zo herkenbaar en dat maakt het iets makkelijker want ik dacht echt dat alles aan mij lag, want dat deed hij mij ook geloven, niks was goed ,liegen en bedriegen, jaloers, betichte mij van vreemd gaan, met een narcist leven is niet te doen...je levert veel in en het allerbelangrijkste is dat je jezelf kwijt raakt omdat hij/zij je zo kneed dat jij op laatst murv bent en mee gaat in een helse relatie die uiteindelijk tot zelfvernietiging zal over gaan...ik ben uit de relatie gestapt omdat mijn kinderen er ook aan onderdoor gingen,zij zijn overigens niet van hem dat maakt dat ik hem nooit meer hoef te zien.

 

Ik weet dat hij via datingsite,s opzoek gaat naar een nieuwe relatie en wil vooral vrouwen die daar actief zijn waarschuwen door oplettend te zijn en naar je intuitie luisteren.

 

Groeten Astrid

Hallo,

 

Ik heb sinds 3 jaar een vriend, en ik sta op het punt ermee te stoppen.

Ik wil graag jullie ideeen bij de beschrijving van deze man:

In beginsel erg charmant bij de eerste ontmoeting, bij uitwisseling tel.nrs zei hij contact op te nemen. Een week later belde ik maar, hij was er niet mee bezig zei hij, de tuin eiste alle aandacht op.

Bleef charmant, haalde me op, bracht me weg, gul, en bewonderend.

Belde meerdere keren per dag.

Was veeleisend in bed, moest op zijn manier, mijn wensen alleen "als ik in de stemming ben", dat is toch vies, terwijl zijn eigen hygiene niet bespreekbaar was.

Verslaafd aan fitness, ook als we eindelijk bij elkaar zijn, toch gaan sporten en minstens 1,5 uur wegblijven, met de boodschap: ik doe mijn best op tijd terug te zijn, ben je ondankbaar,maar je zit wel braaf te wachten.

Conflicten op zijn werk, moeite met aanpassen, en een hekel aan vrouwenteams, gedrag en dergelijke. Na een conflicgt noemde men hem een borderliner en psychopaat.

Zolang ik meeging in zijn wensen en flow was er niets aan de hand, maar als ik mijn eigen wensen kenbaar maak, mijn eigen grenzen stel, maak ik dingen dood,ben ik remmend, zit hem in de weg. Zelfs de gulden middelweg is moeilijk voor hem.

Vreemde relatie met ouders, met name vader, en broer.Vertelde misbruikt te zijn door zijn broer, en is dat nog met hem gaan opnemen. Tranen in de ogen. Maar verder geen gevolg aan gegeven. Heeft een vriend, ook een vreemde relatie, met jalouzie en afwachtendheid.

Preoccupatie met schoonheid, macht, mannelijkheid, erotiek, en eigen zaak hebben en dergelijke, of manager zijn. De vrouw volgt de man.

De dingen die ik leuk vindt worden kleingemaakt of belachelijk verklaard.

En vandaag: ik vertel enthousiast iets, maakt hij rare gezichten, ik zie dat als pesten, dat doet hij vaker,dan wordt ik boos, krijgen we een discussie,en ligt het allemaal aan mij, ik ben gevoelig enzo. iets triggert mij. Gaat ook constant over mijn grenzen heen, ik moet me maar aanpassen, niet hij, "ik ga me toch niet aan je aanpassen?"

Heeft ooit laten doorschemeren dat hij relaties niet kan beeindigen, dat doen de vrouwen altijd.

 

GRaag reactie!

Maaike

 

hai maaike,

als ik jou verhaal zo lees ben je al heel erg ver gegaan en heb je je laten leven door hem. Kan het me ergens wel voorsellen als je verliefd bent of van iemand houd ga je heel ver en hoop je dat het wel over gaat. je geeft een hele hoop in de hoop hem te veranderen. ik ken dat van mijn eigen, nu bijna ex vrouw, en krijg nu allerlei verwijten over me heen omdat ik fout ben en ik ziek ben en zij nooit iets fout heeft gedaan. het leven met iemand met deze stoornis is in mijn ogen onmogelijk. ik kan je alleen maar aanraden snel te stoppen met deze relatie want jij gaat er aan onderdoor zometeen en dan is hij weg. steun krijg je niet van hem en veranderen zal hij nooit. het zal alleen erger worden. zijn zin en zijn waarheid moeten jouw waarheden worden. dat heb jij niet verdiend al ken ik je niet. maar dat verdiend niemand. met een narcist valt niet samen te leven. ook al hou je nog zoveel van zo n man of vrouw. neem je leven zelf op en ga je eigen weg hoe moeilijk ook maaike maar er is nog een heel leven voor je. kies voor jezelf. zowel in het gewone leven als in het seksuele moet jij toegeven of je wil of niet is dat jouw leven, jouw toekomst? ik wens je heel veel sterkte en succes ik weet wat voor keuze je moet gaan maken en hoop nog eens te horen hoe het je is gegaan. maar al moedig dat je de stap hebt genomen om je verhaal hier te schrijven. das de eerste stap al.

Hallo,
 
Op de website info.nu heb ik een special gepubliceerd over het narcisme:
http://mjon.infoteur.nl/specials/kwaadaardig-narcisme.html
 
Deze serie artikelen kun je zien als een soort 'handboek' voor iemand die er net achter komt dat zij een relatie heeft met iemand met de NPS.
Onderwerpen die aan bod komen:
 
Hoe gaat een narcist te werk?
Leven met een narcist    
Narcisme in relaties    
Narcisme kenmerken    
Narcistisch misbruik    
Herstellen van narcistisch misbruik    
Hoe ga ik om met een narcist?        
Hoe ontstaat narcisme?    
  
In deze special deel ik mijn observaties en begrip van kwaadaardig narcisme. Als schrijver, wil ik mijn vermogen gebruiken om te beschrijven en dingen uitleggen op een manier die duidelijk en zinvol is voor iedereen. Mijn doel is om bij te dragen wat ik kan aan het begrip van de NPS en de slachtoffer van een narcist te helpen begrijpen wat er gaande. Ik ben geen expert. Dit zijn slechts de opmerkingen en redenering van iemand die een lange ervaring met narcisten heeft en weet dat anderen ook deze ervaring hebben.
 
Misschien is het ook een interresante link voor jullie site.
 
Opmerkingen en commentaar zijn van harte welkom!
 
Groet,
Mjon

 

Ik heb al eerder hier gerageerd.

20 januari begin ik met mijn therapie. Ben er zelf ook een beetje krittisch over. Geef ik heel eerlijk toe. Aan de andere kant ben ik er ook een beetje down door.

Komt omdat k over mijn verleden moet gaan praten. En geloof me ik heb veel verdrongen en ik heb veel waar ik niet eens meer over wil praten.

En ook heel veel waar ik over wil praten, maar niet weet of dat kan ivm crimineel verleden. Geloof me het is moeijlijk.

Maar ik ben geen koud en harteloos monster en ook ik wil gelukkig zijn.

 

Ik zal als jullie daar interesse in hebben, een soort update  geven van mijn voortgang van de therapie. Misschien is het ook handig voor jullie. Misschien herkennen jullie veel dingen.

 

in ider geval sterkte

 

en succes

Olaf,

Zie alvast deze post  voor ervaringen met therapeuten als het gaat over narcisme.

 

Ben zeer benieuwd naar wat er gaat gebeuren en natuurlijk succes toegewenst

 

t

Hallo Olaf,

 

Goed dat je de stap gezet hebt en dat het daadwerkelijk gaat beginnen!

Ik kan mij goed voorstellen dat je wat down bent en misschien ook kritisch. Het is ook niet makkelijk.

 

Dat je over veel dingen eigenlijk niet wilt praten en zaken verdrongen hebt is logisch. Bedenk dan dat voor alles een tijd en een plaats is. Je hoeft niet alles in een keer te vertellen. Jij bepaalt wat je kwijt wilt, maar uiteindelijk bereik je het meest door alles te vertellen.

 

Therapeuten hebben overigens net als artsen en advocaten een beroepsgeheim. Je kunt dus overal over praten, ook over je criminele verleden.

 

En ja er zijn dingen gebeurd in je verleden waar je niet trots op bent. Maar je hebt dat inzicht en daar kun je dus iets mee. Er zijn legio mensen die dat inzicht niet hebben, dat is je grote voordeel. Dat en dat je deze stap zet.

 

Zoals je zelf aangeeft wil je uiteraard ook graag gelukkig zijn. Ik denk dat je hiermee een hele goede eerste stap hebt gezet.

 

En ja, het is een prima idee van je om je ervaringen hier af en toe te delen. Voor de lezers van deze site, maar waarschijnlijk ook voor jezelf. Je weet nooit welke goede tips je nog krijgt.

 

Een tip wil ik je in elk geval niet onthouden. Omdat ik dat zelf heb meegemaakt. Juist in dit soort ''praatsessies'' is het van groot belang dat je vertrouwen hebt in je therapeut, dat het klikt tussen jullie.

Voor mij was mijn eerste ervaring een enorme domper, ik voelde totaal geen klik en was totaal gedesilussioneerd. Had bijna gestopt maar ben uiteindelijk bij iemand anders terechtgekomen waar het wel mee klikte.

 

Mijn tip is dus; blijf niet te lang hangen bij een therapeut als het om wat voor reden dan ook niet goed voelt. Geef het een kans uiteraard (er spelen ook andere dingen als je eigen onzekerheid een rol), maar luister naar je gevoel en maak als dat nodig is een switch. Maak niet de fout die veel mensen maken door dan te zeggen dat hulpverlening niet deugt en dan vervolgens af te haken. Er zijn gelukkig heel veel goede therapeuten.

 

Ik hoop voor je op een goede match en wens je veel succes!

 

Marcel

 

 

 

Graag zou ik mijn ervaringen willen delen en mijn gevoelens willen uiten. Sinds 3,5 jaar heb ik een (moeilijke) relatie met mijn vriend. Sinds 2 jaar ben ik mij er van bewust dat hij een rasechte narcist is. Hierdoor is mij wel het één en ander duidelijk geworden. Dat wil niet zeggen dat het er makkelijker door geworden is. Dit komt onder andere doordat mijn verliefdheid en enorme fysieke aantrekkingskracht heel erg groot is. En hem daardoor moeilijk los kan laten. Hij heeft mij al zo veel pijn gedaan, het lijkt wel een geestelijke mishandeling. Hij heeft mij op zoveel en allerlei fronten al bekritiseerd. Aan mijn uiterlijk heeft hij altijd wat op en aan te merken. Hij viel eigenlijk op donker getint, cup D, 50 kilo, lang gekruld donker haar.................terwijl ik het tegenovergesteld ben. Hij vond het nodig om mij dat ideale plaatje voor te spiegelen wat hem nooit gelukt is om te krijgen. Hij vond het gek dat mij dat pijn deed. Het lag niet aan hem of aan zijn opmerking, maar ik ! was onzeker. Daarnaast heeft hij altijd op en aanmerking hoe ik er uit zie. Ik weet dat ik teken in min gezicht als ik zorgen heb of slecht geslapen heb. Hij vind het altijd nodig iets over mijn tekenen in het gezicht te zeggen. In plaats van mij een schouder te bieden of mij een luisterend oor te bieden waarom ik er zo uit zie. (mijn vader is onlangs overleden) Geeft hij kritiek en ontbreekt het echt aan zijn inlevingsvermogen. Het ontbreekt hem volledig aan empathie. Want volgens hem doet hij zo zijn best mij te begrijpen, maar ik ben zo'n 'gevoelig ' meisje. Hij heeft dan ook nog nooit iemand meegemaakt die zo gevoelig is. Bovendien ben ik zo emotioneel geworden de laatste tijd. Ik laat veel tranen vloeien. Daar kan hij totaal niets mee, hij begrijpt niet dat veel verdriet ook door hem veroorzaakt wordt. Hij kan mij niet eens troosten, een arm om mij heen slaan en dan tegelijkertijd tv kijken of de hond aandacht geven. Hij baalt van al dat huilen. Tuurlijk het ligt niet bij hem. Zo kan ik nog héél véél voorbeelden geven, maar dat wil ik eigenlijk niet, het zijn er ook te veel. Het raakt mij ook diep. Ik zit er door heen, ik ben moe. Het gaat dan ook niet goed met mij. Mijn draagkracht is langzaamaan op. Als ik al die verhalen en ervaringen hiervoorgaand lees sterkt mij dat en geeft het mij wel een goed gevoel dat ik het niet bijmezelf moet gaan zoeken. Wat gewoon gebeurd, door de manier hoe de narcist communiceert. Ik weet dat ik een liefdevol en warm mens ben. Maar door mij op dit moment in een cocon te wikkelen is het moeilijk om zelfs de liefde en warmte voor mijzelf te blijven voelen. En dat kan de bedoeling toch niet zijn. Ik hoop ervaringen uit te kunnen wisselen en liever nog tips te krijgen om er bovenop te komen. Op dit moment heb ik nog een relatie met hem, maar ik weet dat ik, wil ik een betere toekomst tegemoet zien, dat ik er mee moet gaan stoppen. En daar heb ik moed en kracht voor nodig.

 

Liefs, Vlinder

Hoi vlinder.. jou verhaal lijkt op dat van mij...

mijn vriend   wil aan de slag met zijn gedrag..

maar hoor om me heen narcisten zijn niet te genezen..

ze kunnen handvaten krijgen om beter met hun eigen

gedrag om te leren gaan.. dus geen garantie.

Mij is aangeraden .. omdat ik net als jij heel moe ben..

om zelf hulp te gaan zoeken..  en dat ga ik deze week

doen...  zijn gedrag kan je niet veranderen maar je

eigen wel.

 

Groetjes Klara

 `.

Olaf .. bedankt voor je reactie.. 

ik kan er wat mee..  hoop doet leven.

laat je voortgang maar lezen hier

 

groetjes van mij

Ik heb zelf al een tijdje hulp, omdat mijn zelfvertrouwen enorm is aangetast. Ik heb er al een minderwaardigheidsgevoel aan over gehouden. Dat is wat een narcist teweeg kan brengen, met zijn gedrag/omgangsvorm. Ik zit er helemaal doorheen. Maar ik mag niet opgeven, ik zal toch mijn best doen om het geluk weer te vinden. Of dat in de relatie met hem is betwijfel ik. Olaf ik vind je een moedig man om er zo voor uit te komen. Ik had het mijn vriend ook graag aangereikt, maar volgens hem heeft hij geen problemen. Ik heb ze toch ?! Want ik heb hulp gezocht en dat heb ik volgens hem niet voor niets gedaan. Ligt niet aan hem ! In zijn ogen. Hij begrijpt alleen niet dat ik hulp heb moeten zoeken om mezelf te beschermen. En om er niet nog verder aan onder door te gaan. Hoe maak ik hem duidelijk dat het gedrag wat hij vertoont niet ' normaal ' is ?

Dat al die kritiek die hij uit, mij klein maakt en héél erg emotioneel maakt. Waar hij vervolgens weer over kan gaan ' zeuren ', dat ik zo'n gevoelig meisje ben. Op het gebied van intimiteit gaat het ook erg moeizaam op dit moment. Ik kan mij niet meer blootgeven, letterlijk en figuurlijk niet. Hij raakt er door gefrustreert. Hij haalt het onderwerp sex heel vaak in gesprekken aan en begint te manipuleren, van als dat er niet meer is dan wil ik niet meer met je verder. Mijn motto is dat ik trouw wil blijven aan mezelf. Zolang hij mij zoveel pijn doet met zijn opmerkingen en gedrag lukt het mij niet om hem toe te laten. Er zal wat moeten gaan veranderen. Hij ziet niet in, al heb ik dat meerdere malen uitgelegt, dat er sprake van respect en liefde moet zijn. Dat hij eens moet gaan kijken waarom het moeizaam gaat. Dat hij moet ophouden met kleineren enz. enz. Hij kijkt graag naar porno sites en filmpjes. Laat hem eens op internet gaan zoeken naar echte oplossingen. Tips om weer een leuke relatie te hebben. Want kijken naar al dat liefdeloze en veel te veel lustobjecten daar word het in onze relatie echt niet beter van. Zijn reacti: Als wij geen sex hebben zal ik toch wat moeten ?! Ik kan mij niet voorstellen dat het positief kan werken, voor mij in ieder geval niet. Hij heeft het idee dat het beter is om toch ' gewoon' sex  te hebben en dan komt de rest vanzelf ook wel weer goed. Ik heb hem een paar weken niet gezien en gesproken, op wat sms-jes na dan. Zondagavond komt hij bij mij op bezoek, ik vind het spannend. Als ik niet bij hem ben, kan ik tot rust komen en nadenken en weet ik best wel goed wat ik tegen hem zou willen zeggen. Maar als ik hem zie dan smelt ik weer en blokkeer ik.   

hai vlinder, ik ben pas gescheiden van mijn vrouw die narcist was en is. ze wil en kan niet inzien dat er met haar behoorlijk wat aan de hand is. zij blijft in de verwijtsfeer zitten. ze is al jaren voor depressies ed onder behandeling maar het ligt nooit aan haar. het ligt altijd aan de ander. ze drijven ja langzaam maar zeker een dal in. je kan niet doordringen en moet dan voor je zelf opkomen. ben er zelf bijna aan onder door gegaan. mijn werk mijn alles begon eronder te lijden. zelf begon ik mn zelfrespect kwijt te raken. begon aan mezelf te twijfelen. want zou ik toch degene zijn die het fout heeft, die het verkeerd ziet. Ben ik degene die moet veranderen? En ja dat laatste was het zeker. nu we gescheiden zijn zoekt ze steeds contact met me om me van alles en nog wat voor de voeten te werpen. en idioot die ik ben trap daar regelmatig nog in. het gevoel van houden van is niet weg maar smaen leven met haar kan ik echt nooit meer. het moet slijten. maar dat het moeilijk is ja dat is t. Vlinder als hij niet wil inzien dat er met hem iets aan de hand is, dat hij jou vernederd, kwetst noem maar op dan blijft het enige nog over en dat is definitef afscheid nemen. maar dit gaat niet makkelijk. Precies als je zegt. als je hem weer ziet is hij charmant, lief attent. Maar blijf jezelf voorhouden dat je niet voor niets apart  bent nu vanhem. vindt het heel knap van je dat je die stap hebt genomen.  Maar hij zal je blijven manipuleren. misschien een tip om contact op een neutrale plaats te laten plaatsvinden.. vlinder wens je heel veel sterkte en kom vaak op deze site hier kan je steun krijgen.

En Olaf, alle respect voor jou. hoop voor je dat het gaat lukken om jezelf te leren kennen en in de hand te krijgen. als je dat lukt dan gaat het met je gezin ook beter en krijgen julloie samen wat jullie verdienen. geluk. Ook voor jouw gezin heel veel succes ens terkte. voor jullie allen is dit een moeilijke zware maar zeker hoopvolle tijd. hou vol allemaal. hou vol het is de moeite waard.

Hallokes,

 

Mijn broer zijn vriendin heeft zeer veel gelijkenissen met al deze verhalen.

 

Ze slorpt mijn broer zo op. Hij is al gestopt met voetballen en gaat niet meer uit met zijn vrienden.

Als er familie feesten zijn gaat het in het begin van het feestje heel goed maar als ze niet meer in de belangstelling staat dan word ze plots onwel en wil ze naar huis en dat moet dan ook meteen gebeuren, enz...

 

Ze hebben 2 kindjes en ze worden van hier naar daar gebracht omdat zij er niet voor wil zorgen of ze er volgens haar geen tijd voor heeft ze het te druk heeft.

 

Ik denk dat mijn broer er heel veel van af ziet.

ze heeft hem in haar macht door te dreigen met zelfmoord te plegen en de kindjes iets aan te doen als hij haar zou verlaten of zelfs gewoon door te zeggen dat hij op stap gaat is dat al genoeg om met zulke dingen te dreigen.

 

 

Kan je iemand verplichten zich te laten opnemen?

Want hebben een situatie gehad en de hulpdiensten gebeld en zei zeggen zolang zij niet akkoord gaat kunnen we haar niet laten opnemen.

 

Ik vind haar een gevaar voor haar gezin en ik denk niet dat ze zichzelf iets zou aandoen maar wel mijn broer en zijn kindjes. we hebben het hier dan over zowel fisiek al emotioneel geweld.

 

Hoe kan ik mijn broer helpen?

Zijn dit kenmerken van iemand met nps?

 

 

Mij lijkt dit niet iets om telefonisch te bespreken met iemand, die de telefoon aanneemt van een hulpdienst.

Ik zou dat zelf in persoon bespreken met een huisarts voor medische en/of het op b.v. rechtenforum.nl zetten voor het juridische mogelijkheden.

Ik zelf heb een zwaar vermoeden dat mijn aanstaande ex-man aan nps lijdt.

Toen we uit elkaar gingen liet hij mij weten dat hij op zoek was naar de verbeterde versie van zichzelf, zijn geluk gaat voor alles, hij zocht iemand die hem inspireerde en hij was op zoek naar het ultieme geluk. En dat terwijl we ons zo rijk mogen rekenen met 2 kids, (3 en 1 jaar).  De reden van onze breuk ligt niet aan hem, ik was niet spannend, avontuurlijk, impulsief en inspirerend genoeg meer. En hij was blij dat ik aangaf dat de kids de eerste paar jaar nu eenmaal de meeste aandacht krijgen. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat hij al een ruime tijd een dubbelleven leidt. Als ik hem op zijn gedrag aanspreek dan heb ik te maken met een kat in het nauw en doe ik aardig/lief dan gaat alles goed. Hij heeft er zeer veel moeite mee dat zijn familie mij opvangt. Dit is even in het kort mijn situatie.

 

lieve schat

 

 

waarom lief doen tegen iemand die je zoveel pijn doet... je zijverd je helemaal weg en dat kan toch niet de bedoeling zijn... je laat weten dat hij vreemd gaat ...nou weet ik niet of je christelijk bent wel of niet... ik denk oog om oog tand om tand neem zelf een leuke minnaar en laat die kerel stikken...

als je zo door gaat krijg je PTSS net als ik , kon ook geen grenzen stellen...had ook al 6 jaar geleden moeten scheiden ....................eens een narcist altijd een narcist

alleen als je weg gaat zorg er wel voor dat je genoeg vrienden hebt want narcisten hebben een hekel als hun ego wordt aangetast dus je moet wel sterk zijn en alles op een rijtje hebben .. zoals waar woon ik , adreswijziging met geheimhouding ect... ik was amsterdamse maar leef al 2 jaar in Utrecht ..gelukkig geen kinderen ...en ik ben nu gelukkig met me hond en nieuwe vriend... alleen het duurt heel lang voordat je van zo een rot kerel af bent we hebben een koophuis in zaandam en hij betaald zijn deel van de hypotheeklast niet dus hebben ze bij de ABN AMRO mijn rekeningen leeg geplukt.... dus ik weet tegenwoordig niet meer als iemand in gemeenschap van goederen gaat trouwen of ik die mensen moet feliciteren of condoleren haha... maar we hebben gewoon pech gehad ..meid leef met je kinderen je eigen leven ....er is geen een therapie voor narcisten ... en medicatie al helemaal niet..... ze zullen hem cognetieve therapie aansmeren en lithium wat hem nog gevoellozer maakt want hij heeft al geen empathie naar jou toe en de kinderen dan wordt ie helemaal een monster ..... dus mijn advies wegwezen en wel zo snel als mogelijk.......liefs Antje

waarom maakt iedereen op deze site zo ontzettend veel spelfouten?

11 JAAR Samen .

11Jaar ellende,verdriet,pijn.

Waarom ? Ik begreep het niet..

Lag het aan mij? zoals hij altijd zei.

Bijna in de afgrond gelegen door hem.

Kinderen uit mijn 1e huwelijk liepen op hun tenen.

Ik kreeg nog een kind samen met hem.

Nu uit elkaar . rust dacht ik ,maar hij gunt ons geen rust.

Vrouwen aan de deur die allemaal hem willen spreken de een gaat 2 jaar met hem .

DE andere al 5 jaar en de jongste gaat al met hem vanaf haar 16e en is nu 21 jaar.

Weer verdriet en pijn stelde ons huwelijk niks voor dan? heb ik al dat gelieg en drankverslaving en de agressie voor niets moeten ondergaan?

grove leugens dat hij miljonair is..

Dat hij met mij een doodgeboren kindje had .

dAT mijn vader is overleden (wat allemaal niet klopt)

Wanneer stopt dit ? hoe lang hou ik dit nog vol?

Moet ik dadelijk onze zoon naar hem toe laten gaan? Mijn hart zegt NEEEEE.

Ik ga kapot door hem.

Waar is die zelfstandige vrolijke zelfverkekerde vrouw van 11 jaar geleden gebleven??

Ik weet het niet...

 

Ik bedoel, waarom.

Ik begrijp Olafs irritatie over de opmerking over spelfouten. Het is flauw en kinderachtig op op een site als deze te beginnen over spelfouten.

Dit is geen site van het Taalkundig Genootschap maar een site waar mensen vanuit hun hart schrijven over ernstige emotionele problemen. Dat telt en dan neem je de spelfouten er maar gratis bij.

Het is bovendien voor veel mensen al moeilijk genoeg om hier een stukje te schrijven en met zo'n opmerking verhoog je die drempel voor sommigen. Ik zeg dus, kom op mensen en schrijf de je problemen van je af; de andere 99% van ons leest echt wel over wat spelfouten heen!

 

Groet van Marcel

 

 

 

Olaf,

 

Ik ben trouwens erg benieuwd hoe het je vergaat.

Je zou af en toe een stukje schrijven zodat we je vorderingen konden volgen.

Gaat het nog steeds goed bij je therapeut?

 

Groet, Marcel

 

 

 

 

Ook nog even reageren op Antje B.

 

Onsmakelijk om op een site als deze te adverteren voor je eigen coaching/counselling-praktijk (Waarom grijpt de webmaster hier niet in?)

Zeker op de manier waarop je dat doet.

Bij jou staan zaken op voorhand al vast. Je advies luidt WEGWEZEN.

 

Ik zou nooit voor een advies van jou betalen. Als de uitkomst bij voorbaat vast staat dan kunnen we het net zo goed zelf.

Counselling betekent het in kaart brengen van de moeilijkheden en MOGELIJKHEDEN en te komen tot een beter inzicht in de situatie en het verruimen van zijn mogelijkheden om deze te hanteren.
Niet bij jou. De mogelijkheden staan bij voorbaat vast. Wegwezen.

''Mensen met NPS zijn niet te helpen''.

''Neem een minnaar''

 

Dat zijn de adviezen van ''counseller'' Antje B.

Vervolgens volgt nog een uiterst zure opsomming van haar eigen ellende. Bitter, wraakzuchtig en onverwerkt.

Dan ook nog ontertekenen met ''Jullie vriendin Antje B''.

Getver, wat een vals inlikgedrag.

 

Het gaat compleet voorbij aan mogelijkheden, het gaat voorbij aan het feit dat mensen, ondanks hun problemen, toch gewoon van elkaar houden, het gaat voorbij aan alle objectiviteit.

Verschrikkelijk om te lezen en ik heb nu al medelijden met de mensen die client bij je zijn.

 

Mensen met NPS (en hun partners) zijn wel degelijk te helpen. Niet allemaal, ik ga hier geen wonderen beschrijven.

Er zijn goede, geregistreerde therapeuten die successen boeken.

Zoals alles in het leven staat of valt het met de wil om te veranderen.

 

Antje, je schrijft met zoveel wrok over je eigen onverwerkte stuk.

Een tip. Laat je helpen, zoek een goeie therapeut en zorg dat je dat achter je laat. Alleen als je zelf lekker in je vel zit, dan kun je ook eens gaan denken om anderen te gaan helpen.

Tot die tijd, lekker zwijgen en alleen met jezelf aan de gang.

 

Marcel

 

 

 

 

 

Harde woorden. Maar die heb je over jezelf afgeroepen.

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn (besloten) forums speciaal voor kinderen van narcistische ouders, b.v. [url=http://health.groups.yahoo.com/group/verbindingverbroken_kinderen/]dit[/url].

Goeiemorge,

 

Wat een verhalen allemaal zeg. Niet echt heel prettig als je denk dat je narcistische trekken hebt. Iets te veel herkenningen. Gelukkig niet helemaal. danwel alles. En ben blij dat er ook nog reactie's zijn die een beetje positief zijn. Of in ieder geval zo bedoeld zijn. Ik ga uitzoeken maar zoals ik er nu tegen aan kijk komt het er wel uit. Dat ik last heb van nps. Waarbij dan helaas het geen wat ik tot nu ook gelezen heb ik nu al besloten heb dat de eventuele diagnose mijn doodvonnis is. Hoe goed ik ook de positieve reactie's vind, denk ik dat voor mijn omgeving makkelijk is om met mijn dood om te gaan als nps.

 

Ik kom net uit een opname omdat mijn wereldje was ingestort. Maar nadat ik gelezen had over nps. Vrees ik dat, nps het geen is wat mis met mij is. En heb net als olaf t ook nog wel verstand danwel het inzicht. Wat mij zegt dat ergens nog wel mee te leven is. Maar dat is zowel voor mij omgeving moeilijk en voor mij. Dus vandaar dat ik zeg dat het mijn doodvonnis zal zijn.

 

Laat het weten.

 

Later

 

 

Reactie op 'The Fish'

 

Ik zou niet van te voren zulke gedachtensprongen maken (''als ik NPS heb dan is dat een soort doodvonnis'').

Het is lastig, dat wel. Maar je kunt er ook iets mee. Misschien niet genezen, maar wel leren hoe je er beter (hanteerbaar) mee om kunt gaan. E.e.a. is ook afhankelijk van de mate waarop je op NPS scoort. Er zijn echt veel personen die met de juiste inzichten en motivatie (en een goede hulpverlener) tot goede resultaten komen.

Door op deze site  een reactie achter te laten toon je al dat je inzicht hebt. Voor een doorgewinterde narcist zou dat onmogelijk zijn. Die twijfelt niet aan zichzelf en dus liggen zaken altijd bij anderen maar niet bij hemzelf.

Jij bent in staat om naar jezelf te kijken en zaken te herkennen.

Zie dat dus als een mooie eerste stap. Het zal niet makkelijk zijn, maar het inzicht is er en dat is al waanzinnig belangrijk.

Stap 2; ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen naar een goede hulpverlener.

Stap 2b: probeer open te zijn naar de mensen uit je directe omgeving, de mensen om wie je geeft. Laat zien dat je er iets aan wilt doen en je zult merken dat je omgeving dat niet als een zwakte ziet maar juist als een heel sterk punt. Alles is beter dan doorklooien.

Hoe dan ook, ik wens je veel succes!

 

Marcel

 

 

lees dan eens de biorgafie over michael jackson dat geschreven is door j.randy taraborrelli.

in dit boek stuite ik namelijk op deze uitdrukking en wist niet wat het betekende.

ben toen gaan zoeken naar de betekenis ervan. ik hoop dat je daar nog meer uit kan halen over narcisme en zoals je weet m.j. had een verschrikkelijke vader die hem meerdere malen mishandelde vaak kreeg hij slaag met de riem of zweep maar hij is ook een keer zo boos geworden dat hij het snoer uit de ijskast trok en daarmee begon hem daarmee te slaan.zijn broers lieten zich dat welgevallen en deden er niets aan en vochten ook niet terug maar michael was de enige die dat wel deed en dat maakte zijn vader nog bozer. er was zelfs 1 keer een ruzie in een casino waar iedereen kon meekrijgen wat er zich afspeelde tussen vader en zoon,zijn vader wilde hem daar in het openbaar voor de 2de keer slaan en michael zei toen als je me nu slaat dan zing ik nooit meer. in die periode was michael jackson al 21 en had hij een eigen advokaat in dienst genomen om onder het juk van zijn vader uit te komen en kon hij dit dus zo zeggen later toen het contract met zijn vader was afgelopen heeft hij hem ontslagen en een andere manager in dienst genomen

Heel herkenbaar voor de dochter van een narcist, de zus van een psychopaat en een autist die daaraan al onderdoor gegaan is (overlden). Complimenten voor de site. 

Ik had ook een relatie met een narcist, meer een psychopaat. Wat ik achteraf het ergste vind is dat ik alles zo heb gedraaid steeds, dat het leek of het aan mij lag, ik wilde zo graag een oplossing vinden dat ik het maar bij mezelf zocht, dan gebeurde er tenminste iets mee. Dat hielp natuurlijk niet, maar ik denk dat ik daar nu nog het meeste last van heb.

 

Ik ben er ontzettend depressief van geworden en zelfdestructief. Als je heel veel van iemand houdt, voor het eerst in een serieuze relatie en je komt erachter dat de ander daar niet toe in staat is en het wordt je letterlijk verteld dan ga je overal aan twijfelen en gaat ook je waardigheid naar de knoppen.

 

Mijn advies is om er over te praten, desnoods eerst met vrienden of familie. Het helpt echt!

 

Ik vroeg mij ook af of anderen hier ervaring hebben met behalve geestelijk kwetsen ook lichamelijk pijn doen, zeer ernstige woedeuitbarstingen? Bij mij was het namelijk zo dat ik geen kritiek durfde te geven of iets ergens van te zeggen want dan kwam er zo'n uitbarsting en die waren heel eng.

Reactie aan Dochter:

 

Het klopt inderdaad dat het vooral verhalen zijn van partners, maar narcisme is van alle tijden. Ook ik ben een dochter van een narcistische vader, een verbaal en soms lichamelijk mishandelende man. Hij was the next thing to God. Jouw verhaal is mijn verhaal. Als kind zag ik ook al dat er iets niet klopte, en ben regelmatig woedend geweest. Het leverde alleen niets op. Dat herken je vast wel.

Ik wil je even helpen met je besluitvorming over wel of niet je vader blijven zien. Je wacht op iets wat niet gaat komen. Je zegt dat hij van je houdt en trots op je is. Het is niet zo dat hij dat niet kan zeggen. Ik moet je helaas even uit de droom helpen. Hij is trots op je omdat jij een verlengstuk bent van hem. Dat heeft niets met liefde of met jouzelf te maken. "Iedereen kan zien dat ik een dochter heb die....", dat zijn uitspraken van mijn vader. En dat wil jouw vader aan anderen laten weten. Narcisten hebben niet die natuurlijke liefde voor een kind. Alle wegen leiden altijd naar Rome. Vergeet dat vooral niet. En maak het jezelf daar niet moeilijk mee. Het ligt niet aan jou. Laat je niet om de tuin leiden. Je hebt heel goed door dat narcisten manipuleren en zeggen wat anderen van ze willen horen als dat in hun straatje te pas komt, en daar gaat het hen uiteindelijk om.

Ik heb een flink aantal jaren geleden het contact met hem verbroken, en ik zal je zeggen, ik heb me nog nooit zo heerlijk en bevrijd gevoeld als toen. Mijn gedachte was: "Ik wou dat hij dood was, en ik kan hem niet vermoorden, maar ik kan wel doen alsof hij dood is." En ik heb een rustige maar duidelijke brief geschreven. Heeeeerlijk.

Helaas moest dat contact wegens ziekte van mijn moeder een jaar of tien geleden weer aangehaald worden. En dat bestaat nog steeds, hij is nu oud en heeft hulp nodig. Het verzorgingshuis roept: "Het is toch uw vader". Ja, ga er maar aan staan om dat uit te leggen. Hoewel ik het contact zoveel mogelijk beperk blijft het toch een grote frustratie. Dus: kappen met die man. Een psycholoog heeft me dat ooit eens dringend geadviseerd. Hij zei ook: Er komt meer kijken bij het vader-zijn dan een zaadje te planten en er wat geld in te steken.

Sterkte.

Dochter twee

 

'Het verzorgingshuis roept: "Het is toch uw vader". Ja, ga er maar aan staan om dat uit te leggen'.

Niet jij moet dat uitleggen, maar het verzorgingstehuis, die immers wèl verantwoordelijk voor hem hebben aanvaard.

Ik zag een uitzending van dr Phil over dit soort zaken en die zei (zelfs) niet verantwoordelijk te zijn voor zijn eigen volwassen kinderen.

Volwassenen zijn gewoon zelf verantwoordelijk voor zichzelf.

'Het is toch je broer/zus/vader/moeder..' van anderen: vaak pogingen om verantwoordelijkheden af te schuiven.

Anoniem..

Ik krijg kippevel bij jou verhaal.Zo herkenbaar,zo de waarheid.

Ik kon het niet meer opbrengen hij heeft mij geestelijk kapot gemaakt.

11jaar pijn verdriet leugens was genoeg.

En nu zijn we al 2 jaar verder zonder hem(nou ja zonder hem) Ik heb kinderen van hem en er staan nog steeds vrouwen voor de deur die een relatie met hem hadden ,waar hij dan oppeens weer verdween omdat hij intussen ook al weer met andere vrouwen omging.En komen bij mij dan vragen stellen omdat hij weer alles heeft gelogen tegen hun.

Langzaam krabbel ik op en word ik weer sterker.Het vertrouwen in Mannen ben ik kwijt...

 

Aan Niemand,

Ik wil even zeggen dat ik je/haar pijn voel en meeleef.

Probeer om hulp te zoeken, al is het maar eerst Maatschappelijk Werk, daar kun je tenminste terecht zonder verwijzing.

Er kómen betere tijden, ik weet het uit ervaring.

En blijf schrijven, hoe hartverscheurend het ook is om te lezen, ik werd erin meegesleept en je hebt talent.

Ooit komen er weer mensen in je leven die goed voor je zijn, het is moeilijk om vertrouwen te hebben maar het wordt zeker beloond.

Ook ik was alleen, ook ik dacht dat het nooit meer beter werd.

Toen ontmoette ik iemand die een goede vriendin werd en ik kan zeggen dat ik daar heel erg van ben opgeknapt.

Een nieuwe partner is echt geen "moeten" meer voor mij.

Ik weet nu dat er iemand is die zich altijd even afvraagt hoe het gaat, die ik kan vertrouwen en die me steunt. Ik kan zelfs zelf weer iemand steunen, er voor iemand zijn. Dit heeft lang geduurd maar het zal zeker gebeuren, probeer andere mensen toe te laten in je leven, al is het maar via werk.

 

 

Heel veel liefs

Alsof het maatschappelijk werk iets begrijpt?

Wat heb je aan die mensen, wat heb je aan politie ze doen niets nml.

Zien ook niets.

 

Aan Anoniem

Dan heb je veel pech daarmee gehad, hoor ik aan je reactie, wat rot!

Ik ben zelf naar Tegen haar wil gegaan, een stichting die het midden houdt tussen politie en maatschappelijk werk. Die deden in mijn geval dus wél wat; ze hielpen aan woonruimte ergens anders, met een nieuwe start en ook met het uit de voogdij zetten van mijn ex. Ik hoop echt dat je ergens terecht kunt, je moet hier niet alleen mee worstelen, hoe moeilijk die eerste stap ook is.

ik zie geen uitweg meer. deze man is een ras narcist. en het geweld wordt steeds erger. iedereen praat zo makkelijk maar wat kan je doen als je partner bij jou woont. en er voor kan zorgen dat je je huis en baan kwijtraakt??

 

ik weet niet hoe hij reageert als ik sloten verander of verdwijn. wie heeft hier ervaring mee?

Ella, 

Het is mogelijk, ik ben ooit opnieuw begonnen. Ander huis, nieuwe baan en dat met twee kinderen van toen 1 en 3. Het is zwaar, ja, maar het is zo fijn om weer echt te kunnen ademen. Het was mijn huisje met mijn kindjes en mijn zelfstandigheid. Ondanks lange dagen, en dus echte vermoeiheid, wel de ruimte om weer mezelf te worden, mezelf weer te waarderen, mijn gedachten te ordenen. En natuurlijk ben ook ik tegen muren gevlogen, ik heb geschreeuwd en gehuild. Het duurt lang voor de chaos weer op orde lijkt, maar verlost zijn van een narcist is het waard.

Inmiddels getrouwd en een dijk van een relatie met een wereldvent!

Ik wens je sterkte: rug recht, hoofd omhoog, adem in en adem uit en je komt waar je wezen wil!

Roos

update: stapje verder in het proces. Loonbeslag bij de narcist door het LBIO. Hij had het in de hand, hij liet vanalles na en hij loopt het nu op. Hij heeft me inmiddels zo ver gekregen dat ik het hem van harte gun.

 

Het levert ook wat angsten op: hoe reageert hij hierop naar mijn kinderen, hoe onberekenbaar wordt hij?

 

Iemand ervaring hoe een Narcist met loonbeslag omgaat?

Roos

 

 

Door alles wat ik ondervond en meegemaakt heb met een bepaalde persoon, meen ik te mogen concluderen dat ik met een narcist te maken had/heb. Bij z'n volgende relatie echter laat hij uitschijnen dat alles vredevol en sereen verloopt. Na 7 jaren van leugens, manipulatie, ontrouw, parasitair gedrag te dulden, zou ik willen weten of narcisten echt kunnen veranderen. Niet dat ik z'n nieuwe partner ongeluk wens of hun relatie, helemaal niet, 'k zou gewoon willen weten of ze toch kunnen veranderen en een duurzame relatie kunnen aangaan??? enerzijds zou het me toch een vorm van troost geven, klinkt neerbuigend, maar het zou me bevestigen dat ik toch niet al die jaren het verkeerd voor had, heb enkel maar gegeven in ruil voor ... niets. Ben zo leeg.

Wat te doen, ik ben nu net weg bij (nog) man met Narcisitische Persoonlijkheidsstoornis. Ik weiger om ons kind alleen met hem te laten!

Ik vind het al erg genoeg dat hij de vader is, is zwaar gestoord,

kun je het voor elkaar krijgen via de rechter de omgang te ontzeggen?

Groetjes Ikke

Zou zeggen: posten op rechtenforum.nl.

Antje die riekt naar spam...dat je dat kunt met die prijzen die je vraagt

Best wel sneu vind je niet?

Dag Diana

 

Ik heb Antje B al eerder aangepakt. Zie vorige berichten.

Het is niet alleen spam, ze doet maar wat. Geobsedeerd door haar eigen ellende staat de uitkomst van haar ''therapie'' al vast.

Geen enkele objectiviteit.

Dit is geen hulpverlener maar iemand die snel geld wil verdienen.

En dan besluit ze nog met de gotspe ''als iemand alles van narcisten en stalkers weet, dan ben ik het wel''.

Tsja Antje, je mag er dan een hoop van ''weten''. en ik gun je zeker niet hetgeen je hebt meegemaakt, laten we daar helder over zijn, maar je bent te vol wraak en zit vol onverwerkte emoties om anderen te kunnen helpen.

Weten is een ding, verwerken is iets heel anders. Laat staan een ander helpen in zo'n situatie.

 

Kom maar bij mij langs als je problemen hebt. Ik doe het gratis en voor niets!

Omdat ik het prettig vindt om mensen te helpen. Meer niet.

Ik heb geen website maar gewoon een mailadres en een telefoonnummer.

Dus als het je hoog zit en je wilt praten?

Gewoon mailen naar marcel.boerboom@zonnet.nl

Ik heb niet alle antwoorden, maar samen komen we er echt uit.

 

Groeten,

Marcel

 

 

 

Jaja ik ben er weer. Olaf T gaat weer reageren. Allereerst Marcel ik ben geen narcist, ik ben een borderliner. Tenminste dat zeggen de dames van het riagg. Ja je leest het goed Antje B  aka Antje Blumenthal. Riagg mensen die ervoor gestudeerd heb ze ben.

 Maar dus. Ik heb mijn intake gesprekken gehad en de echte therapie begint met een beetje geluk binnen 6 maanden. Het Riagg bied je tussentijds wel motiverings sessies aan. Dit houdt simpelweg in dat je gemotiveerd blijft. En weet je dit kost geen 30 euro en is nog profesioneel ook en kost geen 30 euro per sessie door een amateur als Antje Blumenthal en Maria Moreno.

Ha Olaf,

 

Goed om weer iets van je te horen.

Borderline dus. Verklaart wel iets van je allereerste reactie op deze site (bijvoorbeeld het verhaal van toen je uitsmijter was en de leegte die je in jezelf soms voelt).

Knap van je dat je hebt doorgezet bij het RIAGG en hier ook mee verder gaat. Wel jammer dat die wachtlijsten zo lang zijn en dat het nog een half jaar duurt voor je therapie begint, maar die motivatiesessies lijken mij wel een goed idee om die tijd te overbruggen.

 

Ook goed om te horen dat jij en je vrouw nog steeds bij elkaar zijn en dat het zelfs beter lijkt te gaan. Tsja, daar moet je moeite voor doen, maar dat geldt voor elke relatie. En kijk wat je er voor terugkrijgt, herverliefdheid. Wie wil dat niet!

 

Ik moest overigens erg lachen om de manier waarop je de dames van MNB4U aanpakt. Op zijn Hans Teeuwens.

MNB4U profileert zich als Mind en Beauty 4U - echte schoonheid komt van binnen.

Daar is over nagedacht want eigenlijk is het natuurlijk Moreno en Blumenthal  4 zichzelf. 

De ''schoonheid'' hebben we al mogen bewonderen in  de schaamteloze ronselpraktijken op deze site. Aan de mind hoef ik dan denk ik geen woorden meer vuil te maken.

 

Groet van Marcel

 

 

graag gedaan. ik kan ook zijn naam nadoen lol

Ik heb de energie er niet voor om alle reacties te lezen.

Maar het verhaal van peetje komt zo bekent voor.

Ik ben met mijn zoontje gevlucht naar een blijf van je lijf huis

Iedereen geloofde hem en mij vonden ze maar overspannen, het was ook een moeilijke tijd.

We zijn nu een nieuwe start begonnen in een nieuwe woonplaats, maar ik zit nu aan een hoop hulpverlening en kan bijna de zorg van mijn zoontje niet aan. Hij heeft mij echt geestelijk en lichamelijk kapot gemaakt.

Ik vind het fijn om wat verhalen gelezen te hebben.

groetjes monique

Ik moet mijn verhaal even kwijt en hoop reacties te krijgen, zodat ik weet of mijn inmiddels ex een narcist is.

In het kort, zo kort als het kan gaat het verhaal als volgt. Ik zat zelf 10 jaar in een relatie en zag op mijn werk regelmatig een leuke vent. Wat oogcontact gewoonweg flirten, deze leuke vent zag mij blijkbaar wel zitten en had via via mijn e-mailadres achterhaald, zo kregen we contact. Ik vond de aandacht leuk en ben erop ingegaan.....tijdens het mail contact kreeg ik de mooiste verhalen! Wat een supervent dacht ik...thuis besteedde ik nergens meer aandacht aan, dus deze relatie ging na 10 jaar (zonder ellende of wat dan ook, voorbij). Ik ging voor mijn nieuwe vent, met 2 kids (was al getrouwd geweest, maar daar was het ingedut dus hij had een ander! terwijl zijn vrouw nog moest bevallen van de 2e). Uiteindelijk is de relatie die hij na zijn ex-vrouw ook stukgelopen, omdat zij, naar zijn zeggen vreemd ging en borderline had.

Of dit waar is?

Maar goed, in het begin was niets te gek, alles ging goed tig smsjes en mailtjes per dag hoeveel hij wel niet van me hield en hoe gelukkig hij was en mooi ik was etc. etc. gewoonweg te mooi om waar te wezen, maar op een gegeven moment kwam er een omslag. Ik had wat commentaar gehad op bepaalde dingen en dit was niet goed. Hij werd anders en kon dan heel erg boos zijn en niet tegemoet komen, ik was niet goed, negatief, achterdochtig etc. etc. Dit alles werd per sms besproken, want in persoon is dit niet mogelijk en ook niet telefonerend, alleen sms. Nou, ik smeken en zeggen dat ik zou veranderen als hij maar weer bij me terugkwam en ja hij kwam terug...of ja, een dag/nacht daarna weer een sms of ik kon bellen; ik bellen hij kon het toch niet, ik had hem teveel verdriet gedaan...dat hij mij verdriet had gedaan?? Maar goed, vervolgens kon ik weer horen hoe zielig hij was en dat alles aan mij lag, want ik was wel zo gemeen....Maar goed, paar weken later toch weer samen en alles ging weer goed! Althans, ik leefde voortaan van dag tot dag, want ik wist nooit of er niet weer een sms zou komen dat hij het weer niet zou kunnen en ja, die kwam weer! Eerst met mijn verjaardag de liefste kaart en rozen sturen die er waren en een dag later was ik weer niets en kon hij het toch niet, want ja, ik was toch niet goed etc. etc. Ik weer huilen smeken en ja hij wilde me dan toch wel weer terug. Vervolgens ik weer terug, voortaan alles doen wat hij leuk vond, alles om hem maar tevreden te stellen. Echter toen ontdekte ik smsjes van anderen op zijn telefoon, dus ik confronteer hem daarmee, wat denk je?? Ik ben jaloers, achterdochtig, maak alles kapot etc. ik zag duidelijke teksten en niet van een, nee van meerdere vrouwen! En dan mij uitschelden voor vanalles en nog wat. Ik ook dit weer accepteren, want hij had er niets mee....vervolgens moet ik mee naar zijn hobby's paar keer gedaan, maar voelde me er niet bij thuis, dus probeerde ik het bespreekbaar te maken, nou dat lukte niet, want dan zegt meneer niets terug. Eenmaal weg krijg ik dan smsjes want dan lukt "praten"wel.....

Hij voelde zich beperkt en benauwed door mijn aanwezigheid! Ik doe verdorie alles zoals hij het wil....maar goed...ik weer aanpassingen maken, maar opnieuw vond ik smsjes van anderen! Weer mijn schuld ik ben jaloers en achterdochtig en hij wil niemand anders hij had mij toch?? Goed weer geaccepteerd, maar op een gegegeven moment is voor mij het licht gaan schijnen alles evaluerend zag ik in dat ik niet gelukkig werd van dit alles, zijn kinderen waren inmiddels mijn alles, maar ik heb ook nog recht op een gelukkig leven!

Dus tijdens een etentje probeerde ik dit aan te halen om te kijken hoe we samen een oplossing voor alles konden vinden, wat denk je?? Hij gaat geen gesprek aan, maar vraagt of hij naar huis mag! Een volwassen vent, vader van 2 kinderen! Maar goed, ik zei toen als je nu gaat is het over. Hij is daarop gegaan en 15 min later kwamen de eerste smsjes, hij had verdriet hoe had ik dit hem aan kunnen doen?? En daarna werden ze verwijtend, boos enorm boos hoe ik dit hem had kunnen aandoen etc. etc. Ik heb daarop proberen te bellen, maar sindsdien neemt hij geen telefoon meer op, alles gaat alleen per sms. Laatst ontdekte ik nog e-mails die hij had gestuurd uit de tijd dat we samen waren, dus ik heb hem daar nog mee geconfronteerd, nou dat heb ik geweten, via de sms ben ik uitgescholden en vernederd. Ik was een schizofrene eenzame lamlendige kut, hij moest van me kotsen en ik was arrogant en een kut kreng en je kunt het zo gek niet bedenken. Ik ben slecht en hij is goed!! Maar ondertussen zeggen dat ik hem alles verwijt! En dan is er dagen geen contact, maar mis ik hem weer omdat hij zo lief kan zijn...dus neem ik hoe dom ook contact met hem op, dan is hij eerst lief en dan krijg ik weer verwijten en hoor ik weer wat ik hem heb aangedaan en dat hij geen verwijten van me wil, maar dat krijgt hij niet. Ik wil een oplossing voor beide, maar denk dat ik hem moet loslaten, want hij zal nooit rekening houden met mij hij vindt zichzelf zo belangrijk!

Hoe kom ik los van hem?? Heeft hij narcasistische trekjes?? Zo ja, dan kan ik verder er meer over lezen en proberen los te komen, want van de charmante vent van het begin is niets meer over. Het is zijn leven en zijn hobby en hoe hij het wil en niets anders.

Hoi Merel..

Dit is zo herkenbaar voor mij..

Het enigste advies is ga verder met jou leven! En ook al kost dit veel verdriet,veranderen willen ze meestal niet want ze makeren niets zeggen ze zelf.

Jij bent het probleen,jij bent achterdochtig en ziet spoken volgens hun.

Ik ben nu 3 jaar alleen ,maar heb wel een kind van hem.

En ik geef mijn kind niet mee ,omdat hij ook nog een alcohol probleem heeft.

Als je niet stopt trekt hij je mee de afgrond in (is bij mij ook gebeurd)en je moet sterk in je schoenen staan om er weer uit te komen.Hij heeft zeker narcistische trekken.

Hij zal altijd jou overal de schuld van geven.en hij is zielig ..

Maak je los van die man .. Heb ik ook gedaan ben nog niet helemaal van hem af nu al drie jaar MAAR het is wel al een stuk rustiger thuis..

Ik heb mij verleden jaar voorgenomen "Hoe minder ik weet wat hij doet ,hoe hij leeft.

Hoe minder stress ..

Ik heb 11 jaar in deze ellende gezeten .vertrouwen in mannen is weg ,maar ben wel gelukkiger met mijn kin deren zonder hem.

Veel sterkte en wijsheid!!!!

Antje,

 

Allereerst ik ben geen nieuw slachtoffer aan het zoeken, ik ben degene die knokt voor mijn huwelijk.

Daarbij ik en Marcel zijn niet de enige die zich irriteren aan het feit dt je gewoon dik reclame bent aan het maken voor je site.

 

Zelfs andere mensen denken zo erover.

 

En geloof me ik heb ruggegraad want ik heb ook mijn volledige naam erbij gezet. Zo ben ik dan ook weer.

 

Deze site is er om gevoelens en ervaringen te delen.

Niet om je praktrijk te promoten en als dat niet zo was voelde je je ook niet zo aangevallen.

 

 

Voor de dames Mar en Merel, narcist borderliner het komt  allemaal zo dicht bijelkaar, het lijkt verdomd zoveel op elkaar.

Wil je weten of iemand een narcist is of niet, dat kunnen wij je niet benatwoorden.

Hebben wij niet voor geleerd.

 

Terwijl ik dus mijn laatste post aan het schrijven was had je Antje dus een reply gestuurd over mij.

 

Antje voor de duidelijkheid, het is geen narcisme maar ik heb borderline, is toch iets anders.

 

Wel bij de les blijven. ;)

Oh en Monique sorry ik was jou bijna vergeten.

 

Heel veel sterkte met de moelijke tijd die je nu doormaakt, ik hoop dat je terug kunt vallen bij familie en vrienden en hopelijk kun je wat met deze site.

 

Ik heb geleerd dat iets van je afschrijven helpt. Het heeft net zo'n therapeutische waarde. Doodsimpel omdat je je ei kwijt kan. Al is het maar in een schriftje.

 

Succes

Bedankt voor jullie reacties!

Ik probeer ook echt los te komen, maar en dan vraag ik me weer af of het een narcistisch trekje is....

We hebben dan geen contact, maar hij moet op mijn werk zijn (ons bedrijf is klant van zijn bedrijf) dus hij komt naar ons toe. Zakelijk en prive gescheiden houden dus ik open de deur etc. krijg ik later als hij weg is een sms met daarin: kun je de volgende keer niet normaal doen? Ik wist echt niet wat ik gedaan had! Dus ik vraag wat dan? Nou, ik keek met een bepaalde blik.....

Vervolgens heb ik smsjes die hij mij had gestuurd met daarin dat hij me zo haatte doorgestuurd, zegt hij snap je het zelf nog? Eerst hou je van me en nu haat je me. Ik zei, nee die heb jij mij gestuurd! Dus hij weet niet eens wat hij me allemaal stuurt! En steeds als ik äfscheid"neem van hem, weet hij weer iets te sturen of te zeggen waarop ik dan weer voor mijn gevoel moet reageren.

En het ergste van alles is en hij weet dat ook, ik hou heel veel van hem!

Echt iedereen in mijn omgeving zegt loslaten, hij is niet zoals het hoort te zijn, maar ik denk dan steeds aan zijn "lieve"kanten en denk zo kan het toch ook??

Maar ja, kom ik zijn kant uit zoals hij vraagt voelt hij zich beperkt, omdat ik er een heel weekend ben dus dan gaat hij gewoonweg 3 dagen voetballen en ik wacht thuis op hem of blijf bij zijn kids. Of hij moet toch even naar het cafe, ik kan mee, maar ja daar is niks aan! Dus als hij A vraagt doe ik A vraagt hij B doe ik B en nog vindt hij dan iets wat niet goed is!

Loslaten of niet??

 

Antje..

Je geeft advies aan merel..

Maar tussen de regeltjes door haal je uit naar Olaf.

Denk niet dat Merel zit te wachten op een sneer naar Olaf in haar advies

En ook ik vind persoonlijk dat je verhaal hier kwijt kunnen ,en ervaringen van anderen en het anoniem blijven veel belangrijker is dan betaald advies of reclame zoals jou link hier elke keer weer.

 En als Merel hulp nodig heeft  gaat ze dat echt wel eerst doen met de huis arts

En ja Antje alles kost geld dat weet ik,maar via een doorverwijzing via huisarts is het vaak gratis of een kleine bijdrage.

Maar hoe weet je nu zeker dat het een narcist is?

Kan het ook niet gewoonweg een eikel zijn waar alles naar zijn zin moet zijn?

Zoals vanmiddag bv. via de sms he! Praten kan niet en telefoneren ook niet....

Hij gaat zijn voetbal niet opgeven voor mij. Dat vraag ik ook niet! Ik zeg alleen geen 3x in een weekend! En als je gaat vraag mij dan niet naar je toe te komen of te blijven! Laat mij mijn eigen ding doen!

Maar dan krijg ik; je moet eens wat minder veeleisend worden. Hij wil gewoonweg niet horen wat ik zeg!!

 

Merel

Dat weet je nooit zeker..

Omdat de meeste (niet allemaal)niets mankeren zoals ze zelf zeggen en de schuld toch bij jou weer leggen.

Door te zeggen dat jij jaloers,achterdochtig,of door je lekker uit te schelden en het zo te draaien dat jij bijna nog gaat geloven dat jij iets mankeert ipv hij.

Je gaat er kapot aan , en iedereen om je heen zegt wel kap er mee MAAR je moet het wel zelf doen!

Ik ben er meerdere malen mee gekapt ,maar toch ook weer geprobeerd met hem.

Bij mij kwam de ommezwaai doordat mijn kinderen gingen zeggen Ma stop er mee anders willen wij niet meer thuis wonen.

En dat was bij mij mijn kracht om te stoppen en heb er geen minuut spijt van gehad.

Ik hoop dat je de kracht vind om hem los te laten.

 

 

Jammer om te zien dat deze site vertroebeld wordt door gehakketak en een-op-een-gevechten. Dat doet onrecht aan de oproepen die er werkelijk toe doen.

 

Ik doe er zelf aan mee. Mea culpa. Maar ik kan sommige dingen niet gewoon laten passeren. Vandaar toch nog een keer een bericht aan Antje.

 

Even voor de duidelijkheid, ik ken Chris en Olaf niet, anders dan via deze site. Toch lees ik uit hun berichten betrokkenheid, integriteit en compassie.

Hoe komt het dat ik dat niet voel in jouw berichten Antje?

 

Jij probeert jouw betrouwbaarheid en expertise te staven door af te geven op Olaf, Chris en mijzelf. Door ons neer te zetten in de hoek van slachtoffers te zoeken op deze site, door ons hulp aan te praten die we allang hebben. Je probeert tweespalt te zaaien en onze welgemeende adviezen aan anderen zo neer te zetten dat het lijkt alsof we dat uitsluitend uit een soort van verborgen agenda doen. Je probeert ons neer te zetten als engerds waar je voor op moet passen.

Het is zo primitief en zo doorzichtig dat ik echt twijfel aan je sociale vaardigheden. Vooral omdat je zelf niet door hebt wat je aanricht. Met elke bericht maak je het erger voor jezelf.

En als je dat nou deed in de rol van slachtoffer dan zou ik daar zo overheen stappen. Maar je profileert je hier steeds nadrukkelijk als therapeute.

Maar weet je, een therapeut is iemand die geen oordeel heeft, die een spiegel voorhoud aan zijn client, iemand die luistert en op een objectieve manier probeert orde in de chaos te scheppen. In een veilige setting.

Dat is een therapeut.

Wat jij doet is je eigen oordeel leidend laten zijn. ''Oh, een narcist, wegwezen!'' En daarmee ga je compleet voorbij aan mensen die hun relatie willen redden. Jouw eigen emoties en ervaringen drukken alle andere geluiden weg. Je luistert niet meer naar anderen en hebt je advies van te voren al klaar. Dat is dom. Je zou er goed aan doen om de nuance op te zoeken en de diepte in te gaan.

 

Persoonlijk heb ik diep respect voor Olaf (en anderen op deze site) die wel proberen om hun relatie te redden en daar moeite voor doen. 

Onderkenning van het probleem, daar begint het mee.

En dan kan het niet zo zijn dat de uitkomst al van te voren vast staat!

 

Een tweede punt is je gebrek aan nuancering. Je gooit echt alles op een hoop. Een narcist is een narcist bij jou. Ik weet niet wat je allemaal geleerd hebt op je opleiding maar een paar elementaire zaken zijn waarschijnlijk aan je aandacht ontsnapt. Feit 1: iedereen heeft iets van narcisme in zich. Feit 2: het is dus niet zo dat je OF een narcist bent of niet, je hebt kenmerken daarvan en die lopen gradueel op. Wat ik wil zeggen is dat iemand met (geschat) 30% narcistische eigenschappen een heel ander iemand is dan een persoon die 90% scoort.

Nuancering, daar gaat het om.

 

Mijn derde en laatste punt betreft het verschil tussen openlijk en verborgen narcisme. De meeste reacties op deze site hebben betrekking op het openlijk narcisme. De verborgen vorm is heel anders. Dat betreft mensen met een laag zelfbeeld en die helemaal niet zichzelf verheerlijken en niet egocentrisch door het leven gaan. Het copingsgedrag (het omgaan er mee) is echter gelijk aan de openlijke vorm en die in zin zie je eenzelfde patroon. Maar dat vereist wel een andere behandelvorm.

Nuancering dus.

En dat is meteen het probleem dat ik met je heb. Jij zoekt geen nuances en daarmee ook niet naar oplossingen. Omdat je niet bereid bent om te luisteren en omdat je niet snapt dat elk probleem anders is. Je gooit glas, papier en restafval in dezelfde container. Voor jou is het allemaal afval en je begrijpt de restwaarde niet.

Dat is het probleem dat ik met je heb. Je vooringenomenheid en de manier waarop je bijvoorbeeld iemand als Olaf direct labelt.

Antje, voor iemand die zichzelf profileert als professional vind ik je erg primair en onvolwassen reageren. In elk geval een therapeut onwaardig.

 

Je weerwoord is voorspelbaar.

Je gaat mij afschilderen als een narcist met mooie praatjes, die zich beter voordoet en waar je voor uit moet kijken en blabla.

Dat mag je uiteraard doen. Maar besef nou eens dat al je reacties een voedingsbodem zijn voor meer negativisme. Jij bent gewoon geen therapeut omdat je mensen geen kans geeft om zichtzelf te helpen. Dat beeld is ontstaan. En de enige die je daar verantwoordelijk voor mag houden, dat ben je zelf.

 

Vriendelijke groet,

Marcel Boerboom

 

 

 

 

 

Hallo Olaft,

Dank je wel en ik ga zeker vaker terugkomen op deze site.

Helaas heeft mijn ex het voor elkaar gekregen dat ik mijn familie en vrienden kwijt ben.

Maar ik woon nu in een heel vriendelijk dorp en een gezellige straat.

Ik weet zeker dat ik snel weer een netwerkje opbouw.

Bedankt voor je tip.

Het werkt ook om te kijken wat je wel hebt en positief denken, dat is trouwens best moeilijk.

Groetjes Monique

Hi!

 

Bedankt voor de reacties!

Ik meen het. Mijn vriendinnen en familie hebben al eerder gezegd dat hij "iets" mankeert, maar wat? Ze zeiden al dat het niet "normaal"was zoals hij reageerde of deed tegen mij. Bv. toen het uit was en ik graag weer terug wilde kreeg ik smsjes, met teksten als: denk jij dat je jezelf kunt wegcijferen voor mij? Ik natuurlijk, ja! Alles om hem maar terug te krijgen, maar dit is toch een idioote vraag? Waarom zou iemand zich in een relatie moeten wegcijferen voor de ander?? Of ik ben nu bij het voetbal, ik zou willen dat als ik terugkwam jij op de bank zou zitten wachten op mij. Waarom?? Denk ik nu dan, toen dacht ik ok! Of we wonen een uur van elkaar af jij hebt toch niets waar je daar woont, eenzaam ben je daar. Ik verrijk je leven tenminste.

Pfff, zo kan ik uren doorgaan. Ik moet er van loskomen, maar ik denk steeds terug aan de leuke tijd en de aandacht die ik kreeg. Nu houdt hij niet meer van mij, althans daar ga ik vanuit, want echt zeggen gaat hij niet doen, omdat hij weet dat ik dan echt afhaak. Hij blijft maar herhalen dat ik te veeleisend ben.....

Ik schrijf het dus maar van me af! Maar bovenstaande trekjes zijn toch ook niet zoals het hoort of wel??

Alvast bedankt maar weer!!!!

 

Is dit een narcist of gewoon een gestoord iemand?

ìk denk dat het voor iedereen gewoon het beste is als iedereen zijn eigen ervaringen deelt met iedereen.

 

degene die bij hun partners blijven, degene die bij hun partners weggaan, degen die al weg zijn of waarvan hun vader of moeder een narcist is.

 

Ik denk dat we gewoon het beste kunnen leren uit andermans ervaringen en hier ook misschien hulp hebben met het maken van onze keuzes.

 

Ik wens iedereen in ieder geval heel veel succes.

 

By the way, Monique je hebt een zoontje.

 

Dat is toch al een hele goede reden om positief en om gelukkig te blijven.

Kijk maar eens hoe je je voelt als je de glimlach van je kind ziet.

 

 

MVG

 

Olaf T

Het geeft toch een beetje een klein gevoel van overwinning na het zien dat berichten van  een bepaald persoon allemaal zijn verwijderd.

 

Dit geeft mij een goed gevoel om hier te blijven schrijven en mijn ervaringen te delen.

 

 Zowel mijn eigen foute dingen als zowel het tussen haakjes misschien een zoon zijn van een narcist. ( het leek soms eerder een sadist af en toe).

 

In feite zijn we allemaal slachtoffer van deze hele vervelende persoonlijkheidsstoornis.

 

Maar samen staan we sterk.

 

Waarom heb ik borderline?

Als ik niet mishandeld was, was ik dan anders opgegroeid?

 

Geen crimineel verleden?

Geen alcohol en geen drugs.

 

Wie zal het zeggen?

 

Helaas dat kunnen we niet, we kunnen alleen maar het beste ervan maken/

 

Dus daarom vraag ik jullie.

Blijf schrijven.

 

Help ons helpen.

 

Met vriendelijke groet

 

 

Olaf T

 

 

 

 

 

Payday ik heb op www.infonu.nl gekeken voor je verhaal, maar kan het niet vinden. Ik wil namelijk zoveel mogelijk lezen om zelf los te komen, ik hou nog ontzettend veel van hem, maar moet opgeven door alles wat er gebeurd is. Het maakt me onzeker en klein en daarom moet ik wel, maar liever zou ik net zoals jij hem de warmte van een gezin laten voelen, want die momenten waren ZO fijn!!!

Hoi Merel,

 

Ik heb daar niet zelf op geschreven, maar het is een link waar heel veel staat over relaties waarbij persoonlijkheidsproblematiek een grote rol speelt.

Ik zal even zoeken naar de direkte link:

Hier is hij dan:  http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/48650-leven-met-een-narcist.html

 

Denk nu niet gelijk dat het alleen maar om narcisme draait, vaak zit er veel meer aan vast. Ik herken hier veel van mijn relatie, maar ik zie het niet alleen maar zo negatief als daar staat. Weet je, je vraagt er niet om, om dit soort problemen over te houden aan een jeugd die niet was om over naar huis te schrijven.

Wat een verhalen hier op de site zeg! Wel indrukwekkend.

En Marcel, ik geloof dat ik blij ben dat ik die verhalen van Antje niet gelezen heb, als ik dat zo lees allemaal.

 

Een therapeut moet je juist uitlokken om samen met je te sparren over je probleem en wat de oplossing zou kunnen zijn. Moet je soms natuurlijk confronteren met je eigen gedrag, maar er dan ook weer staan voor je om te kijken wat er allemaal nog kan. Je uitdagen om eens verder om je heen te kijken dat alleen naar jezelf. etc etc.

 

Maar alle kleuren glas en papier etc in 1 glasbak gooien, kan ook een voordeel hebben. Als je het namelijk goed husselt, dan is het natuurlijk wel kapot, maar als je met een bergje van die troep, samen met je partner of je therapeut weer een beetje een mens weet te bouwen, met lijm voor binnen en buiten (laatst een mozaik cursus gedaan!), zodat het wat kan hebben,

dan heb je wel een mooi gekleurd geheel (lees mens). Met hier en daar een scherp randje (lees glas), hier en daar een teer stukje (lees papier).

 

Zo zie je ook dat als je van elk gehusselde troep door elkaar, apparte bergjes maakt en daar weer iets moois van metselt,

dat het nooit en te nimmer dezelfde kunnen zijn, ieder bergje is uniek, van kleur en van samenstelling.

 

Ieder mens is uniek!

Geen enkel probleem dat in de boeken staat pakt voor iedereen hetzelfde uit,

dus maakt ook dat je idd nooit alle borderliners, NPS'ers etc etc over 1 kam kunt scheren. Mischien moet Antje zelf maar eens in schematherapie (schijnt een goeie te zijn op dit moment!)

Iemand met DIS moet haar maar eens uitleggen waarom je niet iedereen over 1 kam kan scheren, zelfs bij 1 en dezelfde persoon niet!

Hallo Payday,

 

 

 

Je schrijft makkelijk en beeldend.

 

Je stukje over het restafval (en daar weer een beter mens van kleien) spreekt wat dat betreft boekdelen.

 

 

 

Je verhaal zelf is vreselijk herkenbaar.

 

En hoe schrijnend het ook is, wat me raakt is heldere analyse. Je snapt wat er gebeurde maar je keek er niet alleen naar en liet het ook niet zomaar lopen. Uit hetgeen je beschrijft toon je enorm veel compassie en begrip. Daarnaast spreekt er een diep houden van uit.

 

Het moet erg moeilijk voor je zijn om afstand te nemen en uiteindelijk te moeten toegeven dat een relatie tussen jullie niet kon werken. Uit alles blijkt dat je zielsveel van deze man houdt.

 

 

 

Het zijn die twee kanten in een narcist die maken dat je enerzijds niet bij hem kunt blijven en anderzijds is er die kwetsbaarheid en die liefdevolle kant. Want in tegenstelling tot wat veel mensen denken is een narcist echt in staat om liefde te geven. En misschien wel veel intenser dan anderen. Probleem is alleen zijn wantrouwen, zijn bindingsangst. Hij MOET weten dat hij het helemaal is voor de ander en daar moet hij ook nog eens continu in bevestigd worden. Anders functioneert hij niet.

 

En bij het minste of geringste (of hij zoekt zelf een aanleiding) ontstaat er destructief gedrag. Gedrag dat zich richt op het ten gronde richten van hetgeen hem nu juist zo dierbaar is. Want in zijn hart wil hij niet kwetsen. Diep van binnen zit een kleine onvolwassen jongen die schreeuwt om aandacht en liefde. Hij kwets uit angst, omdat hij niet wil verliezen. Hij is bang. Hij heeft vaak niet in de gaten (soms ook wel maar dan is het proces sneller dan hij kan tegenhouden) dat hij juist daardoor alles op het spel zet. In wezen zichzelf vernietigd en daarmee alles wat voor hem liefdevol was.

 

Het kwetsen is niet bedoeld om te kwetsen. Het is een ultieme vorm om aandacht te krijgen, ook al is die destructief.

 

Ik ben er van overtuigd dat narcisten meer dan wie ook verlangen naar liefde. Naar verbondenheid, naar versmelting. Niet alles is gebaseerd op list en bedrog. Dat is de buitenkant. Ze gebruiken dat om zo te kunnen krijgen wat ze willen.

 

Het trieste is dat als ze dat eenmaal hebben/voelen, ze dat niet vast kunnen houden. Ze willen dat wanhopig graag maar gaan te ver in het afdwingen daarvan.

 

Afdwingen is denk ik een goed woord.

 

Narcisten hebben niet geleerd om onvoorwaardelijk in een relatie te stappen. Wel voor zichzelf, maar ze zien niet dat de ander ook een eigen leven leidt. Ze zien de dingen die een ander doet als een bedreiging in plaats van als een verrijking. Begrijpen niet dat een ander niet alleen met jou bezig kan zijn maar dat dit geen invloed heeft op de manier waarop je van iemand houdt.

 

 

 

Je hebt dat zo mooi verwoord met de zin ‘’Zijn hart op sterk water zou veel groter zijn als de onze, zijn huid, niet om doorheen te komen’’.

 

 

 

Ik was daar even stil van. Omdat je in die ene zin de hele problematiek hebt samengevat. Het gaat om willen en verlangen en tegelijkertijd om niet kunnen.

 

 

 

Ik ben blij met je reactie op deze site. Omdat je een stuk nuancering geeft.

 

Dat je een narcist niet alleen maar afschildert als een onmens maar dat je ook begrijpt dat hij in zijn cocon van onmacht zit.

 

 

 

Ik wens je veel sterkte bij de verwerking van dit verdriet. Juist omdat ik begrijp hoeveel je van deze man houd en vanwege het dubbele gevoel dat je hebt om deze onmogelijke liefde een plek te kunnen geven.

 

 

 

Marcel

 

Sorry, nu doe ik het zelf ook. In Word typen en dan plakken. Wat een spaties.

 

Hoi Marcel,

 

Had je prive een mail gestuurd, vroeg mij af of hij is aangekomen?!

 

Groet,

Cirkel

Hoi Cirkel,

 

Je mail is aangekomen. Waarvoor dank.

Tijd is even het probleem.

Ik ben bezig met een atntwoord. 

Kan door omstandigheden wat later vanavond worden. Maar ik doe mijn best.

 

groet,

Marcel

 

 

Ik vind het allemaal fijn om dit te lezen en ik zie een narcist en ook mijn inmiddels ex niet als onmens! Ik zou er alles voor doen om samen gelukkig te worden, maar hij wil gewoonweg niet mijn kant inzien. Hij ziet alleen ZIJN ding en niet mijn dingen. Het is zo jammer, want ik weet zeker dat hij van me houdt en het erg vindt zoals het nu gaat, maar hij weet niet hoe dit te laten werken. Hij kan er gewoonweg niet over praten of als hij praat vervalt hij steeds naar zijn EIGEN onderwerpen, waar het volgens hem aanlicht. Vervolgens gaat hij me kwetsen onwijs veel kwetsen en dan zijn we nergens meer. Zo jammer!! Want ik weet zeker dat we een goede relatie konden hebben.

Thanks Marcel. Het doet me goed om te schrijven, ik schrijf dan dingen een beetje van me af, en al schrijvend krijg ik zaken ook meer op een rijtje.

 

Soms is en was het wel moeilijk, om de goede dingen te blijven zien, erdoorheen te blijven kijken. Want hoe goed je ook weet dat er een hele lieve en soms passionele man achterzat (soms ook te), die ik ook afentoe korte periodes kon meemaken en voelen, wat daarna komt, vreet je op, doet je heel klein voelen, weggetrapt, vertrapt tot iets heel kleins.

 

Het nodig hebben om van MIJ "het" probleem te maken, mij ZIJN problemen op de nek te gooien, en zo nodig ook heel subtiel waar anderen bij waren.

 

Ik heb hem ook vaker gezegd "ik wil de man die je bij anderen bent, die je aan anderen laat zien". Kortom de man die ik zag als we weer uit elkaar waren, en er weer wat te winnen viel.

 

Wat zo jammer is, en dat is bij veel persoonlijkheidsproblematiek, is dat ze zelf veroorzaken waar ze het meest bang voor zijn........

en dat is wederom verlaten worden.

 

Ik heb altijd gezegd tegen hem "krijg je niet voor elkaar, al zijn we niet bij elkaar, ik zal er altijd voor je blijven in welke hoedanigheid dan ook".

En dat blijf ik ook wel waarmaken, maar hij moet dat ook willen........

durven.

Ik heb ook heel veel keren geprobeerd om weer opnieuw te beginnen .

En dan was hij weer de man die ik had leren kennen.

Altijd ben ik er voor hem geweest,altijd heb ik hem geholpen ook als we weer uit elkaar waren.Ik kende hem door en door,en we hebben echt alles geprobeerd samen tot een lat relatie toe.

Ik heb hem gevraagd 3 jaar geleden probeer eerlijk tegen mij te zijn en ik zal je helpen.

Maar de druppel was toch wel dat hij al een jaar samenwoonde met een jong meisje (die niet wist dat ik nog steeds met hem was)en daarbij ook nog meerdere vrouwen had .Alle smoesjes om niet te kunnen komen naar zijn kind waren gelogen en na dat alles was uitgekomen toch nog heel boos worden op mij dat ik mag dood vallen en dat ik hem niet vertrouwd en zn gangen nagaat zo projecteerd hij het weer dat ik juist fout ben..Wij hebben echt alles geprobeerd psycholoog,psychiater,pillen echt alles .

Ik zeg ook niet dat niemand kan veranderen ..

Er zullen er best zijn die wel graag willen en die het wel lukken.

Maar met ons is het niet gelukt..

Wat me het meest murw maakte, was dat hij op de een of andere manier, het voor elkaar kreeg, dat ik eigenlijk dezelfde mechanismen ging gebruiken als die hij gebruikte.

 

Niet gek op zich, want het blijft een cirkeltje. Als je ouders je geleerd hebben dat je zo met geliefden omgaat, of mensen die dicht bij je staan, en je moet daardoor als kind dat afweermechanisme gebruiken, dan is het logisch dat je er voor een latere partner ook voor zorgt dat die in hetzelfde afweermechanisme schiet.

 

Je drukt de ander daar als het ware in, om jezelf in ieder geval "beter" te voelen als de ander.

 

Als je maar vaak genoeg afgewezen wordt, ga je je ook zo gedragen, als je maar vaak genoeg negatieve opmerkingen krijgt, ga je vanzelf iets meer naar achteren.

 

Wat ik heel erg hoop, is dat ik in een volgende relatie (ik moet er eigenlijk niet aan denken), weer net zo open en vol vertrouwen erin stap als dat ik bij hem deed.

Nu ken ik alleen maar relaties en vrienden waarin het contact gewoon wederzijds en gelijkwaardig verloopt, en binnen in mij zit gewoon nog de persoon die vertrouwend en gelijkwaardig/open met haar omgeving omgaat.

 

Ik vertrouw er wel weer op dat dat terug komt. 

 

Weet je, hij verdient het om als erg belangrijk gezien te worden, hij verdient het om liefde en zorg te krijgen, gelijkwaardigheid.

 

Maar de ander ook binnen een relatie, in een relatie wil je je liefde kwijt, en wil je liefde krijgen, wil je er voor elkaar kunnen en mogen staan.

 

 

Hier is misschien wat te vinden over schematherapie. Deze therapie schijnt erg in opmars te zijn op dit moment.

Ook MBT wordt steeds meer mee gewerkt  hier een site over borderline en bijv. MBT

 

Ik zit er zelf op dit moment een beetje doorheen. Een relatie niet gelukt, mijn dochter zes weken minimaal in het gips tot haar lies, dus volledig afhankelijk van mij.

Mag er niet op staan, lopen. Moet met alles geholpen worden, en getilt.

Twee boys aan het begeleiden voor de komende toetsweek.

 

Ik kijk er heel dubbel naar allemaal, van de ene kant zijn we nu weer intensief bezig met elkaar en dat werkt heel positief voor ons allevier, van de andere kant is dat ook waar ik vooral mee bezig ben, terwijl ik ook de ruimte nodig heb om eens stil te staan bij wat er allemaal gebeurd is de laatste jaren.

 

Ik droom weleens weg:

 

En dan zit ik ergens in Azie, in kleermakerszit in de plensende regen, rugzak op mijn rug, en met de camera schietklaar. Ik geniet van de kinderen die in de regen aan het dansen zijn, van de oudere mensen die zo mooi op de foto staan. Vriendelijk lachende mensen, die me uit lachen omdat ik met mijn gat in een steeds grotere modderpoel zit door de regen. Het deert niet, ik geniet van hen.

 

Of ik zit op de motor, neus in de wind, genietend van de kleuren en geuren die aan mij voorbij trekken. Paarse heerlijke geurende velden, of stofhappen en langs bij een ouwe medicine indian, waarmee ik lekker aan het hallucineren sla in een zweethut.

Of me misschien wel mateloos iriteer aan de automobilist voor me, die het in zijn hoofd haalt om zijn ruiten schoon te sproeien, en mijn gezicht daarmee besproeit met die smerige troep.

 

Deze dagdromen allemaal een beetje, om even van het leven van alledag af te zijn, even tot mezelf te kunnen komen, voordat de wekker van alledag weer afgaat.

 

Even mij ei kwijt. Enneh...we komen er wel weer hoor, alleen soms ff te weinig tijd, er is ook veel gebeurd, en zoals je leest, gebeurt er nog steeds veel om alles heen.

 

 

Een goede link, geschreven door iemand met de diagnose "narcitstische persoonlijkheidsstoornis".

 

Hij diept het goed uit, en is gelukkig minder negatief als alle stukken die je leest over narcisme. Het is ondanks de zeer brede verdieping en uitleg, prima te lezen.

 

goedemorgen ik heb deze verhalen gelezen

ik ben bang dat ik ook met een narcist samen woon ik zal een beedje uitleg geven

als we woorden krijgen is het altyd mijn schuld zolang ik doe wat hij wil is het goed maar ojee als ik me eigen mening geef is hij boos

hij heeft een eigen bedrijf en werkt veel als er iets geregeld moet worden en ik ben er niet weer boos

hij vind als hij zelf 10 uur werkt ik dat ook maar moet doen

hij verwacht dat ik alles doe ook voor hem doe  anders is die op zijn teentjes getrapt en praat die niet meer

hij is degene die hard werkt ik doe niks zo zegt die dat ook altyd

in huis doet hij helemaal niks maakt niks wand heeft geen tijd maar verwacht het wel van mijn

zijn personeel in in het begin alles maaer zodra ze nee zeggen of niet kunnen overwerken zijn ze niet meer goed

hij jaagt met zijn gedrag iedereen weg zelf zijn kinderen willen hem niet meer zien

als die iets deden was die hard en grof tegen

hij heeft geen gevoel volgens mijn in zijn lijf helemaal niks de hele dag werkt die en komt thuis eten en dan weer werken of hij ligt te slapen op de bank

als ik er iets van zeg krijg ik als andwoord nou en ik ben toch thuis

als ik vraag of die een keer wat leuks met ons gaat doen in de weekenden

krijg ik nee moet werken of ben moe en blijft die hele zondagen in zijn bed liggen en komt er niet uit voor 6 uur en krijg ik weer ga zelf maar wat doen

hij geeft zijn geld uit aan iedereen wat die zelf wil

maar voor mijn mijn kinderen zijn eigen kinderen heeft die niks voor over we krijgen helemaal niks

en voor andere alles

als meneer om drie uur nog uit wil naar de stad en ik wil niet is die boos

als ik pijn heb naar een tandarst of dokter moet bliojft die dood leuk op de bank liggen en moet ik een ander mee vragen

maar als die zelf wat heeft moet ik maar wat gaan halen wand anders is die weer boos

ik weet niet wat die man heeft hij is getrouwd geweest en zijn ex vrouw ken ik goed en ik praat er ook mee

al die dingen die ik nu mee maak met hem deed die bij haar ook

nu mag ik niet meer met haar praten en ook niet meer msn

wat ik nog wel doe maar wel op een stiekume manier moet doen anders is er weer oorlog

hij mag alles doen wat die wil en ik niks

hij zegt wel van ja je mag alles maar krijg elke keer ruzie

we hadden een stamkroegje waar we regelmatig heen gaan een hoop kotsen hem uit

en nu wil die er niet meer heen en gaat die bij die mensen mijn even de schuld geven dat de ruzies daar mijn schuld is

gelukkig de menden hebben hem door

wat is dit wat heeft die man

in het begin kon alles was die lief voor me

en nu kan niks meer

als er iets ik niet kan krijg ik te horen en na me kop gesmeten dat zijn ex het wel deed

als ik dan zijn ex spreek liegt die gewoon

ook heeft die zijn ex en mijn tegen elkaar op gezet met leugens over mijn tegen haar te vertellen en anders om idem dito

ik weet echt niet meer wat ik doen moet hij heeft niks geen gevoel

als ik wat wil zeggen moet ik me niet aanstellen maar moet wel naar hem luisteren

hij wijst altyd met zijn vingertje naar een nader hij doet nooid niks verkeert meer altyd een ander

is dit het gedrag van een narcist

wie kan mijn helpen

 

 

Ik heb alle verhalen gelezen. Dit alleen om me te sterken in mijn gevoel en keuze die ik heb gemaakt. Om de angst er weer in te trappen het hoofd te kunnen bieden.

 

Ik heb 3 jaar een relatie gehad met een ( in het begin en voor de buitenwereld) charmante knul. We waren erg verliefd en ik raakte na 4 maand zwanger. Hij wilde er ook helemaal voor gaan, en een betere vader zijn dan hij zelf heeft gehad. In de zwangerschap ontstonden de eerste ruzies. Vaak om niks. Deze liepen erg uit de hand, waarbij hij zichzelf niet onder controle had. Ik vertrouwde hem niet en ontdekte dat hij e-mail en sms contact had met andere vrouwen. En niet over het weer!

 

Ik confronteerde hem hiermee en vertelde dat ik dit niet accepteerde. Hij beloofde helemaal voor mij te gaan.

 

Laatste 3 maanden van de zwangerschap vond hij mij niet meer aantrekkelijk. Dit bleek ook wel uit zijn sexuele desinteresse voor mij. Daarnaast zei hij dat ook. Na de zwangerschap bleef zijn behoefte in mij erg laag. Terwijl ik wel erge behoefte had.

 

Het ontbreken van vrienden en familie in zijn leven resulteerde in jaloezie op mij. Allemaal negativiteit over mijn vrienden. Ze moesten maar komen als hij er niet was. Ik durfde zelf niks meer te ondernemen, kwam de deur haast niet meer uit etc. Ik liep op mijn tenen om de spanning maar niet verder op te laten lopen.

 

Dagenlang kon hij zwijgend met een vertrokken gezicht op de bank zitten, of door het huis heen stieren, met deuren gooien, de trap opstampen.

 

Hij ergerde zich steeds meer aan mij. Zelfs al over hoe ik een slok drinken doorslik. Ik zou niet genoeg in huis doen. Hij moet altijd alles doen. Dat terwijl ik hard werk, veel in huis doe.

 

Ik vroeg eens of hij wel van me hield. tja wel minder door alles wat er gebeurd was.? Hoezo, ik heb niks gedaan, behalve hem betrapt op leugens en stiekum contact met vrouwen.

Ik was vaak erg verdrietig en lag dan stiekum huilend naast hem in bed. Een keer ben ik opgestaan om beneden op de bank te huilen. Hij kwam me halen, sleurde me mee de trap op, gooide me op bed en zei dat ik eens moest stoppen met janken. Ging liggen en viel in slaap.

 

Later vroeg ik nog eens of hij wel van me hield. We lagen net in bed, ik was verdrietig. Moest hij daar nu antwoord op geven? En hij ging slapen zonder wat te zeggen.

 

Zijn woedeuitbarstingen komen geregeld voor. Zelfs waar onze kleine bij is. De keer dat hij mijn rib brak, was voor mij de druppel. Ik ben met de huisarts gaan praten. Hij raadde therapie voor ons beiden aan.

 

Maar meneer had geen therapie nodig, er is niks met hem aan de hand. Of in therapie of uit elkaar. Dit was voor mij de druppel. 4 maanden later heeft hij zich aangemeld bij een psychotherapie praktijk.

Dat wantrouwende stemmetje in mijn hoofd heb ik nooit kunnen uitschakelen. Op een dag ontdekte ik dat hij op de computer betaalde webcamsex keek. Porno daar kan ik mee leven. Maar dit ging me te ver.

Ik heb hem de deur uitgezet. Binnen 3 weken woonde hij weer bij ons. Beloofde beterschap, voor me te gaan, van me te houden etc. Hij kon niet zonder ons, zo heeft het leven geen zin. Ik had hem alles afgenomen.

 

Ik was op een punt aanbeland dat ik er voor koos mij niet meer klein te laten krijgen, vernederen. Besefte dat ik niet zo ben als hij me wilde doen voorkomen. Besefte ook dat ik het me allemaal liet aandoen. Ik voelde me steeds sterker worden. Ik ben nog steeds in therapie, om bij mezelf te blijven

 

Hij gaat braaf wekelijks naar therapie, dit gaat volgens zijn behandelaar nog minimaal 1,5 jaar duren. Zijn woedeuitbarstingen heeft hij iets meer onder controle, al blijft de angst in mij bestaan. Eigenlijk ging het steeds beter en ging ik idd denken dat hij alleen maar depressief was. En dat aan zijn trekjes wel te werken viel. Dat de moeizame communicatie deels kwam door zijn gebrek aan relatie ervaring ( 100 one night stands niet meegerekend) We hadden het over een tweede kind. Verhuizen in de toekomst.

 

4 weken geleden ben ik erachter gekomen dat hij nog steeds betaalde webcamsex kijkt, eigenlijk gewoon doorgegaan is. Ik heb duidelijk mijn grens aangegeven en hij walst er dwars overheen.

Daarnaast heeft hij 5 weken lang dagelijks sms contact gehad met een ex. Stiekum een nachtdienst vrij genomen om met haar naar een hotel te gaan. ( terwijl hij al 6 weken geen zin meer had in mij)Uiteindelijk heeft 1 van hun ervan af gezien. Volgens hem probeert zijn ex hem kapot te maken, is hij erin getrapt en ga zo maar door.

 

Maar ik weet genoeg. Ik heb mijn moeder gebeld omdat hij niet wilde gaan. Ik zag spoken, er was niks aan de hand, ben bezeten. Ha ha. Mijn moeder trapt er ook niet in. Hij is nu 4 weken het huis uit.

 

Maar dat ik ervan af ben nee. Dreigen met zelfmoord, mijn kind willen afpakken, huilen smeken bidden. honderden smsjes, telefoon om 2 uur s'nachts. Mij zwak, kil en afstandelijk noemen omdat ik opgeef. Nu heeft hij zich getroost met de gedachte dat als ik mijzelf weer heb gevonden, ik hem weer een kans zal geven. Hij weet zeker dat het goed komt en hij me gelukkig kan maken. Maar ik weet zeker van niet, kan en wil er niet meer in geloven. Ik moet sterk zijn en blijven. Ik kan hem niet meer vertrouwen, al belooft hij me de wereld en alle beterschap ( alweer) Zelfs het houden van is veranderd. Ik zie hem nu van een kant, waarvoor ik nooit meer mijn ogen kan en mag sluiten. En toch heb ik met hem te doen. Weet ook zeker dat hij dit zo niet gewild heeft.

 

Op dit moment is hij poeslief.. Maar ben zo bang voor wat daarna komen gaat, wanneer het besef er is dat het echt niet meer goed komt.

 

Zo heel verhaal. sorry daarvoor en sterkte allemaal.

 

groetjes Yvon

 

 

Dag Yvon,

 

 

Uit je bericht lees ik onrecht, veel onrecht. Je hebt grenzen aangegeven maar blijkbaar worden die niet gerespecteerd.  

Hoever wil je gaan in de liefde voor die man?

Dat is echt wat je jezelf moet gaan afvragen.

 

Jij wilt door; dat is duidelijk. Je houdt van die man.

Maar vindt jij dat er genoeg signalen zijn dat hij ook van jou houdt?

 

 

 

 

Lieve Yvon

 

Dit heb ik ook allemaal al mee gemaakt.

Ik ben nu ook gelukkig een fase verder dan jou.

Dat poeslieve ken ik ook,en volgens sommige kan therapie helpen .

Maar bij mij ging het bedriegen en liegen ook gewoon verder.11jaar heeft het allemaal geduurd bij mij.

Ik was en ben nu weer gelukkig een sterke vrouw.

Maar ..hij.. Heeft mij er echt bijna kapot mee gemaakt.

Hoe ver wil/kan je gaan dat moet je je echt gaan afvragen.

Ook voor je kind is dat heel belangrijk,wat heeft je kind aan een moeder die helemaal kapot is en ook al een vader heeft die er niet is .

Nu was het een gebroken rib ..Maar heel cru misschien gezegd wat moet jou kind als jij er niet meer zal zijn ?

Ik wens je veel sterkte!

Ik dacht dat ik niet zonder hem kon,en ik hield zo verschrikkelijk veel van hem.

Maar eerlijk gezegd ben ik nu ik alleen ben met mijn kinderen veel gelukkiger en zijn wij er zo veel beter van geworden,rustiger,ontspannen,er word weer gelachen thuis.

Hoi Marcel,

 

De liefde voor mezelf en mijn kind is groter gebleken dan de liefde voor hem.

Hij heeft van mij meerdere kansen gehad, ook omdat we een kleintje hebben. Een ander had ik al veel eerder eruit geschopt. Hij heeft het gewoon verkloot. Ik heb hem de deur uitgezet, omdat ik zo niet verder kan. Ben aardig zeker over mijn beslissing dat het over is. Moet ook sterk zijn, en nooit een zwak moment aan hem tonen. Dan grijpt hij dat aan om mijn leven weer binnen te komen. Erg verdrietig allemaal, maar er komen betere tijden. Dit verdien ik niet, en pik ik ook niet. Dat ik me zo klein heb laten maken.. ongelooflijk. Ga wel erg opletten mocht ik in de toekomst weer iemand tegen komen. Opletten dat ik niet weer in mijn eigen valkuilen trap. Ogen goed open houden en luisteren naar mijn intuitie

 

Groetjes

Graag zou ik mijn hart weer eens willen luchten. Een aantal maanden geleden heb ik ook mijn gedachten hier gedeeld. Ik ga nu 4 jaar om met mijn vriend die een rasechte narcist is. We wonen zo'n 5 kwartier bij elkaar vandaan. Wat voordelen heeft, maar ook nadelen. We zien elkaar meestal de weekenden. Van zaterdagavond tot zondagavond. Dat is best wel kort vind ik, dat weet hij ook. Maar soms is het ook lang, zeker als het weer zo moeizaam is tussen ons. Ik kruip dan in mijn schulp, omdat hij verbaal zo sterk is. Met sterk bedoel ik dan manipulerent. Vaak zit ik met een rotgevoel en raak geëmotioneerd en hij gaat door zonder blikken of blozen. En ben ik vervolgens weer dat gevoelige meisje. Waar hij vervolgens weer niets mee kan. Hij kan totaal niet luisteren als we in een gesprek zitten en begrip tonen kent hij ook niet. Hij is iemand die altijd een mening over iets/mij heeft, altijd een oordeel over iets/mij velt, altijd een vooroordeel over iets/mij heeft. Het is kortom een vreselijke moeilijke man. Ik ben jaren zo gek op hem geweest omdat ik hem  aantrekkelijk vond, ik heb hem op een voetstuk geplaatst. Wat ik nooit had moeten doen, sinds ik weet dat hij een narcist is ben ik met dat op dat voetstuk plaatsen gestopt. En dat is voor een narcist natuurlijk moeilijk. Ik heb ten op zichte van hem nooit op een voetstuk gestaan, omdat ik niet zijn ideale vrouw ben, uiterlijk gezien dan. Dus er waren al verstoorde verhoudingen. Nu merk ik dat ik met dat op dat voetstuk plaatsen gestopt ben, onbewust eigenlijk. Ik vind hem nog steeds aantrekkelijk, uiterlijk gezien dan, maar van binnen is hij ' rot '. Daardoor hebben we minder intimiteit met elkaar. Hij is zo onaardig tegen mij geweest en nog eigenlijk, al is het op een iets andere manier. Dat ik geen behoefte heb aan intimiteit met hem, omdat ik het niet kan opbrengen. Lang heb ik dat wel gekund, maar de laatste tijd zie ik hem zoals ik hem zie. Maar omdat we elkaar al zo weinig zien, blijft er niet veel over tussen ons. Ik heb behoeftes als vrouw, maar dan moet het wel goed zitten. Voor mij geen sex zonder liefde. Daar verschillen mannen zowiezo in met vrouwen en andersom natuurlijk ook. De laatste 7 weekenden doet hij niets anders dan hameren op wat we niet hebben : intimiteit. Het hoe en waarom dat vraagt hij zich niet eens meer af lijkt het wel. Ik moet hem tegemoetkomen ! vind hij. Hij zegt bijna nooit iets liefs tegen mij. Maar als ik weer intiem met hem zou zijn dan moet ik volgens hem eens gaan zien wat het mij dan zou opleveren. Nou die ervaring heb ik de eerste jaren gehad, dan gaf ik mij voor 100%, maar ook toen bleef hij kritisch naar mij toe. Het lijkt wel of ik nooit goed ben en ook nooit word. Hij is zoals die is. Ik ben bang als ik hem tegemoetkom qua intimiteit ( alleen al dit woord, het lijkt wel een zakelijke deal ), dat er uiteindelijk niets veranderd. En mezelf verloochenen wil ik niet. Dit weekend hebben we elkaar niet gezien, maar alleen telefonisch even gesproken. Weer begint hij er over dat ik hem tegemoet moet komen. Want ik krijg niet wat ik verdien ( zei hij ). Het gaat mij door merg en been, mijn verlangens en behoeftes, dat zijn liefde, begrip en mezelf kunnen zijn en blijven daar word niet over gepraat, je moet tevreden zijn met wat er is, zegt hij dan. Ik doe mijn best maar als het dan nog niet genoeg is dan weet ik het niet meer, zijn woorden. Ja hij doet zijn best, alleen doet hij zijn best om mij te bekritiseren, te kleineren, te manipuleren en zo kan ik nog wel doorgaan. Ik ben aan het eind van mijn Latijn. Ik ben moe, down en ben mezelf aan het kwijtraken. Het is ook moeilijk te begrijpen waaarom ik hem niet los kan laten................................................... Kon ik dat maar, dan zou het misschien wat beter met mij kunen gaan. Maar ik weet ook dat ik dan eerst door een diep dal moet en dat is mijn grote angst............................ Ik ben zo moe. Bedankt voor diegene die mijn verhaal heeft gelezen, ik heb mijn hart wat kunnen luchten nu en dat is goed voor mij, anders zit het maar in mijn hoofd. Letterlijk en figuurlijk word ik ziek van deze hele situatie.

Liefs, Vlinder

Beste Vlinder, jij moet niets! Zeker niet omdat hij dat wil. Waarom heb jij nog een relatie met hem als je er zo kapot door gaat? Stop ermee nu het nog kan, voordat hij je er echt onder heeft gekregen en je moe bent en stuk, en niet langer meer zelfstandig kunt nadenken, want ja, zover kunnen ze je krijgen als je niet op past.

 

Ik ben heel blij met deze informatie allemaal, het heeft mijn ogen geopend, met mijn ex.
Als ik hem nu spreek kan ik mij echt afstandelijk gedragen, want ik weet dat ik een ziek persoon voor mij heb.
Ik vraag me niet meer af waarom hij zus of zo zegt. En hij voelt het, hij komt steeds minder vaak, hij kan me niet langer vangen met zijn manipulaties en chantage praktijken!

Mijn ex was al jaren mijn ex, we hebben samen een kind, waarbij hij het nog presteerde mij een schuldgevoel te geven omdat ik niet met hem het bed wilde delen!!! Want hij had toch ook behoeftes etc. Ik dacht, jij behoeftes? Je hebt je nooit druk gemaakt om behoeftes van een ander waarom moet ik mij in vredesnaam druk maken om de jouwe?

Ik heb hem verwezen naar een rosse buurt, en zei, daar zijn ze er voor jouw behoeftes. Maar niet meer bij mij. Dit weet hij al jaren, maar toch proberen en doorgaan, gewoon testen!

Moe word je van zo eentje, in feite is het gewoon stalking maar goed.

Ze horen blijkbaar alleen zichzelf. En geloof me je kunt je jaren schikken in zijn mooie praatjes etc. Maar jij zult er nooit beter van worden als je tegen je zin in sex hebt met zo'n man.

Geloof in jezelf en laat je niet - nooit- afbreken door een ander.
Dat is niemand waard en een normaal mens zal dat ook niet doen.

Groetjes en sterkte

Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een narsist. Ik was de nieuwe vrouw die hem opving nadat hij door zijn vrouw de deur uit was gezet. En natuurlijk lag alles aan haar. Hij kwam van alles tekort, en zocht het dus bij heel veel andere vrouwen, van hoeren tot meerdere buitenechtenlijke relaties tegelijkertijd. Daarnaast dronk hij veel en gebruikte coke. Maar hij kwam uit een goed en respectabel gezin en alles werd onder de pet gehouden. Is was de vrouw waar hij zo goed mee kon praten, hem structuur bood, met alle charmes werd ik omarmt. Ik heb me nog nooit zo veel vrouw gevoeld als bij hem. Ik gedroeg me bijna als zn redder denk ik achteraf. Ik leerde hem hoe hij vader moest worden voor zijn kinderen, alhoewel ik voelde dat ik me meer moeder voelde dan hij zich ooit vader. Ik heb nooit gezegd wat hij moest doen maar altijd getracht hem eigen keuzes te leren maken. Veel zaken vergaf ik hem want hij deed zo zijn best. En uiteindelijk putte alles me steeds meer uit. Ik probeerde hem verantwoordelijk te laten blijven voor zijn ding maar uiteindelijk werd ik toch de verantwoordelijke van alles. Hij kon me alles laten voelen wat hij wilde, van vrouw tot loser, van dom wicht (terwijl ik echt een goede baan heb) tot slachtoffer (wat ik volgens hem altijd was) en zijn moeder. Ik veranderde (had ik zelf niet door) van een zelfstandige meid naar een vrouw die verslaafd werd aan zijn aandacht en goedkeuring. Ik werkte fulltime, deed alleen het huishouden, de administratie, de zorgtaak etc. Hij wilde geen kinderen meer (na drie) wat ik snapte (al had ik de wens en zette hem voor hem opzij, waar ik ook blij om ben achteraf) maar in slechte momenten was ik het niet waard om moeder te zijn, ik zou ze gestoord maken als ze van mezelf waren (terwijl ik wel zijn kinderen mocht verzorgen) en na drie jaar wilde hij met me trouwen om wat ik voor hem betekend had, alles georganiseerd en toen blies hij het af of nee, hij ging zo treiteren dat ik het uiteindelijk af moest blazen. Niet uit te leggen hoe dat voelt, eerst ben je alles en dan niets. Ik ging weg en hij trok alles uit de kast om me terug te halen. En ik hapte. We kochten een nieuw huis, veel te duur want status was alles voor hem, ik wilde echt voor een lager segment maar na maanden strijd gaf ik het op, op den duur was ik leeg en moe van alle strijd. Hij dreigde altijd met vreemdgaan en legde het bij mij dat ik het moest zien te voorkomen. En ik voelde dat zo. Deed alles om hem te behagen, ook in bed. Ik was een slechte partner omdat ik niet mee naar parenclubs ging. Ik leerde hem koken. Hij was er ook echt goed in. Maar uiteindelijk mocht ik zelf niet meer koken want ik bakte er niets van. De radio mocht niet aan, planten waren niets, de katten moesten wijken. Vrouwen en kennissen probeerde hij tijdens mijn dienstreizen te versieren, liet ze mijn hakken passen en showde mn ondergoed. En hij was enorm grillig, wat vandaag waarheid was, kon de dag erop weer helemaal anders liggen. Ik wist nooit waar ik aan toe was, en het ergste hing me wel steeds meer op aan zijn mening.Dan besloot hij een miljoenenbedrijf over te nemen en als ik dan afhaakte, werd ik gestraft (ging hij bijv niet mee naar een theatervoorstelling terwijl ik opgetut op de bank zat)

Uiteindelijk is hij vreemd gegaan met een heel goede bekende. En hij zei het niet maar ging maanden op mij inpraten dat ik het met iemand anders moest doen. Na 9 maanden weerstand daar tegen te bieden benik daar op in gegaan. Mijn god, hoe ver kun je je laten drijven. Dat heeft uiteindelijk bij mij iets gebroken. En ik was de slet, bij hem was het een foutje. Ik deed echt dingen die ik nooit zou doen. Waar ik de kracht vandaan heb gehaald, ik weet het niet maar ik ging. Ik vroeg hem mij met rust te laten maar hij bleef me stalken. Bellen , ik was nog niet het huis uit en de eerste vrouw lag al in mn bed. Mij laten zien welke lekkere hapjes hij had gekocht terwijl ik met onze gezamenlijke vrienden mn spullen aan het verhuizen was. Om een lang verhaal kort te maken, ik werd over elke vrouw geinformeerd, op de meest gerafineerde wijze (en het waren er veel), ik mocht de kinderen alleen zien als hij wat had (bijv met een vrouw naar de sauna ging), het huis mocht niet verkocht worden want hij zou t wel kopen met een nieuwe vrouw. De kids wilden mij nog zien maar dat mocht niet meer (wat ik snap maar hij zegt dat t mag tegen de kinderen en doet er dan alles aan om dingen te verzetten zodat t niet lukt). Ik ben nu een jaar verder, hij woont nagenoeg samen, ik betaal de helft nog mee aan een tophypotheek, en mijn eigen huis, hij leeft als een prins en ik zit juridisch vast. En ik kom maar niet van hem los. Alle adviezen ten spijt houdt hij de binding via het huis. Ik moet aanhoren dat deze vrouw wel iemand is waar hij monogaam mee kan zijn, die goed luistert en hem alles gunt. Alles aan mij wordt afgebroken. Als ik hem niet zie gaat t best aardig met me, maar zodra ik hem zie verzand ik in ruzies, manipulaties, pesterijen van zijn kant die mij volledig over de kling jagen. Met mn verstand weet ik wat er gebeurd en probeer ik me te weren. Maar hij weet me veiloos op mn zwakke plek te pakken. Ik stap in alle valkuilen. Was het uit, kwam hij in tranen bij mij dat hij me terug wilde. Om vervolgens de dag erna weer met een andere onbekende vrouw in bed te belanden.

 

Ik neig steeds om bevestiging bij hem te zoeken. T voelt als een verslaving. Ik geef er niet aan toe richting hem maar in mijn hoofd kom ik er niet van los. Ik wil niet blijven hangen maar ik ben dus niet zo sterk als ik probeer te doen ook al denkt de omgeving dat ik het weer goed op orde heb. Maar wat voel ik me alleen in dit gevoel.

Alles is op orde, leuk huis, weer echte vrienden en een waanzinnige baan. Maar toch blijft hij in mn hoofd. Ik prijs de dag als het huis toch verkocht wordt en alle banden los zijn. Ik zoek hem nooit op. Nu zorgen dat hij ook geen reden meer heeft om dat bij mij te doen. Maar wat mis ik de goede momenten en de kids. Wat ben ik blind geweest! En wat ben ik moe.......... 

 

Het lastige is vaak, ook omdat het je uiteindelijk kapot maakt, dat je als vanzelf in de rol geduwd wordt die je partner eigenlijk altijd had. Je wordt in de rol gedrukt van het kleine gekwetste kind.

En weet je, je zou ook eens bij jezelf te rade moeten gaan, waarom je je dat allemaal laat welgevallen, of hebt laten welgevallen.

Ik kreeg ook altijd voor de voeten gegooid dat ik zijn tharapeut leek.

Ik werk ook wel in de GGZ, maar als ik er gestaan had als profesional, als hulpverlener, dan was de relatie na drie maanden al afgelopen geweest, want toen begon het al met het probleem dat hij had dat ik vrienden en vriendinnen.

Mensen waarmee ik ook kleine stukjes van mijn leven wilde delen. En dat is nog maar 1 opmerking.

Neen, ik heb gewoon als verliefd mens in de relatie gestaan, en ging als mens voor hem.

En ik heb het als mens allemaal laten gebeuren, en daar moet ik iets mee voor in de toekomst.

ipv van dat ik hem hielp zijn problemen onder ogen te zien, heb ik er juist voor gezorgd, dat hij kon blijven wie hij geworden was.

Ik gaf mijn grenzen wel aan, spiegelde zijn gedrag wel. Maar allemaal in woord, en niet genoeg in daad. Als ik het eerder in daad had gedaan was het veel eerder misgegaan, want dan ben je niet nuttig en afhankelijk meer.

Al zijn problemen werden bijna de mijne, zijn gedragingen werden bijna de mijne. Tuurlijk werd ik ook achterdochtig, wantrouwend, zakelijk en soms kil.

Ik wist ook niet waar ik nou aan toe was, en hij was ook met regelmaat niet betrouwbaar. Speelde naar iedereen dat hij helemaal gek op me was, maar haalde me ook net zo makkelijk onderuit. Ik kreeg voor mijn voeten dat IK trauma's had en niet hij. Dat zijn therapeut ook dacht dat er dingen mis waren met mij. Had graag wat vaker samen met hem naar die tharapeut gegaan, om ook over mijn vermeende trauma's te praten. Want die heb ik wel, maar het ligt er maar aan wat je ermee gedaan hebt in het leven, hoe je eraan gewerkt hebt, en of het je leven nog beinvloed. Ik zou zelf ook uit moeten kijken als een clt mij een dergelijk trauma verteld, uit moeten kijken dat ik niet ook denk "oh ja, weer zo eentje, het ligt dus allemaal aan dat trauma".

Ook grappig dat ik dat nu door deze relatie weer geleerd heb!

Niet iedereen met eender welk trauma ontwikkeld namelijk problemen of zelfs een stoornis.

 

Mijn ex vriendje heeft er wel voor gezorgd, dat ik weer eens stil moest staan bij deze dingen. En ik ben er alleen maar zekerder door geworden. Of zekerder, het werd mij door alle dingen die er gezegd en gesuggereerd werden alleen maar duidelijker welk spel er gespeelt werd.

 

Maar weet je, nogmaals, ook voor de andere "slachtoffers" hier, het enige wat je "fout" doet in dit soort relaties, is dat je het je kennelijk toch ook laat gebeuren, je er kennelijk toch ook gevoelig voor bent. Waarom? Daar moet je eens op zoek bij jezelf.

Voor mijzelf geld dat dit de eerste relatie was ooit, die zo verliep. Ik kende het totaal niet. Ik heb altijd vrij gelijkwaardige relaties gehad, zonder achterdocht/jalouzie etc.

Als je telkens in deze relaties vervalt, moet je eens op zoek naar het waarom, zelf te weinig vertrouwen in jezelf? te weinig aandacht gehad vroeger?

 

Wat ik ervan geleerd heb, is dat ik er niet voor kan zorgen dat de grond onder iemands voeten (wortels/bodem), steviger wordt. En dit is toch echt nodig om stabiel te kunnen groeien tot iets moois. Ik kan er niet voor zorgen, dat iemand die wortels niet steeds weer kort houd om weg te kunnen rennen.

Ik kan er alleen maar voor zorgen, dat mijn wortels weer stevig in de aarde komen te staan.

 

En ik kom er wel weer, ik stond ooit stevig, en het bleek dat ook ik los te wrikken was. Maar die stevigheid/bodem die ik wel had, krijg ik wel weer terug. Dat is het verschil met wanneer je nog moet beginnen met een goede bodem te maken.

 

Ik bewaar mijn liefde voor hem nog steeds wel ergens in een doosje in mijn hoofd, maar dan ook alleen maar de liefde die ik zag als we uit elkaar waren en er weer gewonnen moest worden. Alleen de persoon die ik dan alleen zag, en die anderen te zien krijgen.

De persoon die hij was als hij het aas binnen had, die vergeet ik, en soms ben ik nog steeds wel verdrietig dat hij deze persoon niet los kon laten. Dat hij het niet toeliet dat ik hem bijstond en zou willen helpen met een stevige bodem van waaruit hij kon groeien zoals hij (denk ik) eigenlijk had willen groeien.

Mensen met NPS problematiek zijn vaak op zoek en vinden ook vaak, de juist op dat moment zwakke ander.

Iemand die net een relatie verbroken heeft, problemen met zichzelf.

Dan kunnen ze gaan redden.

Wat ik me steeds afvraag, is wat mijn zwakke punt was? Ik voelde me op het moment dat ik hem leerde kennen eigenlijk heel goed, alles liep ook goed, ik was niet specifiek op zoek.

Soms denk ik dat het mijn openheid en eerlijkheid was. Het gemak waarmee ik mezelf aan hem bloot gaf, waarop ik eigenlijk alles met hem deelde, voor hem deed.

Ik heb ook heel lang gedacht "dat doe ik nooit meer".

Maar ik weet nu ook dat bovenstaande juist belangrijk is, om een relatie te kunnen laten slagen.

En als ik er een beetje overheen ben, hoop ik weer eens net zo open en onbevangen in een relatie te kunnen stappen!

Zo niet, ik vind alleen zijn ook prima

Marcel, deze is ook wel leuk http://narcisme.punt.nl/?home=1

Ik ben getrouwd geweest met iemand waarvan ik dacht dat hij Asperger had.

Mijn psycholoog vond het eerder een psychopaat. Na deze site te hebben gelezen, herken ik veel nascistische trekken bij hem. Inmiddels ben ik van hem gescheiden, maar een eigen leven opbouwen met mijn nieuwe vriend, dat houdt hij tegen. Ik mag dan wel verhuizen van hem, maar dan wil hij de kinderen. Hij gunt me geen geld, geen eigen leven en nu ook zelfs de kinderen niet. Kan wel een heel uitgebreid verhaal schrijven erover, ben het allemaal zo zat, tijdens de relatie had hij macht over me en zelfs na de scheiding nog steeds!

 

Do, vermijd het conflict, houd het contact zakelijk en zie "normaal contact" als ijdele hoop. Leer het narcisme als feit te zien.

Het is mij gelukt om te verhuizen, een jaar met drie rechtzaken en pas in hoger beroep gewonnen. Ik weet niet of ik je dat aan moet raden, rechters doen moeilijk over verhuizingen met kinderen. Raadpleeg een familierechtadvocaat over de mogelijkheden, eentje die alleen maar dit soort zaken doet, een echte specialist.

Ik herken de situatie waar je inzit maar al te goed: rug recht, hoofd omhoog en blijven ademen!

Sterkte, Roos.

Ach, en voordat je het weet, zijn zij alweer met hun volgende projekt bezig.

En krijgen die dezelfde woorden te horen als jij destijds.

 

"bij jou is alles anders",

"jij bent de eerste bij wie ik me zo goed voel",

"ik ben het niet waard om van te houden",

"jij bent de eerste die me neemt zoals ik ben",

"jij bent de eerste bij wie ik me zo kan uiten",

"jij bent de eerste die zo voor me zorgt",

"met jou wil ik echt oud worden",

"tegen jou zou ik nooit kunnen liegen",

"jij bent de eerste bij wie ik me zo kan laten gaan",

 

Totdat je verwachtingen krijgt, wensen krijgt, en zelf ook nog wat te vertellen wil hebben, het niet met hem eens bent, je de mensen die ook belangrijk voor je zijn niet wil laten vallen, totdat je gaat vallen over het feit dat hij zich nooit voorsteld aan mensen die hij kent en ermee praat, totdat je door krijgt dat je lang niet alles van hem weet, totdat je hem in eerste instantie uit liefde hem hiermee confronteerd.

 

Totdat je ook een stukje je eigen leven weer gaat leven, en totdat hij het gevoel krijgt dat zijn woorden geen vat meer op je hebben, totdat hij ziet dat je een authentiek zelf hebt waar hij niet meer aan kan tornen.

 

En eigenlijk laat je het zelf gebeuren, dat het weer steeds bij het begin begint, en je weer tuint in de mooie woorden, hierboven beschreven.

 

Want als hij merkt dat hij echt niet meer kan tornen, en kleineren, dan haakt hij echt pas af, en heeft tegen die tijd ook al wel gezorgd voor volgend voer, volgende projekten. Het liefst jong en ongeschonden, en in staat zijnde altijd in ZIJN voetstappen te staan.

 

Niet in de gaten hebbende dat jong en ongeschonden, afhankelijke meisje, ook wer geschonden zal raken en ooit zelf na kan denken, voor zichzelf.

 

Mensen, blijf in jezelf geloven, blijf ook aan jezelf denken. Blijf op je eigen waarden en normen vertrouwen.

Jij stelt de ander toch ook gewoon voor als je met iemand bekends in gesprek raakt?

Of laat je die ander ook twee stappen achter je staan wachten tot JIJ klaar bent met je gesprek?

 

 

 

 

Even mijn reaktie op het bovenstaande.

Je hebt helemaal gelijk.

Hij (ex) heeft alweer een tweede project sinds mij.

Meteen toen ik hem vertelde niet meer voor hem te kiezen, had hij de volgende dag meteen alweer een telefoonnummer van een ander, waar hij natuurlijk zo snel mogelijk een relatie mee kreeg. Helaas voor hem liet zij niet met zich sollen, waardoor de relatie snel voorbij was en hij, notabene bij mij! troost zocht. Maar al snel diende zich een ander aan, zelfde soort lief typje als ik, die nu, zoals hij zegt, bonusmoeder is voor mijn kinderen.

Ze woonden al snel samen, en hebben trouwplannen.

Dit zal dan zijn derde vrouw worden. (want trouwen hoort, net zoals andere statusfactoren zoals auto, huis, inkomen ed...)Ookal is ie failliet, hij doet voorkomen voor de buitenwereld dat ie het helemaal gemaakt heeft (zoals hij mij ook van alles heeft voorgespiegeld)En hij komt er nog mee weg ook, mooie auto, huis(voorlopige voorzieningen)alles kan, alles mag. Ik snap het niet...ik wacht nog steeds op gerechtelijke uitspraken, bewoon het huurhuis wat hij heeft geregeld, auto die ik van hem overnam is nu inmiddels(door zijn toedoen, ongeluk door slaap)afgekeurd door roest. Ik kan geen lening afsluiten omdat zijn schulden op mijn naam staan, dus voorlopig helaas nog geen auto voor mij en de kinderen, heel onhandig.

Noooooit in gemeenschap van goederen trouwen als je man een eigen zaak heeft!

Ben inmiddels door schade en schande wat wijzer geworden.

Heb nu een lieve vriend die me wel alle geluk van de wereld gunt en me een uniek persoon vind, me aan mezelf laat denken, me naar mijn vriendinnen laat gaan (zelfs vrij neemt zodat ik kan winkelen!) en me met respect behandeld. Wat een verschil! wat een verademing!

Ookal heb ik zelf nu afstand geschapen, (in mezelf, helaas door zijn tegenwerking woon ik nog in hetzelfde dorp) door de kinderen blijf je helaas altijd verbonden met zo'n persoon. Ik heb zo'n spijt dat ik me heb laten overhalen tot co-ouderschap. Nu ik niet meer ja-en-amen zeg tegen al zijn voorstellen, is het Kramer-versus-Kramer geworden....en mag ik (ook de rechter pakt hij in door zijn mooie woorden) nog geen eigen leven opbouwen met de kinderen en mijn nieuwe liefde...

Wordt vervolgd...

 

 

Lieve mensen,

 

Ben twaalf jaar met een narsist getrouwt geweest ,en heb het overleeft.

 

Hij mishandelde de kinderen elke dag weer, op een zeer zieke manier, b.v. mijn zoon had met plaimobiel een heel moeilijk stuk gebouwt en was trots, 'zijnvader liet zijn zusje dan struikelen, precies zo dat zij op zijn bouw werk viel...........

De kat was uit de gordijnen gevallen als ik even boodschappen aan het doen was, en had een hersenschudding. het konijn liep tegen een boom aan in de tuin... en was dood, als wij even weg waren.

 

Het is niet te beschrijven wat je meemaakt met zo"n ziek persoon, en..... niemand gelooft je.

Er is maar een manier om het op te lossen....en dat is wegwezen.

 

 

Sorry maar dit klinkt eerder als een sadist dan een narcist.

 

MVG

 

Olaf T

Wat me opvalt is dat het op deze website alleen over mannelijke NPSers gaat. Volgens de statistieken zijn 50-70% van de NPSers mannelijk inderdaad. Zijn er mannen met een vrouwelijke NPSer als ex?

Haha, deze zin riep een herinnering bij mij op: 

 

Beste Lotgenoten,

 

Steeds meer en meer ga ik me verdiepen in NPS....en steeds meer kom ik erachter en kan ik onder woorden brengen wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt en waarom ik dingen heb gedaan. 10 jaar ruzie, 10 jaar geld problemen, 10 jaar stress, 10 jaar zwaar ongelukkig. Vaak wordt er me gevraagd waarom ik er niet eerder gestopt ben met de relatie met mijn narcistische ex....dan moet ik altijd zeggen: dat werk zo niet, als je een beetje gevoel in je lijf heb laat je een zieke vrouw niet aan haar lot over. Zo voelde ik dat toen, ze was tenslotte ziek, slikte medicijnen, meldde zich vaak ziek van haar werk liep bij psychologen (die vervolgens verliefd op haar werden). Gelukkig heb ik een fijne collega en vriendin waar ik goed mee kan praten. Zij heeft hetzelfde meegemaakt en beprijpt mijn probleem, en ik haar probleem. Toevallig heb ik pas nog mijn narcistische ex aan de telefoon gehad, en wat denk je? Zij beschuldigd me van vreselijk gedrag in ons huwelijk, zij vind dat ik hulp moet zoeken, zij vind dat IK een narcistische persoonlijkheidstoornis heb, etc. etc. Verder verteld ze iedereen dat ik bij haar weg ben gegaan omdat ik zware schulden heb, in de maffia zit, vreemd ben gegaan, overal hoeren heb zitten, gechanteerd wordt door de maffia, in het huwelijk met mannen en vrouwen ben vreemd gegaan. Volgens haar krijgt ze telefoontjes van vreemde buitenlandse vrouwen, heeft ze foto's waarop ik vreemde dingen doe, heeft ze bandjes met daarop filmpjes van mij. Gelukkig heb ik een lieve familie, fijne vrienden en collega's en een brede rug dus kan ik het allemaal wel aan. Maar soms heb je van die momenten waarop je het even niet zit zitten.

Ja, soms zijn er momenten waarop je het even niet meer ziet zitten. Net weer een telefoongesprek van een half uur met mijn narcistische ex gehad. Uiteraard geen zin af kunnen maken en een enorme tirade aan beschuldigingen en verwijten gekregen. Het ging om een oplossing voor een praktisch probleem van hem over het halen van de kinderen in het kader van de omgangsregeling. Ik moet dat natuurlijk voor hem oplossen, want verantwoordelijkheid nemen voor eigen daden en woorden zit er niet in en als ik geen oplossing heb, ben ik een slecht mens, natuurlijk en dus een zeer slechte moeder.

Voor de zoveelste keer tot het besef gekomen dat het nooit beter zal worden en de kinderen betalen de prijs. Houd dit gedoe echt nooit op? Ben er weer zo moe van, zo wanhopig, zo teleurgesteld en dat is dom, want ik weet wel dat dit conflict met de Narcist blijft, vindt hij lekker, groots zijn in zijn zelfverzonnen slachtofferrol.

Meestal kan ik er wel tegen, het is ook wel erger geweest, maar soms.....nu maar slapen en morgen weer de rug recht en het hoofd omhoog ter voorbereiding op die schrijnende ontmoeting -spanning om te snijden, als blikken konden doden was ik er al lang niet meer- waarbij de kindertjes weer braaf naar papa gaan, want omgang is per definitie goed, ook als het slecht is. Wat ben ik dit zat.

Dag Roos,

 

Je verhaal is wederom herkenbaar.

Uit frustratie, onmacht en woede probeert je ex macht en controle over je te blijven uitoefenen. Ook al zijn jullie uit elkaar, hij heeft het ''instrument'' kinderen om dat te doen.

Natuurlijk voel je je voor het blok gezet, in een hoek gedreven, boos, teleurgesteld en verdrietig. Op een bepaalde manier geniet hij er van om jou zo te zien. 

Zo maar een suggestie; heb je ooit geprobeerd om (uiterlijk althans) vrolijk en opgewekt te blijven. Doen alsof het je allemaal niet (meer) raakt. Laten zien dat hij je niet kan raken en intussen gewoon meegaan met zijn extreme eisen? Gewoon je blije aandacht richten op je kinderen, hem niet of nauwelijks aankijken en vriendelijk maar zakelijk blijven?

Dat is een hele opgave maar wel een manier waarop hij waarschijnlijk ongemakkelijk wordt en zich gaat afvragen wat er in jouw leven is gebeurd dat hij de grip op je aan het kwijtraken is.

Voelt misschien aan alsof je jezelf dan overgeeft aan zijn grillen maar per saldo doe je dat nu ook (in het belang van je kinderen) en nu merkt hij aan je gedrag dat hij je kan raken.

Zoals ik zeg, zomaar een suggestie.

Of ben je bang dat hij dan nog andere manieren gaat verzinnen om je het leven zuur te maken?

 

Sterkte,

Marcel